ХАЙМАИ ЗАМИНИИ МО
«Зеро медонем, ки агар хонаи хаймаи заминии мо вайрон шавад, мо аз Худо биное дорем, хонае, ки бо даст сохта нашудааст, абадӣ дар осмон аст» (2 Қӯринтиён 5:1).
Ба имондор ҳангоми марг чӣ мешавад?1 Дар 2 Қӯринтиён 5, Ҳавворӣ Павлус ба мо яке аз бузургтарин ва ҳамаҷонибатарин таълимотро дар ин мавзӯъ медиҳад, ки онро дар Каломи Худо пайдо кардан мумкин аст. Биёед ин боби аҷибро мухтасар омӯзем.
Ҳангоми навиштани ду нома ба имондорони Қӯринт дар бораи масъалаҳои ахлоқии онҳо, низоъҳои ҷисмонӣ, бетартибиҳои ҷамъомад ва ҳатто таълимоти бад, дидан хуш аст, ки чӣ тавр Ҳавворӣ Павлус аксар вақт ин ҳолатҳоро барои кушодани як панорамаи пурраи нур ва ҳақиқати осмонӣ истифода мебарад. Ин ҳолат дар боби панҷуми Номаи дуюм аст. Дар чор боби аввали Дуюми Қӯринтиён, Павлус хислат ва манбаи хидмати худро тасвир мекард (мутаассифона, имондорони Қӯринт хидмати ӯро зери суол гузошта буданд!). Ӯ ҳадаф ва натиҷаи хидмати худро бо ин ҷамъбаст мекунад: «то ки марг дар мо кор кунад, аммо ҳаёт дар шумо» (4:12). Аз он ҷо ӯ ба осмон ва абадият меравад: аз эҳёи имондор оғоз карда (4:14), муқоисаи ранҷу азобҳои ҳозира ва муваққатӣ бо ҷалоли абадӣ, ки меояд (4:17–18), ва сипас ҳақиқати доктринӣ, ки ҳолати имондорро ҳангоми марг ва умеди бадани эҳёшударо тасвир мекунад (5:1–8)!2
Дар ояти якум ҳавворӣ ба онҳо дар бораи парокандагии «хонаи заминии мо, ин хайма» менависад. Ин муқаддасоти азиз, ки аз як тараф ба ҷисм аз ҳад зиёд дода шуда буданд ва аз тарафи дигар дар бораи эҳё назари нодуруст доштанд, бояд инро мешуниданд. Ӯ ҳолати кунунии бадани моро ҳамчун «хайма» тасвир мекунад, ки маънои сохтори ғайридоимӣ, муваққатиро дорад. Мо интизори бадани нав ҳастем, «биное аз Худо», ки «абадӣ» хоҳад буд ва на муваққатӣ мисли «хаймаи» ҳозираи мо! Мо дар ин бадан «нола» мекунем, ки интизори «хонае, ки аз осмон аст» (5:2, ниг. Румиён 8:23). Дар ин ҷо калимаи «хона» маънои «биное, ки натиҷаи сохтмон аст», ҷои истиқомати мустаҳками доимиро дар муқоиса бо «хаймае», ки мо ҳоло дар он зиндагӣ мекунем, дорад. Чӣ умеде!
БО ХОНАИ ХУД ПӮШИДА
«Зеро дар ҳақиқат дар ин мо нола мекунем, бо шавқ хоҳиш дорем, ки хонаи худро, ки аз осмон аст, пӯшем; агар дар ҳақиқат пӯшида бошем, урён нахоҳем ёфт… аммо мо намехоҳем, ки урён бошем, балки пӯшида бошем, то ки он чи миранда аст, аз ҷониби ҳаёт фурӯ бурда шавад» (2 Қӯринтиён 5:2–4).
Дар оятҳои боло, ҳавворӣ акнун аз парокандагии баданҳои мо ба ҳолати ояндаи онҳо дар ҷалол мегузарад. Дар ин кор ӯ метафораро аз хайма ба либос иваз мекунад; мо бо «хонаи худ, ки аз осмон аст» «пӯшида» хоҳем шуд. Ӯ се истилоҳро барои тасвири ҳолати инсон ҳангоми марг ё ҳангоми омадани Худованд истифода мебарад: «урён», «бараҳна» ва «пӯшида».
Вақте ки имондор мемирад, ӯ дар ҳолати «урён» аст, ки интизори эҳё аст — ин ҳолати муборак аст — дар ҳақиқат он «хеле беҳтар» аз ҳолати кунунии мост (Филиппиён 1:23); ин ҳолати миёнаравӣ аст, ки дар боло зикр шуд. Аммо Павлус инчунин дар ин порча аз хатари «бараҳна» будан ҳушдор медиҳад. Ин ҳолати беимонон аст, вақте ки онҳо дар назди Худо дар доварии ниҳоӣ меистанд. Онҳо ҷисман эҳё хоҳанд шуд, аммо дар ҳолати гунаҳкории худ. Онҳо бараҳнаанд, зеро онҳо дар назди Худо бо либоси адолат пӯшида нахоҳанд шуд ва бо «марги дуюм» рӯ ба рӯ хоҳанд шуд. Имондор ҳангоми марг урён хоҳад буд, аммо беимон бараҳна хоҳад буд. Тафовути ҷиддӣ!
Аммо, хоҳиши шадиди масеҳӣ марг нест, балки он аст, ки дар ояндаи наздик мо баданҳои эҳёшуда ва ҷалолдори худро «пӯшем». Ин як нуктаи муҳим аст, ки Павлус дар якчанд номаҳои худ таъкид мекунад: Умед ва хоҳиши имондор марг ё ҳатто ба осмон рафтан нест, балки тағиротест, ки ҳангоми омадани Худованд ва эҳёи баданҳои мо ба амал меояд. Имондор ҳамчун як қисми «эҳёи аввал» «пӯшида» хоҳад шуд (ниг. 1 Қӯринтиён 15, 1 Таслӯникиён 4 ва Ваҳй 20). Дар он вақт «он чи миранда аст» аз ҷониби ҳаёт «фурӯ бурда хоҳад шуд». Худованд Исо маргро чунон комилан мағлуб кардааст, ки дар асл мо ҳеҷ гоҳ «урён» нахоҳем шуд, балки ҳангоми омадани Ӯ ба ҷалол табдил хоҳем ёфт, бе он ки ҳеҷ гоҳ намурем! Ин умеди мубораки имондор аст ва он чизест, ки мо бо шавқ «нола» мекунем.
КАФОЛАТ
«Акнун Ӯ, ки моро барои ин кор офаридааст, Худост, ки инчунин гарави Рӯҳро додааст» (2 Қӯринтиён 5:5).
Ин ҳам ҳайратовар ва ҳам муҳим аст, ки чӣ тавр Ҳавворӣ Павлус Рӯҳи Муқаддасро дар робита бо ҳолати ояндаи имондор муаррифӣ мекунад. Истилоҳи «гарав» маънои онро дорад, ки Рӯҳи Муқаддас «кафолати» баракатҳоест, ки ба имондор хоҳанд омад — махсусан дар робита бо эҳё ё «наҷот»-и бадан. Далели он, ки ин калима имрӯз дар шакли муосири юнонӣ барои тавсифи «ангуштарини арӯсӣ» истифода мешавад, ба мо дар фаҳмидани маънои он кӯмак мекунад. Ин нишонаи чизи аҷибест, ки меояд!
Ин ягона вақт нест, ки Павлус мегӯяд, ки Рӯҳи Муқаддас ҳамчун гарави он чизе, ки меояд, дода шудааст. Дар Эфсӯсиён ӯ нишон медиҳад, ки пас аз он ки мо ба Масеҳ имон овардем, бо Рӯҳи Муқаддас мӯҳр зада шудем, «ки гарави [гарави] мероси мост, то даме ки моликияти харидашуда наҷот ёбад» (Эфсӯсиён 1:14 NKJV). Рӯҳи Муқаддас дар дилҳои мо зиндагӣ мекунад ва ба мо итминон медиҳад, ки ба қарибӣ баданҳои мо, дар баробари майлҳои гунаҳкоронаи мо, тағир хоҳанд ёфт ва мо мероси осмонии худро хоҳем гирифт!3
Ба ҳамин монанд, дар Номаи бузурги Павлус ба Румиён, ӯ менависад, ки мо, «ки меваҳои аввалини Рӯҳро дорем, худамон низ дар худ нола мекунем, ки интизори фарзандхонӣ, яъне наҷоти бадани худ ҳастем» (8:23). Рӯҳи Муқаддас ҳамчун «меваҳои аввалин» тавсиф мешавад, зеро Ӯ ҳамчун пешгӯии он чизе, ки меояд, дода шудааст — ҳатто наҷоти баданҳои мо ҳангоми эҳё. Чӣ аҷиб аст, ки мо меҳмони илоҳӣ дорем, ки дар дохили мо зиндагӣ мекунад ва моро рӯҳбаланд мекунад. Мо аз сабаби ин «хаймаҳои» кӯҳнае, ки дар он зиндагӣ мекунем, «нола» мекунем (Румиён 8:23; 2 Қӯринтиён 5:2, 4), аммо рӯзе меояд, ки ин баданҳо дигар ба мо мушкилӣ нахоҳанд дод, балки «ба бадани ҷалолдори Ӯ» мувофиқ хоҳанд шуд.
ДАР ХОНА БО ХУДОВАНД
«Аз ин рӯ, мо ҳамеша дилпур ҳастем ва медонем, ки дар ҳоле ки дар бадан ҳузур дорем, аз Худованд ғоиб ҳастем… мо дилпур ҳастем, мегӯям, ва беҳтар аст, ки ғоиб бошем ва бо Худованд ҳузур дошта бошем» (2 Қӯринтиён 5:6, 8).
Мо дар андешаҳои боло дидем, ки хоҳиши шадиди имондор «пӯшида» шудан бо бадани эҳёшуда аст. «Урён» будан — ҳолати миёнаравӣ байни марг ва эҳё — ҳеҷ гоҳ ҳамчун умеди имондор муаррифӣ намешавад. Аммо, Павлус дар ин боб (ва дар ҷойҳои дигар) нишон медиҳад, ки марг пеш аз эҳё ба ҳар ҳол ҳолати муборак аст. Аз ин рӯ, дар оятҳои 6–8 ӯ яке аз роҳҳоеро тасвир мекунад, ки дар он ҳолати «урён»-и масеҳӣ аз зиндагӣ дар ин ҷаҳон афзалтар аст. Ӯ мегӯяд, ки то даме ки мо дар ин бадан ҳастем, аз Худованд ғоиб ҳастем ва баръакс, вақте ки мо аз бадан ғоиб ҳастем, бо Худованд «ҳузур» хоҳем дошт. Ҳеҷ далели равшантаре аз ин далели гаронбаҳо вуҷуд надорад, ки вақте ки мо дар ҳолати «урён» ҳастем, мо бошуурона дар ҳузури Худованд хоҳем буд. Калимаи «ҳузур» дар ин ҷо маънои «дар хона»-ро дорад4 ва аз ин рӯ, вақте ки имондор мемирад, мо баъзан мегӯем, ки ӯ «дар хона» бо Худованд аст. Чанд сол пас аз он ки Павлус ин суханонро навишт, ӯ ҳамин ҳақиқатро ба муқаддасоти Филиппӣ ошкор кард, аммо ба таври хеле шахсӣ. Ӯ дар зиндон буд ва бо қатл рӯ ба рӯ буд, аммо байни ду вариант дармонда буд. Аз як тараф ӯ мехост дар ин ҷаҳон бимонад, то ба муқаддасот кӯмак кунад; аз тарафи дигар ӯ «хоҳиши рафтан ва бо Масеҳ буданро дошт, ки ин хеле беҳтар аст» (Филиппиён 1:23).5
АНДЕШАИ НИҲОӢ
Дурнамои дурахшони масеҳӣ аҷиб аст. Агар мо пеш аз омадани Масеҳ бимирем, фавран бо Худованд дар хона хоҳем буд. Аммо ин охири кор нест. Хоҳ мо дар хона бо Худованд бошем, хоҳ дар ин ҷаҳони ҳозира зинда бошем, мо интизори «ба даст овардани ҷалоли Худованди мо Исои Масеҳ» ҳастем (2 Таслӯникиён 2:14). Акнун ин як дурнамо аст! Дар асл, ҳамчун масеҳиён, мо бояд дар ин умеди ҷалоли оянда «фахр» кунем (Румиён 5:2, ниг. дар JND).6 Як масеҳӣ як бор изҳор дошт, ки ӯ дар бораи он чизе, ки дар оянда рӯй медиҳад, хеле нигарон аст. Касе ба ӯ ҷавоб дод, ки «Масеҳӣ ояндае надорад, ба ҷуз ҷалол». Омин.
Эзоҳҳо
- ^1: Ҳолати байни марг ва эҳёи баданро илоҳиётшиносон ва дигар донишҷӯёни Библия ҳолати миёнаравӣ ё ҳолати ҷудошуда меноманд. Ин истилоҳот дар асл дар Библия пайдо намешаванд, аммо онҳо ҳақиқати библиявиро дақиқ тасвир мекунанд.
- ^2: Таълимоти ба истилоҳ «хоби рӯҳ» комилан ғайрибиблиявӣ аст. Ин таълимот иддао дорад, ки вақте касе мемирад, мо комилан беҳуш мешавем ё ҳатто вуҷуд надорем. Ин таълимот ба нофаҳмии оятҳое асос ёфтааст, ки дар бораи марги имондор ҳамчун «хоб» сухан мегӯянд (ниг. масалан: Луқо 8:52; Юҳанно 11:11–14; 1 Таслӯникиён 4:14). Аммо ин ибора маънои қатъи шуур ё вуҷудро надорад, балки ба бадан ишора мекунад, ки интизори эҳё аст — рӯҳ ва ҷони имондор ҳангоми марг «бо Худованд ҳузур доранд», на беҳуш. Дар ин бора каме дигар сухан хоҳад рафт.
- ^3: Рӯҳи Муқаддас гарави он чизест, ки меояд, ки мо мероси осмонӣ дорем. Аммо Рӯҳи Муқаддас инчунин Мӯҳр номида мешавад, ки маънои онро дорад, ки мо ба Ӯ тааллуқ дорем — мо моли Ӯ ҳастем. Бо мӯҳри Рӯҳ ман медонам, ки ман моли Худо ҳастам; бо гарави Рӯҳ ман медонам, ки ман моликият дорам.
- ^4: Ниг. ESV.
- ^5: Ниг. инчунин Луқо 23:43; Аъмол 7:59.
- ^6: Ниг. инчунин Румиён 8:29; 1 Қӯринтиён 15:49; Филиппиён 3:21; 1 Юҳанно 3:22–23.
