Хун дар дарвоза
Пинҳон шавед! Дар давраи ҷанги хунин, як фармондеҳи бераҳм тасмим гирифт, ки ҳамаро дар як деҳаи хурд бикушад. Чанде пас аз оғози қатли ом, як фирорӣ мушоҳида кард, ки пас аз куштани ҳар як нафар дар хона, сарбозон хунро ба дари хона мемолиданд, то маргро дар дохили он нишон диҳанд. Ин фирорӣ зуд ба хонае пинҳон шуд, ки дӯстонаш интизори марги муайян буданд. Дарҳол ба онҳо фикр омад — бузи худро кушта, хуни онро ба дари худ моланд!
Вазифа базӯр иҷро шуда буд, ки сарбозон наздик шуданд. Пас аз куштани сокинони хонаҳои ҳамсоя, онҳо ба дари бо хуни буз молидашуда омаданд. Аммо онҳо кӯшиши ворид шудан накарданд. Онҳо фикр карданд, ки кори марговар аллакай дар он хона анҷом ёфтааст. Ҳарчанд ҳамаи дигарон кушта шуданд, ин фирорӣ ва дӯстонаш дар паси дари бо хун нишондодашуда наҷот ёфтанд!
Қарор кунед! Агар шумо дар он минтақаи ҷанг зиндагӣ мекардед, оё шумо аз пинҳон шудан дар паси дари бо хун нишондодашуда дудила мешудед? Марг ва доварӣ барои ҳамаи мо меояд, аммо бисёриҳо аз гурехтан тавассути хуни Исо саркашӣ мекунанд. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки натиҷаи гуноҳ марг аст (Румиён 6:23), ва пас аз марг доварӣ аст (Ибриён 9:27).
Аз сабаби гуноҳҳои шумо, ҳукми қатл бар шумост — на аз фармондеҳи бераҳм, балки аз Худои одиле, ки гуноҳро нафрат дорад. Ҳамон Худо гуноҳкоронро дӯст медорад ва роҳи гурехтан аз ҷазои абадиро фароҳам овардааст. Чӣ тавре ки ин фирориён аз ҷониби хуни он бузи бегуноҳ паноҳ ёфтанд, шумо низ метавонед аз ҷониби хуни Исои Масеҳ, ки барои гуноҳҳои шумо мурд, паноҳ ёбед.
Китоби Муқаддас гиред ва Хуруҷ 12-ро хонед. Дар он ҷо Худо мегӯяд: «Вақте ки ман хунро мебинам, аз шумо мегузарам.»
Оё шумо ба хуни Масеҳ, ягона роҳи наҷот, паноҳ намебаред?
