Хушхабар – Марти 2010 – Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Он чизе ки ман дар бораи худам кашф кардам
Тақрибан ҳамин вақт соли гузашта як марде дар автобус аз ман пурсид, ки оё ман фикр мекунам, ки ба қадри кофӣ хуб ҳастам, ки пас аз маргам ба осмон равам. Вақте ки ман гуфтам, ки фикр мекунам, ҳастам, ӯ ҳангоми рафтан гуфт: «Оё шумо мутмаин ҳастед?» Чӣ қадаре ки ман дар ин бора фикр мекардам, ҳамон қадар бештар медонистам, ки мутмаин нестам. Ман он қадар бад набудам, аммо он қадар хуб ҳам набудам.
Сипас дирӯз касе, ки дар паҳлӯи ман дар автобус нишаста буд, ба ман нусхаи шумораи апрели соли 2009-и ин маҷалларо дод. Ӯ гуфт: «Худо мехоҳад, ки шумо ин мақоларо, «Даъват ба Биҳишт», хонед ва сипас боз ҳам бештар хонед». Сипас ӯ фаромад. Оё Худо тавассути ин мардон дар автобус бо ман сухан мегуфт? Ман он мақоларо дар бораи салиб кашидан хондам ва ду чизро дар бораи худам кашф кардам.
Аз як тараф, ман худро бо ду ҷинояткоре, ки ҳангоми марги Исо дар салиб дар ду тарафи Ӯ овезон буданд, муқоиса кардам. Маро нодуруст нафаҳмед. Ман ҷинояткор нестам, аммо медонистам, ки бе кӯмаки зиёд ба қадри кофӣ хуб нестам, ки ба осмон равам. Ман дар назар дорам, ки кӯмаки зиёд!
Ва боз як чизи дигар, вақте ки ман дар бораи он ду гунаҳкор, ки дар ду тарафи Исо мемурданд, мехондам, ҳеҷ гоҳ намехостам мисли оне бошам, ки Ӯро масхара мекард. Ман дар ҳақиқат мехостам оне бошам, ки барои раҳмат илтимос мекард ва мегуфт: «Исо, маро ба ёд овар, вақте ки Ту ба Малакути Худ меоӣ». Суханони Исо маро ба ҳайрат овард: «Ба ростӣ ба ту мегӯям, имрӯз ту бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд» (Луқо 23:42-43). Оё ин метавонад бо ман рӯй диҳад?
Он мақола аз ман ду савол пурсид: Оё ман Наҷотдиҳандаро дар салиб вохӯрдаам? Ва оё ман тӯҳфаи ройгони наҷоти Ӯро қабул кардаам? Ман мехостам, аммо намедонистам чӣ тавр. Сипас ман ба ёд овардам, ки он мард дар автобус боз чӣ гуфт – «ва сипас боз ҳам бештар хонед». Ман ин корро кардам ва маҷаллаи шумо ба ман бештар ва бештар дар бораи он ки «Исо ба ҷаҳон омад, то гунаҳкоронро наҷот диҳад – ки ман бадтарин ҳастам» (1 Тим. 1:15) гуфт.
Ҳоло ман далели зиндаи он чизе ҳастам, ки Исо метавонад анҷом диҳад – барои ман ва барои хонандагони шумо. Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ҳар кӣ номи Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт» (Рум. 10:13). Ман ин корро кардам ва онҳо ҳам метавонанд.
Нома аз хонанда
Оё шумо мехоҳед наҷот ёбед? Оё шумо мехоҳед тӯҳфаи ройгони наҷоти Худоро қабул кунед? Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
