Агар тамоми салтанати табиат аз они ман мебуд, Ин қурбонии хеле хурд мебуд; Муҳаббати аҷиб, илоҳӣ, Ҷони ман, ҳаёти ман, ҳамаи маро талаб мекунад.
Исаак Уоттс (1674-1748), муаллифи тақрибан 700 гимн, ҳамчун «Падари гимннависии англисӣ» маъруф шуд. Ояти дар боло овардашуда, ки аз асари маъруфи ӯ «Вақте ки ман салиби аҷибро мебинам» гирифта шудааст, дар назди ҳар яки мо саволеро дар бораи дараҷаи худсупурдагии мо ба миён мегузорад. Ин мавзӯъ дар тамоми Навиштаҳо аз Ҳастӣ то Ваҳй мавҷуд аст.
Дар рӯзҳое, ки мо дар бораи таълимоти рӯҳониёни буддоӣ, гуруҳои сикҳ ва йогҳои ҳинду бисёр мешунавем, хуб аст, ки дарк кунем, ки чунин теософияҳо танҳо заминаи парвариши аскетизм, фанатизм ва корҳои шоистаи дастовард мебошанд.
Худсупурдагии масеҳӣ на танҳо инкор кардани худ аз баъзе роҳатиҳои зиндагӣ ё фаъолиятҳое мебошад, ки ҳарчанд қонунӣ бошанд ҳам, бефоидаанд. Худсупурдагии масеҳӣ комилан бечунучаро аст ва хислати худро аз қурбонии сӯхтание мегирад, ки комилан дар қурбонгоҳ сӯзонида шуда буд.
Аз мисолҳои зиёде, ки мо дар Навиштаҳо дорем, худро ба се имондор, яъне Иброҳим, Амос ва Павлус маҳдуд мекунем. Сипас, бо баъзе тафсилот аз ҳаёти Худованд Исои Масеҳ ба итмом мерасонем.
Иброҳим
Аввалин ишора ба худқурбонӣ дар ҳаёти Иброҳим дар Ҳастӣ 12:4 омадааст: «Ва Иброҳим, чунон ки Худованд ба ӯ гуфта буд, рафт». Охирин дар Ҳастӣ 22:10 аст: «Ва Иброҳим дасти худро дароз карда, кордро гирифт, то писарашро забҳ кунад».
Аммо пирӯзии бузурги ахлоқии Иброҳим, дар Ҳастӣ 12, дар он буд, ки сарфи назар аз сарват ва ҷозибаҳои Бобил, ӯ омода буд, ки ҳама чизро: замини худ, хешовандони худ ва хонаи падарашро таслим кунад. Дар итоати олии имони худ, ки дар Ҳастӣ 22 сабт шудааст, ӯ писари ягонаи худ, фарзанди ваъдаро таслим мекунад. Ҳамин тавр, ӯ на танҳо ояндаи худро, балки ояндаи тамоми миллатро дар қурбонгоҳ гузошт. Аммо дар ин муомилаи кӯҳӣ ӯ Худованд-Яҳвеҳро шинохт ва фаҳмид, ки Худо танҳо дар кофии худсупурдагии Худ метавонад ором гирад.
Амос
Ман на паёмбар будам, Ва на писари паёмбар; Аммо ман чӯпон будам Ва ҷамъкунандаи меваи дарахти анҷир. Ва Худованд маро ҳангоми пайравӣ аз рама гирифт, Ва Худованд ба ман гуфт, Бирав, ба халқи ман Исроил нубувват кун.
Ин марди Яҳудо таҳти маҷбурияти илоҳӣ буд, ки ҳама чизеро, ки дар дунё дошт, барои хидмат ба халқе, ки на танҳо подшоҳи ӯро, балки Худои ӯро низ рад карданд, таслим кунад. Вақте ки ӯ ба майдони хидмати худ расид, яке аз аввалин суханоне, ки шунид, ин буд: «Эй бинанда, бирав, ба замини Яҳудо гурез ва дар он ҷо нон хӯр ва дар он ҷо нубувват кун. Аммо дигар дар Байт-Ил нубувват накун; зеро он маъбади подшоҳ аст ва он хонаи салтанат аст». Мардуме, ки ба хидмате, ки ба дигарон, ба монанди Димишқ, Ғазза, Сур, Амон, Мӯоб, Яҳудо таъсир мерасонд, бе шикоят гӯш мекарданд, омода набуданд, ки Худо ба онҳо чӣ мегӯяд. Аммо Амос, ки аз панҷ рӯъёи осмонӣ дастгирӣ мешуд, роҳи худро идома дод ва рисолати таъиншудаи худро иҷро кард.
Павлус
Фарёди ӯ дар он вохӯрии аввал ин буд: «Худовандо, чӣ кунам?» Дар охир ӯ метавонист нависад: «Зеро ман аллакай рехта мешавам ва вақти озодии ман фаро расидааст». Чӣ қадар аҷиб аст, ки ҳаёти худро бо чунин фарёдҳои садоқат оғоз ва ба итмом расонад. Дар тӯли ҳаёти худ, аз Димишқ то Рум, ягона орзуи сӯзони ӯ ин буд, ки Масеҳро бузург гардонад, чунон ки ӯ дар Қӯлассиён мекунад, ва ҷамъомади Ӯро, чунон ки дар Эфсӯсиён.
Аммо албатта, ман ҳама чизро аз сабаби аълои дониши Исои Масеҳ, Худованди худ, талафот мешуморам, ки ба хотири Ӯ ман ҳама чизро аз даст додам ва онҳоро партов мешуморам, то Масеҳро ба даст орам (Филиппиён 3:8).
Худованд Исо
Дар ҳаёти Худованд Исо осори худ, худпарастӣ ё манфиати шахсӣ набуд: ҳама чиз аз худхорӣ ва худтанқидӣ буд, чунон ки дар суханони «Аммо ман кирм ҳастам, на одам, нанги одамон ва нафратшудаи ҳамаи халқҳо» (Забур 22:6).
Ҳангоми таваллуд чӣ қадар тобеъанд суханони: «Инак, ман меоям, дар китоб дар бораи ман навишта шудааст – Иҷрои иродаи неки Ту, Худои ман, шодии ман аст ва шариати Ту дар дили ман аст» (Забур 40:7-8). Дар ҳаёт Ӯ метавонист бигӯяд: «Таоми ман ин аст, ки иродаи Фиристандаи худро ба ҷо оварам ва кори Ӯро ба итмом расонам» (Юҳанно 4:34). Дар марг мо фарёди вобастагии комилро мешунавем: «Падар, рӯҳи худро ба дасти Ту месупорам» (Луқо 23:46). Даъвати Худованд Исо имрӯз ҳам мисли 2000 сол пеш воқеӣ аст: «Ҳар кӣ хоҳад аз паи Ман ояд, худро инкор кунад ва салиби худро бардошта, аз паи Ман ояд» (Марқӯс 8:34). Калимаи тарҷумашудаи «инкор кардан» феъли мураккабест, ки дар ҳеҷ ҷои Аҳди Ҷадид шиддати бештаре надорад.
Дар яке аз номаҳои худ JND навиштааст:
«Қалби ҳақиқӣ бо Масеҳ машғул аст ва ба маънои муайян ва андозае худ аз байн рафтааст. Фикри дуруст ин аст, ки умуман дар бораи худ фикр накунем, ба ҷуз он ки мо бояд онро доварӣ кунем».
