«Падар, онҳоро бубахш — зеро намедонанд, ки чӣ кор мекунанд!» (Луқо 23:34) Бисёре аз муборизаҳои марговар барои наҷот додани дӯст анҷом дода шудаанд. Наҷотдиҳандаи мурда нафаси охирини худро ҷамъ мекунад — то барои душманонаш шафоат кунад! Дар авҷи андӯҳи худ ва ношукрии инсонӣ — аз ҷониби инсон таркшуда ва аз ҷониби Худо партофташуда — овози ларзони Ӯ бо фарёди қотилонаш омехта мешавад — «Падар, онҳоро бубахш — зеро намедонанд, ки чӣ кор мекунанд!»
Агар Петруси беимон дар он ҷо мебуд, оё ӯ аз ҷавоб ба саволи қаблӣ ҳайрон мешуд — «Худованд, чанд маротиба бародарам бар зидди ман гуноҳ кунад, ва ман ӯро бубахшам — то ҳафт маротиба?» Исо ба ӯ гуфт: «Ман ба ту намегӯям, то ҳафт маротиба; балки, то ҳафтод маротиба ҳафт,» (Матто 18:21, 22).
Бартарӣ аз таҳқир ва беобрӯӣ, дар баъзеҳо, аз табиати бепарво ва бетафовут — беэҳсосии сард, флегматикӣ, стоикӣ, ҳам ба меҳрубонӣ ва ҳам ба бемеҳрубонӣ бармеояд. Бо Исо чунин набуд. Ҳиссиёти нозуки табиати муқаддаси Ӯ Ӯро ба ношукрӣ ва осебпазирӣ, хоҳ ин дар бадхоҳии душмании ошкоро зоҳир мешуд, хоҳ дар хиёнати дӯстии боэътимод, хеле ҳассос мекард. Шояд барои табиати олӣ — охирин аз инҳо бештар захмӣ мекунад. Бисёриҳо майл доранд, ки рақиби ошкоро ва бениқобро бубахшанд, ки онҳо ба фаромӯш кардан ё бахшидани беимонии бераҳмона, ё муҳаббати беҷавоб он қадар майл надоранд.
Аммо дар ин бобат низ рафтори Наҷотдиҳандаи муборакро бубинед! Диққат диҳед, ки Ӯ бо шогирдони худ, ки Ӯро паст зада тарк карда буданд ва гурехта буданд, ва он ҳам дар соате, ки Ӯ ба ҳамдардии онҳо бештар ниёз дошт, чӣ гуна муносибат мекунад! Ҳамин ки Ӯ аз мурдагон эҳё мешавад, Ӯ шитоб мекунад, то тарси онҳоро аз байн барад ва ба онҳо аз муҳаббати бетағйир ва тағйирнопазир итминон диҳад. «Биравед ба бародаронам бигӯед,» аввалин паёмест, ки Ӯ мефиристад; «Салом бар шумо бод,» салом дар вохӯрии аввал аст; «Фарзандон!» калимаест, ки Ӯ бо он бори аввал онҳоро дар соҳилҳои Тиберияс истиқбол мекунад.
Ҳатто Юсуф, (намунаи Аҳди Қадим ва намунаи бахшиши саховатмандона,) вақте ки худро ба бародаронаш ошкор мекунад, фикри талхро ба ёд меорад: «Ман Юсуф бародари шумо ҳастам — ки шуморо ба Миср фурӯхтед.» Юсуфи ҳақиқӣ, вақте ки худро ба шогирдонаш ошкор мекунад, хотираи беимонии гузаштаро дар фаромӯшӣ дафн мекунад. Ӯ бо баракат бо онҳо вомехӯрад. Ӯ онҳоро дар сууд бо ҳамон чиз тарк мекунад — «Ӯ дастҳои худро бардошт ва онҳоро баракат дод!»
«Падар, онҳоро бубахш!» Хонанда! Дар ҳамаи ин, рӯҳи Худованд ва Устоди худро пайравӣ кунед. Аз омӯзиши намунаи муқаддаси Ӯ бархоста, кӯшиш кунед, ки эҳсос кунед, ки бо шумо чунин ном, чунин калима, мисли душман набояд бошад! Ҳеҷ фикри кинаварзӣ надошта бошед, ба ҳеҷ гуна айбдоркунии талх роҳ надиҳед. Худро ба ҳеҷ гуна норозигии хира таслим накунед. Бигзор «қонуни меҳрубонӣ» ҳамеша дар дили шумо бошад. Ба камбудиҳои дигарон беҳтарин тафсирро диҳед. Дар бораи заъфҳои онҳо ҳеҷ гуна шарҳи зараровар накунед; ҳеҷ гуна ишораҳои бераҳмона накунед.
Вақте ки дар ҳар лаҳза майл доред, ки рӯҳи бебахшишро нисбат ба бародар нигоҳ доред, фикр кунед — агар Худои шумо хашми Худро то абад нигоҳ медошт, шумо дар куҷо мебудед? Агар Ӯ, Зоти Бепоён, ки метавонист шуморо то абад аз ҳузури Худ дур кунад, бо шумо сабр карда бошад ва ҳама чизро ба шумо бахшида бошад — оё шумо, аз сабаби баъзе норозигии хурде, ки лаҳзаҳои оромтари шумо онро ночиз медонистанд, ба назари сарди бегонагӣ, сухани бераҳм, ё амали бебахшиш роҳ медиҳед?
Якдигарро таҳаммул кунед ва ҳар гуна шикоятҳоеро, ки нисбат ба якдигар доред, бубахшед. Бубахшед, чунон ки Худованд шуморо бахшид (Қӯлассиён 3:13).
