Ософ: Ошуфтагии ибтидоӣ ва мушкилоти ӯ
Вақте ки Ософ ба маъбади Худо даромад, тамоми назари ӯ тағйир ёфт, ӯ мавзӯи инқилоби ахлоқӣ буд. Пеш аз он ки ӯ даромад, ӯ беқарор буд, тамоми ҷони ӯ бар зидди вазъият ва аз ин рӯ бар зидди Худо, ки дар паси ҳама чиз аст, исён мекард. Ӯ норозӣ буд ва дар фаҳмидани иродаи Худо дар ҳайрат буд.
Ӯ кофир набуд, ӯ марде буд, ки Худои ӯ Худованд буд ва ӯ дар ҷони аз нав таваллудшудаи худ ҳисси амиқи он чиро, ки дуруст буд, дошт, аммо ӯ хеле ошуфта буд.
Ӯ намунаи бисёриҳо дар ин рӯзҳо буд; онҳо наметавонанд фаҳманд, ки чаро чизҳои хуби зиндагӣ бояд ба домани бадкорон рехта шаванд ва чаро мушкилот бояд қадамҳои ростқавлон ва некро таъқиб кунад.
Беадолатӣ дар аробаи тиллоӣ, ё шояд мошини боҳашамат, пирӯзона меронад, дар ҳоле ки некӣ дар шоҳроҳи чанголуд пиёда меравад. Чаро?
Маъбад: Ҷои тағйирот
Як соат дар маъбади Худо ҳама чизро барои Ософ тағйир дод.
Оё дар Аҳди Ҷадид чизе ҳаст, ки ба маъбаде, ки Ософ калиди ҳама мушкилоти душвори худро дар он ёфт, ҷавоб диҳад? Бале, ҳаст! Мо дар Аҳди Ҷадид маъбад ва Вазири онро дорем. Ибриён 10 ба мо мегӯяд, ки мо ҷуръат дорем, ки ба Муқаддастарин — яъне ба ҳузури Худо — дохил шавем ва он ба мо дар бораи Исо, ки дар он ҷо аст, Саркоҳини бузурги мо, ки моро бо хушнудӣ роҳнамоӣ мекунад ва дар ҷои нур ва баракат нигоҳ медорад, мегӯяд.
Қудрати тағйирдиҳандаи ҳузури Худо
Чӣ қадар аҷиб аст, ки чизҳо вақте ки мо дар ҳузури Худо менишинем, тағйир меёбанд. Чӣ қадар аҷибтар аст, ки худамон тағйир меёбем.
Агар ягонтои мо инро таҷриба накарда бошем, мо бояд бетаъхир онро санҷем. 2 Қӯринтиён 3 дар бораи дидани ҷалоли Худованд ва ба ҳамон сурат тағйир ёфтан сухан меронад. Ин ҳамон чизест, ки вақте мо дар ҳузури Худованд менишинем, рӯй медиҳад; дурахши дунё ҳамон қадар равшан медурахшад, аммо ҷаззобияти худро барои мо гум мекунад. Бадкорон ҳанӯз ҳам шукуфоӣ мекунанд, аммо мо ба онҳо ҳасад намебарем, тӯфонҳои хурде, ки моро такон додаанд, ором мешаванд, ҷонҳои мо ором ва пур аз сулҳ мешаванд. Дар ҳузури Худо ӯ дид, ки чӣ қадар ҳама чизҳои заминӣ муваққатӣ буданд ва ӯ инчунин охири онҳоро дид — охири чиз санҷиши бузурги он аст.
Масеҳӣ, ки аз умеди ҷалоли Худо шодӣ мекунад ва медонад, ки ӯ вориси Худо ва ҳамвориси Масеҳ Исо аст, ба молу мулки дунявии марде, ки бе Масеҳ, бе Худо ва бе умед дар ҷаҳон аст, ҳасад намебарад. Аммо дар ҳузури Худо аст, ки чизҳо воқеӣ мешаванд ва Ософ чизҳоро дар нури дигар дид, имони ӯ такон хӯрда буд ва пои ӯ қариб лағжида буд, аммо Худо ӯро дар дасти рости худ нигоҳ дошт ва ӯ низ фаҳмид, ки Худо ӯро бо маслиҳати худ, дар дохили ва тавассути лабиринти зиндагӣ роҳнамоӣ хоҳад кард ва баъд ӯро ба ҷалол қабул хоҳад кард.
Ӯ аз ин бештар чӣ хоста метавонист?
Мавзӯи ғамхории махсуси Худо будан на бо лаҷом ва ҷилд, балки ба таври оқилона роҳнамоӣ ва таълим гирифтан дар дониши Худо, диле, ки аз изтироб ва беэътимодӣ озод аст.
Он гоҳ шунидани ӯ, ки «ман дар осмон кӣ дорам, ҷуз Ту...» Худо насиби абадии ӯ мегардад. Оё мо дар дониши Худо аз Ософ қафо мемонем? — Нури бузургтар барои мо медурахшад, назар ба он ки барои ӯ дурахшид; «Биёед бо дили рост... бо итминони комили имон наздик шавем». Дар ҳузури Ӯ «Маъбад» мо ҳама чизро ба таври возеҳ мебинем, илова бар ин, мо медонем, ки нур дар чеҳраи Исо, Дӯст ва Наҷотдиҳандаи гуноҳкорон медурахшад — Ӯ ба мо ғамхорӣ мекунад ва ҳар як озмоишро ба натиҷаи дуруст мерасонад.
Намунаҳои Китоби Муқаддас аз тағйирот
Оё Ҳанно (1 Подшоҳон 1) тағйир наёфт, вақте ки дар маъбад зону зада, ғами худро дар назди Худо рехт, бархост ва роҳи худро давом дод ва чеҳраи ӯ дигар ғамгин набуд?
Оё Томас тағйир наёфт, вақте ки дар ҳузури Худованди худ, захмҳоро дар дастҳо ва паҳлӯи Ӯ дида, шубҳаҳои ӯ аз байн рафтанд ва ӯ эътироф кард: «Худованди ман ва Худои ман»?
Оё Марям тағйир наёфт, вақте ки ӯ бо ибодат дар пойҳои Исо хам шуд ва бархост, то дар шахси худ бӯи нардро, ки бар Ӯ рехта буд, бибарад, бетаъсир аз танқиди бародаронаш?
Оё Павлус тағйир наёфт, вақте ки се маротиба ҳузури Худовандро дар бораи хори дар ҷисм ҷуст, Худованд ба ӯ бо суханони «Файзи Ман барои ту кофист… аз ин рӯ, ман бо хушнудӣ дар заъфҳои худ фахр хоҳам кард!» ҷавоб дод?
Хулоса: Шодии мо дар Худои мо
Бале, мо ҳама тағйир хоҳем ёфт, вақте ки ҷалоли Худовандро мебинем, бори гарон ва зарбаҳои зиндагӣ метавонанд боқӣ монанд ва шароит бетағйир бошад, аммо мо тағйир хоҳем ёфт ва дар имон сарватманд хоҳем шуд, кори Худои бузурги мо. Мо дигар аз нобаробариҳои зиндагӣ шикоят нахоҳем кард, балки дар маъбад тароват ёфта, дар Худои худ, тавассути Худованди мо Исои Масеҳ, шодӣ хоҳем кард.
