Вақте ки Худованд Исо гуфт,
«Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагону гаронборон, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод» (Матто 11:28),
Ӯ ба онҳое муроҷиат мекард, ки барои ёфтани баракати илоҳӣ дар асоси қонун заҳмат мекашиданд ва фишореро, ки қонун ба онҳо бор мекард, эҳсос мекарданд. Дар чизҳои табиӣ инсон интизор аст, ки пас аз анҷоми меҳнаташ истироҳат кунад, аммо барои онҳое, ки зери қонун буданд, истироҳат набуд, зеро талаботи қонун беохир буд,
«зеро қонун то даме ки инсон зинда аст, бар ӯ ҳукмронӣ мекунад» (Румиён 7:1).
Қонун рӯҳро бо талаботи худ ва гуноҳро, ки қонун наметавонист аз байн барад, виҷдонро гарон мекард. Бепарвоён ва бехудоён ин борро эҳсос намекарданд, зеро инсон табиатан нисбат ба Худо ва баракати Ӯ бепарво аст, аммо парҳезгорон дар Исроил заҳмат мекашиданд ва гаронбор буданд, ва ба чунин одамон суханони Худованд шодӣ ва рӯҳбаландӣ меовард. Ин ҷо касе буд, ки метавонист бори гаронро бардорад ва омода буд, ки ин корро кунад, то дилро аз бори виҷдон ором кунад ва дар дониши он чи ки Ӯ аз файзи Падар оварда буд, оромӣ бахшад. Худо дигар аз одамон талаб намекард; Ӯ дар Исо ҳамчун Худои бахшанда дида мешуд. Китобдонон бор мекарданд
«борҳои гарон ва душворгузар»-ро бар дӯши Исроил мегузоштанд ва онҳоро бо як ангушти худ ҳаракат намедоданд (Матто 23:4), аммо Худованд Исо омад, то одамонро сабук кунад ва бори гаронро бардорад. Аз юғи қонун озод шуда, Худованд парҳезгоронро даъват кард, ки юғи Ӯро бар худ гиранд ва аз Ӯ омӯзанд. Ӯ Устоди сахтгир набуд ва худаш зери юғи хидмат ба Худо омада буд, ва дар хидмати худ «ҳалим ва фурӯтан дар дил» буд. Ҳамчун хизматгорони Худованд онҳо юғи Ӯро осон ва бори Ӯро сабук меёфтанд ва барои ҷонҳои худ оромӣ доштанд.
Худованд танҳо аз мо талаб мекунад, ки он чиро, ки табиати илоҳӣ аз он лаззат мебарад ва он чиро, ки мо дар худи Ӯ комилан ифода ёфтаем, иҷро кунем.
Ҳадяи сулҳ
Худованд на танҳо ба халқи худ оромӣ медиҳад, балки сулҳ низ медиҳад, зеро Ӯ ба шогирдонаш пеш аз тарк кардани онҳо гуфт,
«Сулҳро ба шумо мегузорам, сулҳи Худро ба шумо медиҳам» (Юҳанно 14:27).
Дар ҳаёти хидмати беист ба Худо ва Падари худ, ҳама чиз дар атроф барои халалдор кардан ва ғамгин кардан буд, аммо дар миёни ҳама, дили Ӯ сулҳи беташвиш дошт, ва ин сулҳест, ки Ӯ ба худ медиҳад. Шогирдон қариб буд, ки аз Устоди худ, ки доимо ба онҳо ғамхорӣ мекард, маҳрум шаванд, аммо Ӯ ба онҳо гуфт,
«Ин чизҳоро ба шумо гуфтам, то ки дар Ман сулҳ дошта бошед» (Юҳанно 16:33).
Сулҳи мо дар Ӯст, ва он сулҳи худи Ӯст. Дар Филиппиён 4:6 ба мо насиҳат дода шудааст, ки
«барои ҳеҷ чиз ғамхорӣ накунед; балки дар ҳама чиз бо дуо ва илтиҷо бо шукргузорӣ хоҳишҳои худро ба Худо маълум кунед».
Ин ба мо «сулҳи Худо, ки аз ҳар фаҳмиш болотар аст» меорад, сулҳе, ки даромадгоҳи ҳар як роҳро ба дил муҳофизат мекунад ва ҳар як фикри халалдоркунандаро берун нигоҳ медорад. Ин сулҳест, ки тахти Худоро дар миёни ҳамаи муноқишаҳои миллатҳои ҷаҳон беташвиш мегузорад. Ғайр аз ин, агар фикрҳои мо ба хусусиятҳои зебое, ки дар Масеҳ дида мешаванд, бошанд ва агар мо дар нури каломи Худо роҳ равем, иродаи Ӯро ҷӯем, мо ҳамеша метавонем ба он такя кунем, ки «Худои сулҳ», Он ки манбаи сулҳ аст ва метавонад моро аз ҳама чизе, ки дил ва ақлро халалдор мекунад, нигоҳ дорад.
