Се ояти кӯтоҳе, ки ман мехоҳам таваҷҷӯҳи шуморо ба онҳо ҷалб кунам, инҳоянд: 2 Қӯринтиён 5:9, 1 Таслӯникиён 4:10-11, Румиён 15:20.
Тарҷумонҳои Нашри Муҷаввиз бо ягон сабаб се калимаи гуногунро, «меҳнат», «омӯзиш», «кӯшиш кардан»-ро барои тарҷумаи як калимае истифода бурданд, ки дар юнонии ҳар яке аз ин порчаҳо мавҷуд аст. Ба мо гуфта мешавад, ки дар забони англисӣ низ як калимае ҳаст, ки онҳо метавонистанд истифода баранд, аммо истифода накарданд, калимаи «орзу».
Ман мехоҳам таваҷҷӯҳро ба ҳамон як калима ҷалб кунам ва онро дар се ҷое, ки он мавҷуд аст — танҳо се ҷо дар Аҳди Ҷадид, ба назари ман, таъкид кунам. Биёед оятҳоро хонем ва калимаи зикршударо илова кунем.
«Аз ин рӯ, мо орзу дорем, ки хоҳ ҳозир бошем, хоҳ ғоиб, аз ҷониби Ӯ қабул шавем [ба Ӯ писанд оем].»
«Мо аз шумо илтимос мекунем… ки шумо орзу дошта бошед ором бошед ва кори худро кунед.»
«Бале, ман чунон орзу доштам ки Инҷилро мавъиза кунам, на дар ҷое ки Масеҳ ном бурда шуда буд, то ки бар бунёди дигаре бино накунам.»
Агар инҳо масъалаҳое бошанд, ки расул дар бораи худ ва дигарон нигарон буд, пас бешубҳа онҳо барои мо муҳиманд.
Табиати орзуи масеҳӣ
Одами орзуманд одатан худхоҳ аст, хоҳ барои қудрат ё мавқеъ, хоҳ барои сарват ё шӯҳрат. Худхоҳӣ дар асоси ҳамаи кӯшишҳои ӯ қарор дорад. Ҳама чиз аз нуқтаи назари ҳадафи ӯ баррасӣ мешавад ва барои расидан ба он майл мекунад. Аммо аз оятҳои дар боло зикршуда мо мебинем, ки орзуе ҳаст, ки метавонад ба ҳаёти масеҳӣ ворид шавад, ба он ҳадаф ва мақсади муайян диҳад, бе ин хусусиятҳои худхоҳӣ.
Одами дунё бе орзу зиндагии бемақсад ва беҳадаф дорад ва ҳатто аз ҷониби ҳамсолонаш қадр карда намешавад. Ҳавворӣ Павлус чунин зиндагӣ накард ва намехост, ки дигарон низ чунин кунанд. Бишнавед, ки ӯ дар Филиппиён 3 мегӯяд: «Як чизро ман мекунам», зеро мисли варзишгар ӯ чизҳои паси худро фаромӯш карда, ба пеш барои расидан ба ҳадаф кӯшиш мекард. Аммо танҳо хоҳиш доштан кофӣ нест, зеро мо мехонем: «Ҷони танбал орзу мекунад, вале чизе надорад; аммо ҷони саъйкунанда фарбеҳ хоҳад шуд» (Масалҳо 13:4). Мо бояд энергия дошта бошем, то он чиро, ки мехоҳем, пайгирӣ ва ба даст орем.
Ҳаёти масеҳӣ танҳо бо бод ва мавҷ рафтан нест, балки баръакс, муқобили онҳо шино кардан аст. Мо барои чӣ муқаррар шудаем? Омили асосии муайянкунанда дар расидан ба ҳадафи мо на он қадар қувваи тӯфон, балки самти бодбонҳост.
Худованди мубораки мо комилан ба иродаи Худо муқаррар шуда буд, ва мо қувваи бодҳоеро медонем, ки барои аз роҳи худ дур кардани Ӯ вазиданд. Гӯё ҳамаи бодҳои ғам аз ғорҳои худ гурехта, барои монеъ шудан ба Ӯ шитофтанд. Аммо, «Иродаи Ту иҷро шавад,» — бо ҳар қимате, ки набошад — ҷавоби Ӯ ба ҳамаи ин буд. Чунин буд садоқати зебои он зиндагии хоксоронаи мақсаднок. Пас, биёед дар хотир дорем, ки на муҳити мо, балки мақсади мо роҳи моро муайян мекунад.
Орзу барои қабули шахсӣ (2 Қӯринтиён 5:9)
Ҳоло ояти аввали моро баррасӣ кунед. Орзуи расул ба ҳолати шахсии ӯ ва он дар робита бо Худованд буд. Пеш аз ҳама ӯ мехост, ки шахсан ба Худованд писанд ё хушнуд бошад. Ин маҳз хидмати ӯ набуд, гарчанде ки ба он ранг медод. Ин он чизе набуд, ки ӯ мехост дар назари мардум бошад, балки дар назари Масеҳ. Дар назари мардум калисои Эфсӯс шоҳиди Масеҳ ба назар мерасид ва дар хидмат нерӯи бузург нишон медод; аммо дар назари Ӯ онҳо як гурӯҳи муртадҳо буданд. Худованд инро бар зидди онҳо дошт — муҳаббати онҳо ба Ӯ он чизе набуд, ки қаблан буд! Оё ин ба Ӯ писанд буд? Ин Ӯро сахт ғамгин кард ва нишон дод, ки онҳо афтодаанд, ки аз он роҳи наҷот ҷуз тавба набуд.
Мо чӣ гуна дар робита ба ин масъала истодаем? Чунин ба назар мерасад, ки расул мехоҳад ба мо нишон диҳад, ки ҳолати рӯҳонии мо барои Худованд аз миқдори хидмати мо хеле муҳимтар аст. Пинҳон кардани ҳолати пасти рӯҳонӣ ва ахлоқӣ бо фаъолияти бештар дар хидмат ё бо қабули он чизе, ки идеалҳои баланд ба назар мерасанд, хеле осон аст.
Дар ин нуқта як нуқтаи муайяни равшанӣ аз ояти Марқӯс 3, ки ба мо мегӯяд, ки чӣ тавр Худованд дувоздаҳро интихоб кард, то «бо Ӯ» бошанд, пеш аз он ки онҳоро барои мавъиза фиристад, равшан карда шудааст. Ин бо Ӯст , ки мо ҳолати рӯҳонии худро таъсирбахш ва тақвият мебахшем; ва чизе, ки ман худам эҳсос кардам, ин аст, ки кори пуршиддат дар хидмати Худованд ҳатман беҳтарин чиз барои рӯҳ нест.
Биёед орзуи худро ба Худо писанд овардан кунем. Дар зери қонун на танҳо қурбонии ғалла (Ибодат 2), балки қурбонии ғаллаи нав (Ибодат 23:16-17) низ буд. Аввалӣ он чиро, ки Масеҳ шахсан барои Худо буд, бӯи хушнудӣ — на кори Ӯ, балки ҳаёти Ӯро бо бӯи комил тасвир мекард. Дуюмӣ халқи Ӯро тасвир мекард, ки бо қудрати Рӯҳи Муқаддас пешниҳод шудааст. Ин имтиёзи мост, ки як қисми он бошем ва баъзе аз он хислатҳои ахлоқиро, ки дар Ӯ чунон равшан медурахшиданд, инъикос кунем. Ин, боз мегӯям, хидмат нест, гарчанде ки ба он ранг ва хислат медод.
Орзу барои шаҳодати ором ва худотарс (1 Таслӯникиён 4:10-11)
Дар ояти дуюм Павлус дар бораи орзуи дигаре сухан меронад, ки ӯ мехост мубаддалони ҷавон дар Таслӯникиро бо он фарқ кунанд: ин на маҳз дар робита ба худашон, балки шаҳодати онҳо нисбат ба онҳое, ки берун аз он буданд. Онҳо бояд дар муҳаббат нисбат ба якдигар фаровон бошанд ва дар кори ҳаррӯзаи худ зиндагии ором, худотарс ва ноаёнро пеш гиранд. Ин дар муқоиса бо мардуми дунё, ки ба ҷои дӯст доштани якдигар, кӯшиш мекарданд, ки якдигарро фиреб диҳанд ва доимо дар маркази таваҷҷӯҳ бошанд, ба таври назаррас фарқ мекард. Дар ин ҷо ӯ ба онҳое, ки Худоро дар миёни интизоми ҳаёти ҳаррӯзаи корӣ ҷалол медиҳанд, эҳтиром мегузорад.
Файз ба мо меомӯзонад, ки чӣ тавр ин корро кунем, чунон ки расул дар Титус 2 ба мо мегӯяд. Зиндагӣ кардан «бо эҳтиёт», дар худамон, «бо адолат», нисбат ба дигарон, «бо худотарсӣ», бо тақво дар робита ба Худо, якрангии дилгиркунандаро аз зиндагӣ дур мекунад ва моро ҳатто аз ҷониби одамон тасдиқ мекунад (нигаред ба Румиён 14:18). Масеҳияти онҳо бояд дар либосҳои кории онҳо дида мешуд — на дар китобҳо балки дар мӯзаҳо.
Дигарон дар ин чизҳо шаҳодати бад нишон медоданд ва, мутаассифона, барои он дар умеди ширини Инҷил — омадани Худованд — баҳона меёфтанд. Онҳо умуман кор намекарданд ва аз ин рӯ дар хидмати Шайтон банд шуданд, дар корҳои дигарон дахолат мекарданд. Ҳеҷ коре накардан дар роҳи кор ҳамеша барои рӯҳ, ҷон ва бадан бад аст. Ӯ онҳоро ба роҳи устувор, ором ва наздик бо Худо ташвиқ мекунад ва бигзор ин орзуи онҳобошад.
Вақте ки Ӯ онҳоро ташвиқ мекунад, ки оромбошанд, ӯ намехоҳад, ки онҳо гунг ё хомӯш бошанд. Ин оромӣ дар муқоиса бо намоиш, шитоби табларза ва ҳаяҷон аст. Ба шумо лозим нест, ки ба худ таваҷҷӯҳ ҷалб кунед, вале шумо метавонед дар бораи Худованд ҳангоми иҷрои кори худ сухан гӯед, ба ин васила дар миёни торикӣ нур нишон диҳед: «Онҳое, ки пароканда шуда буданд, ба ҳар ҷо рафта, Каломро мавъиза мекарданд» (Аъмол 8:4). Онҳо танҳо «ғайбат»-и Каломро мекарданд; онро барои худ нигоҳ дошта наметавонистанд. Бигзор кори шумо нури шуморо пинҳон накунад. Ва ҳамчунин лозим нест, ки онро ба рӯи одамон партоед. Танҳо бигзор он дурахшад!
Орзу барои башоратдиҳии пешрав (Румиён 15:20)
Дар ояти сеюм Павлус дар бораи орзуи худ дар робита бо хидматаш ба мо мегӯяд. Ӯ намехост, ки танҳо ақидаҳои башоратӣ дошта бошад, балки амаланбашоратдиҳанда бошад. Орзуи ӯ на танҳо доштани ҳамдардии башоратӣ, балки ба таври хашмгинона башоратдиҳанда дар паҳн кардани ҳақиқати Инҷил буд, дар ҷое ки ӯ бар бунёди дигаре бино намекард.
Шояд шумо гӯед, ки ман ҳоло дар бораи кори миссионерӣ сухан меронам. Бале, аммо кори миссионерӣ маҳдудияте надорад, ки мо аксар вақт ба он мегузорем. Дурусттараш, мо онро башоратдиҳӣ меномем. Бешубҳа, расул дар назари худ он чиро дошт, ки мо кори миссионерӣ дар байни оммаи бутпарастони башоратнашуда меномем; ва Худо ҳазорон маротиба онҳоеро афзун гардонад, ки орзуи боздид аз чунин ҷойҳоро доранд, ки дар он ҷо тарсе аз бино кардан бар кори дигаре нест.
Аммо бигзор ман барои шакли дигари ҳамон орзу, ки дар майдонҳои каме наздиктар ба хона ёфт мешавад, илтимос ва дуо кунам. Кори пешравӣ имрӯз дар ҷое ки мо зиндагӣ ва кор мекунем, ба мисли ҳар ҷои дигар лозим аст; зеро даҳҳо ҳазор бутпарастони таъмидёфтаро ёфтан мумкин аст, чунон ки бутпарастони таъмиднаёфта дар ҷойҳои торики замин ҳастанд. Ҷамъомадҳое, ки имрӯз ба калисоҳо дохил мешаванд, ба чӣ гӯш медиҳанд? Дар аксарияти ҳолатҳо, ба ғайр аз Инҷил, ба ҳама чиз.
Ҳавворӣ Павлус ҷамъомадҳоро таъсис медод; яъне ӯ Инҷилро мавъиза мекард ва ба имондорон таълим медод, ки ба номи Худованд Исои Масеҳ ҷамъ оянд. Сипас Аполлос баъзан меомад ва он чиро, ки ӯ кошта буд, об медод ва Худо афзоиш медод.
Оё ин аз байн рафтааст? Ва агар не, оё мо метавонем бигӯем, ки мо бо он намоён ҳастем? Оё ин яке аз орзуҳои ҳаёти мо буд? Албатта душвориҳо пайдо мешаванд, аммо имон дар душворӣ имконият мебинад, дар ҳоле ки танбалӣ имконияти гурехтан аз душвориро меҷӯяд.
Даъват ба амал
Пас, он чизе ки ман барои он илтимос мекунам ва он чизе ки ман мутмаинам, ки Худованд тасдиқ мекунад, ин аст, ки ҷавонони масеҳӣ онро ҳамчун бори дили худ қабул кунанд, то бо Инҷил ба пеш раванд. Бигзор онҳо онро ба шаҳрҳо, мактабҳо ва донишгоҳҳое, ки дар торикӣ ғарқ шудаанд, бибаранд, дар ҳоле ки дар бисёр ҳолатҳо бо нур ва зеҳни худ фахр мекунанд, аммо бо бадии модернизм заҳролуд шудаанд. Бигзор онҳо ин қадар интизори даъватҳо аз ин ҷо ва он ҷо аз дигар бинокорон набошанд, ки шояд дар ҳақиқат аз худашон бештар ғайрат ва ҷасорат дошта бошанд, аммо ба онҳо бунёди чандон хубе барои бино кардан пешниҳод намекунанд.
Ман ҳамчунин барои ҷавонони самимӣ илтимос мекунам, ки сафарҳои кории худро ба имкониятҳо барои расонидани Калом ба мардум табдил диҳанд. Чӣ қадар муборак хоҳем буд, агар ҳар як орзуи сегонаро аз они худ кунем!
