Чор рӯз барои қадршиносии ибодатӣ
«Дар даҳуми ин моҳ ҳар кас барои худ баррае бигирад... Барраи шумо бояд беайб бошад... Онро то рӯзи чордаҳуми ҳамон моҳ нигоҳ доред». Хуруҷ 12:3-6 NKJV
Дар тӯли солҳои зиёд ман чунин мефаҳмидам, ки барра барои аввалин Иди Фисҳ бояд чор рӯз мушоҳида мешуд, то муайян карда шавад, ки оё он дар ҳақиқат беайб аст – яъне, комилан комил аст.
Аммо чаро барраи қурбонӣ бояд ин қадар муддат тафтиш карда шавад, то муайян карда шавад, ки он комил аст, дар ҳоле ки ин комилият аллакай муайян шуда буд, зеро он аллакай барои Иди Фисҳ интихоб шуда буд?
Азбаски барра Худованди мо Исои Масеҳро тасвир мекунад, чӣ гуна мо ҷуръат мекунем, ки фикр кунем, ки мо бояд Ӯро тафтиш кунем, то бубинем, ки оё Ӯ барои қурбонии Иди Фисҳ мувофиқ ва қодир буд? Худо аллакай комилияти ботинии Ӯро муайян ва ошкоро эълон кардааст: «Ин Писари Маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ розиям» (Матто 3:17).
Ин ҷои мо нест ки Ӯро тафтиш кунем, то бубинем, ки оё Ӯ беайб аст; баръакс, мо метавонем Ӯро баррасӣ кунем, то аз зебоии комилиятҳои сершумори Ӯ лаззат барем. Баъзе аз фикрҳое, ки мо метавонем дошта бошем, инҳоянд:
- Ӯ таъминоти Худост: «Худо... барраро барои қурбонии сӯхтанӣ таъмин хоҳад кард» (Ҳастӣ 22:8).
- Ӯ фидия барои нопокҳост: «Ҳар нахустзодаи харро бо барра фидия хоҳӣ дод» (Хуруҷ 13:13).
- Ӯ барои Худо хеле махсус аст: «Қурбонии худро биёред... нар беайб... қурбонии сӯхтанӣ, қурбонии оташӣ, бӯи хуш барои Худованд» (Ибодат 1:2-3,17).
- Ӯ Касест, ки ниёзҳои моро қонеъ мекунад: Ӯ қурбонии сулҳи мост, «қурбонии сулҳ... беайб дар назди Худованд» (Ибодат 3:1). Ва Ӯ «қурбонии гуноҳ»-и мо, инчунин «қурбонии ҷиноят»-и мост (Ибодат 4:3-5:6).
- Ӯ қурбонии ихтиёрӣ аст: «Ӯро мисли барра ба қатл бурданд, ва мисли гӯсфанд дар назди пашмтарошонаш хомӯш буд, ва Ӯ даҳони худро накушод» (Ишаъё 53:7).
- Ӯ Касест, ки аз Ӯ нафрат доштанд ва рад карданд: «Аммо ман мисли барраи мутеъе будам, ки ба қатл бурда мешуд; ва ман намедонистам, ки онҳо бар зидди ман нақшаҳо таҳия кардаанд, гуфтанд: «Биёед дарахтро бо мевааш нобуд кунем, ва Ӯро аз замини зиндагонӣ бурида партоем, то ки номи Ӯ дигар ёд нашавад» (Ирмиё 11:19).
- Ӯ Касест, ки кори Ӯ метавонад ҳар касеро, ки ба Ӯ меояд, наҷот диҳад: «Рӯзи дигар Юҳанно Исоро дид, ки ба сӯи ӯ меояд, ва гуфт: «Инак! Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад!» (Юҳанно 1:29).
- Ӯ Касест, ки бебаҳо ва бегуноҳ аст: «Шумо бо чизҳои фаношаванда, мисли нуқра ё тилло... наҷот наёфтаед, балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, мисли баррае беайб ва бедоғ» (1 Петрус 1:18-19).
- Наҷотдиҳандаи мо бояд ҳамеша мавзӯи қадршиносии лаззатбахш, фоидаовар ва ибодатӣ бошад!
«Ин рӯз барои шумо ёдгорӣ хоҳад буд; ва шумо онро ҳамчун ид барои Худованд дар тӯли наслҳои худ нигоҳ хоҳед дошт. Шумо онро ҳамчун ид бо фармони абадӣ нигоҳ хоҳед дошт». Хуруҷ 12:14
