Худованд Исо худро ба ҳар яке аз ҳафт калисои Ваҳй 2 ва 3 ба таври хос муаррифӣ мекунад ва сухани Ӯ ба ҳолати ахлоқии ҳар як ҷамъомад мувофиқ аст. Ба Лаодикия, ки бо бевафоӣ ба Худованди ғоиби худ ва бо фахр кардан аз худ ба ҷои шаҳодат додан ба Ӯ фарқ мекунад, Писари Худо дар бораи худ ҳамчун «шоҳиди вафодор ва ҳақиқӣ» сухан меронад (Ваҳй 3:14). Ӯ он чизе буд, ки вай бояд мебуд. Худованд ба Филаделфия ҳеҷ чизе барои сарзаниш кардан надошт, аз ин рӯ худро ба вай ҳамчун «Муқаддас, Ҳақиқӣ» муаррифӣ кард, хислате, ки вай то андозае дар шаҳодати худ барои Исо инъикос мекард.
Муқаддас
Ҳар як қадами Писари Худо дар рӯи замин ба муқаддасии Ӯ шаҳодат медод, зеро он чизе, ки роҳҳои Ӯро дар Худоӣ фарқ мекард, дар қадамҳои Ӯ дар Инсоният дида мешуд, зеро Ӯ наметавонист бо табиати худ номувофиқ бошад, хоҳ ҳамчун Худо ва хоҳ ҳамчун Инсон дида шавад. Дар ҳама роҳҳои Худо бо халқи қадими худ муқаддасии Ӯ намоён буд, чунон ки дар 1 Петрус 1:16 оварда шудааст: «Муқаддас бошед, зеро Ман муқаддасам», ҳар як роҳи наздик шудан ба Худо бо талаботи муқаддаси Ӯ ҳифз карда мешуд. Ҳеҷ гуна олудагӣ дар робита бо маскани Худо, хоҳ дар хайма ва хоҳ дар маъбад, хоҳ дар коҳинон ва хоҳ дар мардум, иҷозат дода намешуд, то ки ба муқаддасии Худо шаҳодат дода шавад.
Вақте ки омадани Писари Худо ба ҷаҳон эълон шуд, муқаддасии Инсонияти Ӯ дар калимаҳои Ҷабраил бо ҳасад ҳифз карда шуд,
Рӯҳулқудс бар ту хоҳад омад, ва қудрати Ҳақ Таоло туро соя хоҳад кард: аз ин рӯ, он чизи муқаддасе, ки аз ту таваллуд хоҳад шуд, Писари Худо номида хоҳад шуд (Луқо 1:35).
Маҳз бо амали Рӯҳулқудс Марям ҳомиладор шуд, ва он чизе ки аз вай таваллуд шуд, «он чизи муқаддас» буд. Табиати Писари Худои муҷассам инсони комил буд, аммо дар он осори гуноҳ набуд, чунон ки Навишта мегӯяд: «дар Ӯ гуноҳ нест» (1 Юҳанно 3:5). Дар он Муқаддас гуноҳе набуд, ки васваса метавонист ба он муроҷиат кунад (Ибриён 4:15).
Дар зиндагии худ дар ин ҷаҳон Писари Худо «муқаддас, бегуноҳ, беайб, аз гуноҳкорон ҷудо» буд (Ибриён 7:26). Гарчанде ки дар рисолати файзи худ Ӯ бо гуноҳкорон тамос гирифт, Ӯ аз гуноҳи онҳо олуда нашуд. Ӯ наметавонист дар рӯҳи худ аз гуноҳ олуда шавад, чунон ки дар бадани худ аз ламс кардани махавӣ олуда шавад. Аз рӯи табиати худ муқаддас буд, дар табиати Ӯ қудрати дафъкунандаи муқаддасӣ буд, ки Ӯро ба олудагии атрофаш ногузаранда мекард, вале дар айни замон файзи аҷибе буд, ки гуноҳкоронро ба Ӯ ҷалб мекард. Кӣ ғайр аз Писари Худо метавонист бигӯяд: «Кадоме аз шумо Маро ба гуноҳ муттаҳам мекунад?» (Юҳанно 8:46).
Подшоҳ Довуд марде буд, ки ба дили Худо писанд омад, аммо Натан пайғамбар ӯро ба гуноҳ муттаҳам кард (2 Подшоҳон 12:7). Худо гуфт, ки Айюб «марди комил ва ростқавл» буд, аммо дар ҳузури Худо буда, Айюб дар бораи худ гуфт: «Инак, ман паст ҳастам» ва «ман аз худ нафрат дорам» (Айюб 1:8; 2:3; 40:4; 42:6). Ишаъё, ки бар Исроил барои бадкории онҳо вовайло мехонд, Худовандро дар ҷалоли Ӯ дид ва дар бораи худ гуфт: «Вовайло бар ман… зеро ман марди лабони нопок ҳастам» (Ишаъё 6:5). Ҳатто Дониёл, яке аз зеботарин шахсиятҳои Навишта, дар бораи худ гуфт: «зебоии ман дар ман ба фасод табдил ёфт» (Дониёл 10:8). Шимъӯн Петрус гуфт: «Ман марди гуноҳкор ҳастам, эй Худованд» (Луқо 5:8), ва Ҳаввории бузург ба халқҳо дар бораи худ ҳамчун сардори гуноҳкорон навишт (1 Тимотиюс 1:15).
Танҳо қурбонии муқаддас ва бегуноҳ метавонист барои гуноҳ пешниҳод карда шавад. Мусо метавонист худро барои наҷот додани Исроил дар доманаи Сино пешниҳод кунад, ва Павлус метавонист худро лаънатӣ хоҳад, то бародарони худро аз рӯи ҷисм наҷот диҳад, аммо ҳеҷ яке аз онҳо наметавонист наҷотро барои Исроил таъмин кунад. Танҳо Исо ба талаботи илоҳӣ ҷавоб дод, «Баррае беайб ва бедоғ» (1 Петрус 1:19), ва, дар некии Худо, Ӯ «тавассути Рӯҳи абадӣ худро бедоғ ба Худо пешниҳод кард» (Ибриён 9:14). Муқаддасие, ки дар Исо дар роҳи садоқати Ӯ ба иродаи Худо зоҳир шуд, ва Ӯро ба қурбонии муқаддас табдил дод, инчунин дар қудрати илоҳӣ зоҳир шуд, зеро Исо «Писари Худо бо қудрат, мувофиқи Рӯҳи муқаддас, бо эҳё аз мурдагон» эълон шудааст (Румиён 1:4).
Пас, ин аст Он ки дар суханронӣ ба Филаделфия «МУҚАДДАС» номида мешавад, Он ки мо ҳоло бо Ӯ сару кор дорем, зеро ин хислати Писари Худо дар робита бо калисо аст, ва чунон ки дар дили онҳое, ки мехоҳанд дар замони ғоибии Ӯ ба Ӯ вафодор бошанд, маълум аст. Мо бояд мисли Ӯ бошем, муқаддас бошем, чунон ки Ӯ муқаддас аст, пок бошем «чунон ки Ӯ пок аст». Ин танҳо вақте имконпазир аст, ки мо бо Ӯ дар ҷое ки Ӯ дар ҷалол аст, машғул бошем, ва ин ҷаҳон ва чизҳои онро рад кунем, ҳатто либоси бо ҷисм доғдоршударо нафрат кунем (Яъқуб 1:27; Яҳудо 23).
Ҳақиқӣ
Худованди мубораки мо инчунин дар бораи худ ба Филаделфия ҳамчун «ҲАҚИҚӢ» сухан ронд. Дар рӯи замин Ӯ дар бораи худ ҳамчун «Ҳақиқат» сухан ронд (Юҳанно 14:6), зеро дар Ӯ ҳама чизе, ки Худо дар табиати муҳаббати худ ва дар майли файзи худ нисбат ба одамон аст, баён карда шуд. Исо инчунин «Худои ҳақиқӣ» буд, зеро Ӯ ҳам Худо ва ҳам Инсони комил аст (1 Юҳанно 5:20). Писари Худо Худои ҳақиқӣ дар муқоиса бо ҳамаи худоёни дурӯғин аст, ки корҳои дасти одамонанд, аммо Ӯ инчунин Худои ҳақиқӣ аст, зеро Худоро ба таври комил ба рӯшноӣ овардааст, зеро Худо ҳоло дар Писар чунон ки Ӯ дар ҳақиқат аст, дида мешавад, ва аз ин сабаб дар Юҳанно 17:3 низ дар бораи Падар гуфта шудааст, ки Ӯ «ягона Худои ҳақиқӣ» аст. Писари Худо хуб гуфт: «Ман ва Падарам як ҳастем» (Юҳанно 10:30).
Мо метавонем ба Писари Худо ҳамчун «Ҳақиқӣ» комилан такя кунем, зеро Ӯ ҳамеша як аст, «дируз, имрӯз ва то абад» (Ибриён 13:8). Он чизе ки Ӯ дар инсоният дар ин ҷо буд, Ӯ ҳоло дар он ҷое ки дар тахти Падар дар боло нишастааст, ҳамон аст: файзи Ӯ, муҳаббати Ӯ, меҳрубонии Ӯ, садоқати Ӯ, вафодории Ӯ ба худи Ӯ, ҳамон аст. Шогирдони Ӯ бо эътимоди кӯдакона ба Ӯ такя мекарданд, зеро Ӯ ҳамеша дар он ҷо буд, ки ба онҳо ғамхорӣ кунад, сарчашмаи бебозгашти онҳо дар ҳама давру замон. Маҳз дарки ин боис шуд, ки Шимъӯн Петрус вақте ки Худованд ӯро даъват кард, гуфт: «Худованд, ба назди кӣ равем?» (Юҳанно 6:68): онҳо ҳеҷ касе надоштанд, ки ба ӯ такя кунанд, ғайр аз Исо.
Агар Исо «Ҳақиқӣ» буд, Он ки шогирдон метавонистанд ба Ӯ такя кунанд, Ӯ Писари мубораки Худо буд, ки Падар ба Ӯ такя мекард, зеро «Падар Писарро дӯст медорад ва ҳама чизро ба дасти Ӯ додааст» (Юҳанно 3:35). Ҳамаи захираҳои Худоӣ ба Писар барои иҷрои иродаи Худо ва таъмини маслиҳатҳои абадии Падар супурда шуда буданд, ва дар охири роҳи худ дар рӯи замин, Писар метавонист ба Падар бигӯяд: «Ман Туро дар рӯи замин ҷалол додам: Ман кореро, ки Ту ба ман додӣ, ба анҷом расонидам» (Юҳанно 17:4). Писари Худо дар ҳақиқат ҲАҚИҚӢ аст, ягонаест, ки Худо Ӯро дар ҳама чизе, ки ба Ӯ супурда шудааст, комилан боэътимод ёфтааст.
Ҳар як марди дигар ғайр аз Исо ноком шуд. Одам дар сарварии худ дар Адан ноком шуд; Нӯҳ дар идора кардани худ ноком шуд, вақте ки ҳукумати замин ба ӯ супурда шуда буд; Мусо ноком шуд ва натавонист ба замини ваъдашуда ворид шавад; Ҳорун дар идоракунии тартиботи коҳинӣ ноком шуд; Довуд ҳамчун подшоҳи Исроил ноком шуд; ва Набукаднесар, ки салтанатҳои ҷаҳон ба ӯ дода шуда буданд, бояд ба сатҳи ҳайвон паст карда мешуд. Дар бораи ҳар як марди дигар, бузург ё хурд, чӣ гуфтан мумкин аст? Ҳукми илоҳӣ ин аст,
Лаънат бар он марде бод, ки ба мард таваккал мекунад ва ҷисмро бозуи худ месозад (Ирмиё 17:5).
Одамон, то андозае, ба ҳамсолони худ вақте ки лозим аст, эътимод мекунанд, аммо аксар вақт онҳо бо андӯҳ ва талафоти худ мефаҳманд, ки ҳамсолони онҳо низ мисли худашон нобоваранд.
Чӣ қадар муборак аст, ки аз ҳама нокомиҳо ва нобоварии одамон ба Писари Худо рӯ овардан, ки имондор ба Ӯ эътимод дорад, ки худро дар ҳама чизҳо хеле боэътимод исбот кардааст. Дил аз Исо шод мешавад, вақте ки мо Ӯро мебинем, ки ҳар як душвориро дар роҳи худ дар ин ҷо ҳал мекунад, хоҳ ин зиддияти гуноҳкорон бар зидди худи Ӯ бошад, хоҳ найрангҳои Шайтон барои ба дом афтондани Ӯ, ё заъфҳои шогирдони Ӯ. Бо қадами бетағйир Писари Худо ба сӯи салиб устуворона пеш рафт, чеҳраи Ӯ мисли санг ба сӯи Ерусалим нигаронида шуда буд, то дар он ҷо бо душман дар қудрати худ мубориза барад ва ӯро мағлуб кунад, дар он ҷо гуноҳ карда шавад ва гуноҳҳои моро бардорад, ва ҳама чизро барои ҷалоли Худо ва баракати мо анҷом дода, ҷои худро дар баландӣ дар дасти рости Худо гирад, «Муқаддас, Ҳақиқӣ», ки дар он ҷо дилҳои мо метавонанд ба Ӯ бехатар эътимод кунанд.
