Субҳ ба хайр, замини Wi-Fi дар тамоми ҷаҳон. Имрӯз мо шуморо ба исми Наҷотдиҳандаи маслубшуда, дафншуда, эҳёшуда, ҷалолдодашуда ва ба қарибӣ оянда, ба исми беҳамтои Исо табрик мекунем. Омин.
Хуб, ин ҳафта ҳафтаест, ки масеҳиён марг ва эҳёи Худованд Исоро ҷашн мегиранд. Аммо ҳамон тавре ки Китоби Муқаддас ба масеҳиён дастур намедиҳад, ки таваллуди Масеҳро дар Мавлуди Исо ба ёд оранд, ҳамин тавр Китоби Муқаддас дар бораи ҷашни Пасха хомӯш аст. Бо вуҷуди ин, масеҳиён озоданд, ки ин ҳафтаро ба ёдбуди махсуси марг ва эҳёи Худованд табдил диҳанд, ҳамон тавре ки мо озодем, ки таваллуди Худовандро дар Мавлуди Исо ҷашн гирем. Ҳар он чизе ки барои ҷалоли Ӯ карда мешавад, некӯст. Омин.
Аммо, чунон ки ҳамаи мо медонем, Китоби Муқаддас дар бораи ёдбуди марги Худованд дастур медиҳад. Масеҳиён бояд марги Худовандро дар Шоми Худованд ба ёд оранд, ки мо бояд ҳар ҳафта ҷашн гирем, чунон ки калисои ибтидоӣ мекард (Аъмол 20:7). Дар асл, яке аз ду вохӯрии мунтазами калисои ибтидоӣ махсус барои Шоми Худованд буд (1 Қӯринтиён 11:20). Худованд гуфт: «Инро ба ёди Ман кунед» (1 Қӯринтиён 11:24). Ва дар Шоми Худованд, мо марги Худовандро то омадани Ӯ (ояти 26), то омадани Ӯ эълон мекунем ё хабар медиҳем. Пас, дар Шоми Худованд, мо низ бавосита эҳёи Ӯро ҷашн мегирем. Ва калисо дар рӯзи аввали ҳафта ҷамъ меояд, ки ин рӯзи эҳёи Худованд Исо буд. Ва оё ин каме номутаносиб ба назар намерасад, ки Пасха, ки як ҳодисаи ғайрикитобӣ аст, зоҳиран барои масеҳиён аҳамияти бештар дорад, назар ба ёдбуди ҳарҳафтаинаи азобҳо ва эҳёи Худованд дар Шоми Худованд, чизе ки мо дар Китоби Муқаддас ба таври возеҳ ба он дастур дода шудаем? Аммо ман инро барои паст задани ҷашни Пасха намегӯям, танҳо барои барангехтани андеша.
Ҳоло, дар мавриди азобҳо ва марги Худованд Исо, ҷанбаҳои гуногуни азобҳои Ӯ мавҷуданд, ки мо бояд онҳоро фарқ кунем. Албатта, ин азобҳои Ӯ барои гуноҳҳои мо аз дасти Худост, ки масеҳиён бо онҳо бештар ошно ҳастанд. Маҳз дар ин азобҳо дар салиб буд, ки Худованди муборак барои гуноҳҳои мо кафорат кард. Дар торикӣ дар се соати охири Ҷолҷота, Худованд Исо гуноҳбардори мо шуд ва ҳукми хашмгини Худои се бор муқаддас бар Ӯ омад. Маҳз дар охири ин се соат буд, ки мо фарёди Ӯро мешунавем: «Худои ман, Худои ман, чаро Маро тарк кардӣ?» (Матто 27:46).
Ҳоло дар мавриди ин фарёд, ман мехоҳам бо қатъият таъкид кунам, ки Худованд Исо аз ҷониби Худо тарк карда шуд. Ӯ аз ҷониби Падар тарк карда нашуд. Аммо мутаассифона, мо ин изҳороти сахт хаторо мешунавем, ки Худованд Исо аз ҷониби Падараш тарк карда шуд, ки аксар вақт аз минбарҳо ва дар сурудҳои муосири масеҳӣ такрор мешавад. Дар бораи шахсияти Худованди маҳбуби мо асрори зиёде мавҷуданд, ки ақли инсон наметавонад ба онҳо ворид шавад. Писари абадӣ, ки ба ин ҷаҳон дар шакли инсонӣ омадааст, ибодати моро талаб мекунад, на таҳлили зеҳнии моро. Ва ин дар мавриди азобҳои Ӯ дар салиби Ҷолҷота низ дуруст аст. Аммо биёед ҳадди аққал ду чизро фарқ кунем: якум, азобҳои Худованди мо дар салиб ҳамчун итоати комил ба Худо ва Падари Ӯ, ва дуюм, азобҳои Худованди мо дар салиб ҳамчун қурбонӣ барои гуноҳ.
Аввалан, Худованд Исо ба Худо ва Падари Худ комилан итоаткор буд, ҳатто то марги салиб (Филиппиён 2:8). Он чизе ки Худованд Исоро ба салиб овард, итоати Ӯ буд. Ӯ гуфт: «Ҷоме, ки Падарам ба Ман додааст, оё онро нанӯшам?» (Юҳанно 18:11). Ва шояд навиштае, ки моҳияти муҳаббат ва итоати Худовандро ба Падари Худ бештар инъикос мекунад, Ҳастӣ 22 аст. Дар ин боб, Исҳоқ худро ба падараш Иброҳим ҳамчун қурбонӣ таслим мекунад. Исҳоқ ба падараш чӣ муҳаббат ва эътимоди мутлақ дошт, ки худро ба корди падараш таслим мекард! Ва Иброҳим чӣ? Ӯ писараш Исҳоқро бо тамоми дилаш дӯст медошт, аммо дидани Исҳоқ дар қурбонгоҳ бо муҳаббат ва эътимоди мутлақ ба ӯ бояд Иброҳимро аз он чизе ки калимаҳо тасвир карда метавонанд, бештар ба ҳаяҷон оварда бошад. Ва дар Юҳанно 10:17, Худованд Исо гуфт: «Аз ин рӯ Падарам Маро дӯст медорад, зеро Ман ҷони худро фидо кардам». Мебинед, Падар ҳамеша Писарро дӯст медошт (Юҳанно 3:35), аммо итоати Писар дар Ҷолҷота як ангезаи нави муҳаббатро аз дили Падар барангехт. Пас, ин назари Ҷолҷота ба ҷалол додани Падари Худ аз ҷониби Худованд Исо дар итоати мутлақи Ӯ таъкид мекунад, ва арзиши марги Ӯ барои Осмон дар қурбонии сӯхтании боби 1-и Ибодат инъикос ёфтааст, ки дар он бӯи қурбонӣ барои Осмон хушбӯй буд.
Аммо баъд назари дуюми Ҷолҷота вуҷуд дорад, ва он азоб кашидани Худованд Исо ҳамчун қурбонӣ барои гуноҳ аст. Ва ин ҷанбаи марги Ӯ дар қурбонии гуноҳ дар боби 4-и Ибодат тасвир шудааст. Дар ин қурбонӣ барои Осмон бӯи хуш набуд. Дар асл, танҳо қисмҳои қурбонии гуноҳ дар қурбонгоҳ сӯзонида мешуданд. Аксарияти қурбонӣ берун аз урдугоҳи Исроил сӯзонида мешуд. Ва ин марги Худованд Исоро барои гуноҳ тасвир мекунад. Маҳз дар он се соати охири азобҳои Ҷолҷота буд, ки Худованд Исо гуноҳҳои моро бар худ гирифт, ва Ӯ барои мо гуноҳ ва лаънат шуд. Барраи мубораки Худо.
Пас, Рӯҳулқудс ба ҳар яки мо ато кунад, ки ба ин ҳақиқат сар хам кунем: якум, ки дар он се соати даҳшатноки торикӣ, Худованд Исо аз ҷониби Худо тарк карда шуд ва хашми Ӯро бар зидди гуноҳ таҳаммул кард; ва дуюм, ки дар ҳамон се соат, Худованд Исо худро дар итоати комил ба Падари Худ таслим кард, ба Падаре, ки муҳаббаташ ба Писараш ҳеҷ гоҳ чен карда намешавад. Боз ҳам, Барраи мубораки Худо. Ба исми Исо. Омин.
