Биёед чор ҷанбаи гуногуни Худованд Исои Масеҳро дар унвони «Барра»-и Ӯ дида бароем. Аввал ба Юҳанно 1:35–42 муроҷиат кунед. Яҳёи Таъмиддиҳанда мегӯяд:
«Инак, Барраи Худо». Ҳоло, рафтори инсон нишон медиҳад, ки ӯ чӣ гуна инсон аст, ва чунон ки барра рамзи фурӯтанӣ, мулоимӣ ва хоксорӣ аст, ҳамин тавр Худованди муборак Исо бо ин хислатҳо тавсиф мешуд. Ба суханони худи Ӯ гӯш диҳед:
«Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагону гаронборон, ва Ман шуморо ором хоҳам дод. Юғи Маро бар дӯши худ гиред ва аз Ман таълим гиред, зеро ки Ман фурӯтану хоксор ҳастам, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт». Марди фурӯтан марди худдор аст — касе, ки ҳеҷ гоҳ барои ҳуқуқи худ истодагарӣ намекунад, ҳатто агар онҳоро дошта бошад ҳам. Мо мехонем, ки Мусо аз ҳама одамоне, ки дар рӯи замин буданд, фурӯтантар буд, вале Мусо танҳо муқоиса бо Худованд Исо, Барраи Худо буд. Мусо «бо даҳони худ беандеша сухан гуфт», аммо Худованд метавонист душманони Худро бо ин савол даъват кунад:
«Кист аз шумо, ки Маро дар гуноҳ айбдор кунад?» Дар даҳони Ӯ ҳеҷ фиребе ёфт нашуд. Ӯ аз Мусо фурӯтантар буд.
РАФТОРИ БАРРА
Баррасии роҳи Худованд Исо барои дил хеле тароватбахш аст: пайгирӣ кардани роҳи Ӯ ва мушоҳидаи ҳамаи аъмол ва рафтори Ӯ дилро ба ҳамду сано ва ибодат водор мекунад; ва ин рафтори Худованд буд, ки аз Таъмиддиҳанда нидои зеринро баровард:
«Инак, Барраи Худо». Ӯ «ба Исо ҳангоми рафтанаш нигоҳ кард». Ҷони ӯ маҷбур шуд, ки Ӯро чунин эътироф кунад, аз сабаби зебоии ахлоқӣ ва шаъну шарафи фавқулоддаи инсонии рафтори Ӯ. Ҳамин тавр, рафтори Худованд нишон дод, ки Ӯ кист. Ӯ Барраи Худо буд. Ҳаёти Ӯ илоҳияти Ӯро эълон кард. Дар хизмат, нигоҳ доштани шахсияти Худованд Исо ҳамеша баракатро бо худ меорад.
Мо Ӯро аввал ҳамчун бо Падар аз абадӣ зиндагӣкунанда дорем.
Калом Худо буд. Ҳамон дар ибтидо бо Худо буд.
Сипас, бо назардошти кори наҷот, мо метавонем овози Хизматгори мубораки Худо ва инсонро бишнавем, ки ҳанӯз дар машваратгоҳи осмон мегӯяд:
Инак, меоям, то иродаи Туро ба ҷо оварам, эй Худо;
ва сипас, ҷисм гирифта, Ӯ бачадони бокира, ё охури Байт-Лаҳм, ё шароити шарм ва азоби тасодуфӣ ба роҳи муҳаббати худдорӣкунандаи Худро нафрат накард; ва, ҳанӯз кӯдак буда, Ӯро пири Шимъӯн бо суханони хотирмон эътироф кард:
«Чашмони ман наҷоти Туро дидаанд». Боз мо Исоро дар синни дувоздаҳсолагӣ, дар ҳузури пирон, «гӯш кардани онҳо ва аз онҳо савол додан» мебинем. Солҳо мегузаранд, ва мо Ӯро меёбем, ки аз ҷониби Яҳё дар Урдун таъмид гирифтааст, ва овозе аз осмон ба Ӯ мегӯяд:
«Ту Писари маҳбуби Ман ҳастӣ; аз Ту Ман хеле хушнудам». Ва ниҳоят, мо шаҳодати аҷиби сеюнимсолаи Ӯро дорем, ки дар он Ӯ пайваста ба некӣ кардан машғул буд. Ӯ инсон шуд, то Падарро ошкор кунад. Ҳоло, таъсири шаҳодати Яҳё ин буд, ки ду нафар аз шогирдони худи ӯ суханони ӯро шуниданд ва аз паи Исо рафтанд: натиҷаи муайян аз чунин хизмат.
КОРИ БАРРА
Мо ҷанбаи дуюмро дар оятҳои 29–34-и ҳамон боб дорем.
Инак, Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад.
Ин ҳамон муқаддима аст, танҳо як унсури дигар ворид карда шудааст — унсури гуноҳбардор. Ӯ Барраи Худо буд, Баррае, ки Худо барои қонеъ кардани талаботи Худо таъмин карда буд. Шумо ҳеҷ гоҳ Инҷилро нахоҳед фаҳмид ва воқеан лаззат нахоҳед бурд, то даме ки манбаи онро дар дили Худо набинед. Аз ин рӯ, мо мехонем, ки
«Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт». Шумо метавонед гуноҳҳо ё камбудиҳои худро, агар хоҳед, ҳамчун овардани Ӯ фикр кунед, аммо ин Худо буд, ки Ӯро дод. Муҳаббат аз ҷониби Худост, ва Ӯ Писари Худро дод. Ин марги Масеҳ набуд, ки муҳаббати Худоро ба даст овард, балки баръакс.
Ҳоло қурбонӣ ба калимаи барра дар Навиштаҳо алоқаманд аст, ва Барраи Худо гуноҳбардор шуд. Худованд Исо гуноҳҳои имондоронро бардошт, ва Ӯ ҳамчунин барои онҳо «гуноҳ гардонида шуд»; аммо дар ин ҷо мо дар бораи «гуноҳи ҷаҳон» мехонем, ки фикри васеътар аз гуноҳҳо ё гуноҳи имондорон аст. Марги Масеҳ дар таъсири худ аз наҷоти имондорон дуртар мерасад. Ҳамин тавр, мо дар Қӯлассиён 1:19–20 мехонем:
Бо хуни салиби Ӯ сулҳ барқарор карда, ҳама чизро бо Худаш оштӣ дод; чӣ онҳое, ки дар замин ҳастанд, чӣ онҳое, ки дар осмон ҳастанд. Ва шумо, ки замоне дар ақли худ бо аъмоли бад бегона ва душман будед, ҳоло Ӯ шуморо дар ҷисми худ ба воситаи марг оштӣ дод.
Дар ин ҷо ҳама чиз дар осмон ва замин бояд бо хуни салиб оштӣ дода шавад, дар ҳоле ки имондорон аллакай ба воситаи ҳамон воситаи муборак оштӣ дода шудаанд. Ҳамин тавр, дар Ибриён 9:23,
чизҳои осмонӣ бояд пок карда шаванд.
Ин ба шарҳи ибораи «гуноҳи ҷаҳон» кӯмак мекунад. Коре, ки барои ин анҷом дода шудааст, танҳо мо интизори қудрат ҳастем, то онро хуб гардонем. Дар ҳазорсола, адолат ҳукмронӣ хоҳад кард; аммо дар осмони нав ва замини нав он зиндагӣ хоҳад кард. Ва дар онҳо мо натиҷаҳои пурраи салибро хоҳем дид — оштии ҳама чиз, ва абадӣ аз байн бурдани гуноҳ аз он саҳнаҳои нав ва он офариниши нав, ки дар он
«ҳама чиз аз Худост». Дар ҳамин ҳол, ба воситаи кори Барраи Худо, бахшиши гуноҳҳо мавъиза карда мешавад, ва ҳар кӣ, ба файз, ба Ӯ имон оварад, аз ҳама чиз сафед карда мешавад; ва на танҳо ин, балки ба ӯ амр дода мешавад, ки худро ба гуноҳ мурда, ва ба Худо ба воситаи Исои Масеҳ, Худованди мо, зинда ҳисоб кунад.
ИБОДАТИ БАРРА
Ҳоло биёед ба Ваҳй 5:11–12 муроҷиат кунем, ки дар он ҷо мо ҷанбаи сеюми Барраро хоҳем ёфт,
Ва ман дидам, ва овози фариштагони бисёреро дар атрофи тахт ва ҳайвонот ва пирон шунидам: ва шумораи онҳо даҳ ҳазор маротиба даҳ ҳазор, ва ҳазорҳо ҳазор буд; бо овози баланд мегуфтанд: «Баррае, ки кушта шуд, сазовори гирифтани қудрат, ва сарват, ва ҳикмат, ва қувват, ва шараф, ва ҷалол, ва баракат аст».
Ин саҳнаи дигар аст. Ин Барра дар қурбонгоҳ нест, балки Барраест, ки аз ҷониби лашкарҳои осмон ибодат карда мешавад, аммо ҳамон Барра. Оҳ! чӣ қадар тароватбахш аст ин манзара. Як вақтҳо объекти тамасхур ва нафрат, Ӯ ҳоло маркази ибодати умумӣ аст!
Як вақтҳо онҳо дар тамасхур ва нафрати мағрурона дар назди Ӯ зону мезаданд, ҳоло онҳо дар ибодати саҷдаомез дар назди Ӯ меафтанд. Як вақтҳо дар салиби Ҷолҷота
«нишаста, Ӯро дар он ҷо тамошо мекарданд», ҳоло доираҳои консентрикии мавҷудоти зинда, пирон ва лашкарҳои бешумори фариштагон дар назди Барраи Худои тахтнишин саҷда мекунанд.
Бисту чор пир бармехезанд Аз мавқеи шоҳонаи худ, Ғалабаҳои пурҷалоли Ӯро фарёд мекунанд, Наҷоти шодии Ӯро месароянд. Тоҷҳои худро дар назди тахт мепартоянд, Бо оҳанги эҳтиромона фарёд мекунанд— Муқаддас, муқаддас, муқаддас Якка, Ҷалол танҳо ба Худо бод.
Гӯш кунед, ин симфонияҳои ҳаяҷонбахш Гӯё моро дар дохил фаро мегиранд; Мо ба сурудҳои муқаддаси онҳо илова мекунем— Исо, Исо, Исо.
Ширинтар аз ҳама нота дар суруди серафим, Ширинтар аз ҳама ном дар забони инсон, Ширинтар аз ҳама суруди маълум— Исо, Исо, танҳо ҳукмронӣ мекунад.”Онҳо бо овози баланд мегӯянд:
«Баррае, ки кушта шуд, сазовори гирифтани қудрат, ва сарват, ва ҷалол, ва баракат аст». Ӯ дар ин ҷо дар заъф буд, аммо дар он ҷо қудрат ба кор мебарад. Ӯ дар ин ҷо камбағал буд, ҷое барои сар гузоштан надошт, аммо дар он ҷо сарват дорад. Дар ин ҷо Ӯро бадном карданд, дар он ҷо Ӯ шараф, ва ҷалол, ва баракат мегирад. Чӣ тағироте барои Барра! Аз салиби шарм ба тахти ҷалол; ва дар ҳақиқат Ӯ сазовори чунин баландӣ аст.
Баъзеҳо шояд надонанд, ки ибодат чист. Оё шумо фикр мекунед, ки ин танҳо зону задан ва дуо гуфтан, ё омадан барои шунидани мавъизаи Инҷил аст? Ибодат кардан ин аст, ки он чиро, ки сазовор аст, ба Худо додан, аммо дар дуо шумо барои қонеъ кардани ниёз хоҳиш мекунед, ва дар шунидан шумо барои таълим меоед. Дар ибодат ҷон ба Худо он чиро медиҳад, ки Ӯ сазовори он аст. Бисёре аз масеҳиён бештар ба гадоён монанданд, на ба ибодаткунандагон. Мо метавонем ниёзҳои худро дошта бошем; аммо оё мо аз заруриятҳо бештар раҳмат надорем? Ибодат лаззат бурдан аз ҳамроҳии Худо, шодӣ дар муҳаббати Ӯ, баргардонидани он чизест, ки Ӯ аввал ба ман додааст. Агар мо танҳо дар ин шуур бештар зиндагӣ мекардем, ки косаи мо лабрез аст, чунон ки дар Забур 23, мо камтар гадоӣ мекардем ва бештар ибодат мекардем. Падар ниёзи моро медонад, аммо Ӯ ибодати моро меҷӯяд. Эй ҳаммасеҳиёни азиз, бигзор дилҳои мо бо ҷӯйборҳои шукргузорӣ лабрез шаванд.
ҒАЗАБИ БАРРА
Ҷанбаи чорум дар Ваҳй 6:12–17 аст. Ин на рафтор, на кор, на ибодат, балки ғазаби Барра аст, ки мо дар ин ҷо меёбем.
Ва подшоҳони замин, ва бузургон ва сарватмандон, ва сарлашкарон, ва тавоноён, ва ҳар ғулом, ва ҳар озод, худро дар ғорҳо ва дар сангҳои кӯҳҳо пинҳон карданд; ва ба кӯҳҳо ва сангҳо гуфтанд: «Бар мо афтед, ва моро аз рӯи Он ки бар тахт нишастааст, ва аз ғазаби Барра пинҳон кунед».
Чӣ? Ғазаби Барра? Бале, як парадокс, аммо як воқеияти даҳшатнок: як зиддияти зоҳирӣ, аммо як ҳақиқати даҳшатнок! Шумо, ки Ӯро нафрат мекунед, биларзед! Он дасте, ки шумо ба салиб мехкӯб кардед, асоро ба даст хоҳад гирифт. Он пешоние, ки шумо бо тоҷи хорҳо пора кардед, тоҷи ҷалолро хоҳад пӯшид. Он ки ҳамчун Барра ба қатл бурда шуд, ҳамчун Довар бар тахт хоҳад нишаст.
Фурӯтанӣ заъф нест, мулоимӣ нотавонӣ нест, хоксорӣ беқувватӣ нест, ва Ӯ, ки дар рӯзҳои ҷисми худ файзи Барраро нишон дод, он гоҳ қудрати мутлақи Довари ҳамаро нишон хоҳад дод, ва вой бар бадкорон дар он рӯз! Даъвати онҳо ба кӯҳҳо бефоида хоҳад буд, фарёди онҳо ба сангҳо беҳуда хоҳад буд — кӯҳҳо нахоҳанд афтод ва сангҳо пинҳон нахоҳанд кард — аммо диди даҳшатноки ғазаби одилонаи Барраро ҳама бояд бубинанд.
«Ҳар чашм Ӯро хоҳад дид, ва ҳамаи қабилаҳои замин аз сабаби Ӯ нола хоҳанд кард». Ҳеҷ инсони тавбанакардае нест, ки рӯзе Исои Масеҳро нахоҳад дид! Агар шумо ҳоло ба Ӯ нигоҳ кунед, Ӯро Наҷотдиҳанда хоҳед ёфт, вақте ки Ӯро он гоҳ мебинед, Ӯро Довар хоҳед ёфт. Агар шумо ҳоло ба Ӯ наздик шавед, раҳмат хоҳед ёфт: агар шумо он гоҳ дар назди Ӯ истодагарӣ кунед, шумо ба
«шароби ғазаби Худо… дар ҳузури фариштагони муқаддас, ва дар ҳузури Барра» ронда хоҳед шуд.
