Ҳар як қурбонии ҳайвонӣ дар Аҳди Қадим овози исрори қавии худро илова мекунад, ки бидуни рехтани хун ҳеҷ гуна муносибати ҳақиқӣ бо Худо вуҷуд дошта наметавонад.
Гуноҳ монеаи комилеро ба вуҷуд овардааст, ки танҳо хуни қурбонии комилан мақбул метавонад онро бартараф кунад. Ҳамаи ин ба як таъминоти бузурги Худо дар Аҳди Ҷадид ишора мекард:
«Шумо бо чизҳои фаношаванда, мисли нуқра ва тилло… наҷот наёфтаед, балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ» (1 Петрус 1:18-19). Чӣ қадар арзиши бепоён дар он хун аст, ва чӣ қадар баракати бепоён ба воситаи он барои гунаҳкорони бешуморе, ки ба файзи Худо наҷот ёфтаанд, таъмин шудааст!
Биёед баъзе аз оқибатҳои даҳшатноки харобиовари гуноҳро, ки ба вуҷуд овардааст, ва арзиши аҷиби хуни Масеҳро, ки барои пурра бартараф кардани ҳамаи онҳо кофӣ аст, баррасӣ кунем.
Олудагии гуноҳ
Олудагии гуноҳ ҳамаи моро нопок кардааст. Аз ин рӯ, покшавӣ бо хуни Масеҳ зарурати мутлақ аст. Танҳо хуни Ӯ метавонад моро дар назари Худо аз чунин наҷосат пок кунад. Ҳар як имондор метавонад итминони қавӣ дошта бошад, ки
хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад (1 Юҳанно 1:7)
Гуноҳ ҳамчун таҳқир
Азбаски гуноҳ таҳқир ба Худо, таҳқир ба қудрат ва ҳокимияти олии Ӯст, аз ин рӯ мо ба бахшиш ниёз дорем; ва бахшиш бидуни асоси ҳақиқат ғайриимкон аст, вақте ки мо Офаридгори осмон ва заминро таҳқир кардаем. Ин асоси комилан қаноатбахш «хуни гаронбаҳои Масеҳ» аст.
Дар Ӯ мо ба воситаи хуни Ӯ наҷот, бахшиши гуноҳҳоро дорем, мувофиқи сарвати файзи Ӯ (Эфсӯсиён 1:7).
Аммо
бидуни рехтани хун бахшиш нест (Ибриён 9:22).
Худо мебахшад, зеро Ӯ дар хуни Масеҳ фазилати комилро мебинад.
Гуноҳ ва ғуломӣ
Аммо гуноҳ инчунин тамоми инсониятро ба ғуломӣ кашидааст: он моро ғулом кардааст. Аз ин рӯ, наҷот зарурати бузурги дигар аст. Каломи Худо дар бораи имондорон мегӯяд:
Дар Ӯ мо ба воситаи хуни Ӯ наҷот дорем (Эфсӯсиён 1:7),
яъне, озодии комил ва бозгардонидан ба воситаи нархи пардохтшуда, ки ин нарх рехтани хуни Писари Худост. Танҳо Худо метавонад бузургии ин нархро чен кунад, аммо имондорон бешубҳа метавонанд озодии аҷиберо, ки он ба онҳо овардааст, қадр кунанд.
Гуноҳ ва доғи гуноҳ
Гуноҳ ва доғи гуноҳ яке аз оқибатҳои даҳшатноки он аст. Барои ин мо ба адолат ниёз дорем.
Пас, чӣ қадар бештар, ҳоло ки бо хуни Ӯ сафед карда шудаем, аз ғазаб ба воситаи Ӯ наҷот хоҳем ёфт (Румиён 5:9).
Имондори ҳақиқӣ
«ҳоло бо хуни Ӯ сафед карда шудааст»: ӯ аз ҳар гуна иттиҳом комилан пок карда шудааст, ва адолат ба ӯ нисбат дода мешавад, яъне ба ҳисоби ӯ гузошта мешавад, гарчанде ки ӯ адолати худро надорад. Ин сафедкунии комил аст ба сабаби камолоти арзише, ки Худо дар хуни Масеҳ мебинад.
Иштирок дар ҷаҳони бадӣ
Азбаски гуноҳ инчунин моро бо иштирок дар ҷаҳони бадӣ таъсир кардааст, ҷудоӣ аз ин иштирок зарур аст. Ин тақдис, ё ҷудо шудан аст. Мо ҳеҷ гоҳ инро ба даст оварда наметавонистем, зеро мо беумед даргир ва берун аз ҳама гуна кӯмаки инсонӣ будем, аммо Худо ин кори аҷибро барои имондорон, боз ба воситаи хуни Писари маҳбуби худ, моро аз ҷаҳон ва алоқаҳои бади он ба худ ҷудо кардааст.
Аз ин рӯ, Исо низ, то ки мардумро бо хуни худ тақдис кунад, берун аз дарвоза азоб кашид (Ибриён 13:12).
Гуноҳ ва душманӣ нисбат ба Худо
Гуноҳ инчунин душманӣ нисбат ба Худоро ба вуҷуд овардааст; ва гарчанде ки зарурати сулҳ он гоҳ бузург буд, ҳеҷ гуна кӯшиши инсонӣ инро ба даст оварда наметавонист. На ин ки Худо душмани мо буд, балки мо душманони Ӯ будем. Танҳо дар бораи Масеҳ, Писари Худо, метавон гуфт:
бо хуни салиби Ӯ сулҳ барқарор карда (Қӯлассиён 1:20).
Ин ягона асоси сулҳ барои инсонияти гунаҳкор аст; аз ин рӯ, ҳамаи онҳое, ки Масеҳро қабул мекунанд, бо Худо сулҳро қабул мекунанд.
Гуноҳ ва дурӣ аз Худо
Бо ин наздик алоқаманд аст, ки гуноҳ байни инсоният ва Худо дуриро ба вуҷуд овардааст. Одамон дар гуноҳҳои худ дӯст намедоранд, ки дар назди Худо бошанд. Аммо наздикӣ ба Худо он чизест, ки одамон ба он ниёз доранд; ва ин ҳам танҳо ба воситаи Исои Масеҳ, ба воситаи рехтани хуни Ӯ ба даст оварда мешавад. Навиштаҳо дар бораи имондорони ҳақиқӣ мегӯянд:
Аммо ҳоло дар Исои Масеҳ шумо, ки як вақтҳо дур будед, бо хуни Масеҳ наздик карда шудаед (Эфсӯсиён 2:13).
Хидмати дурӯғини корҳои мурда
Азбаски гуноҳ хидмати дурӯғини корҳои мурдаро дар рафтори зоҳирии мо ба вуҷуд овардааст, ин хуни Масеҳро талаб мекард, то виҷдонро пок кунад, то ки шахс ба Худо хидмати ҳақиқӣ кунад.
Чӣ қадар бештар хуни Масеҳ, ки ба воситаи Рӯҳи абадӣ худро беайб ба Худо қурбон кард, виҷдони шуморо аз корҳои мурда пок мекунад, то ба Худои зинда хидмат кунед? (Ибриён 9:14).
Инсон ҳамчун бутпараст
Азбаски гуноҳ инсонро бутпараст кардааст, қариб ҳар чизеро ба ҷуз Худои ҳақиқӣ мепарастад, танҳо хуни Масеҳ метавонист инро тағйир диҳад ва шахсро ба парастандаи ҳақиқии Худо табдил диҳад.
Аз ин рӯ, эй бародарон, бо ҷасорат ба Қудси Қудс бо хуни Исо дохил шавем (Ибриён 10:19).
Бидуни он хуни гаронбаҳое, ки рехта шудааст, ҳеҷ кас наметавонад ба ҳузури Худо ҳамчун парастандаи ҳақиқии Худои зинда дохил шавад. Аммо чӣ тағйироти аҷибе, аз бутпараст ба парастанда!
Инҳо баъзе аз сабабҳои аҷибе ҳастанд, ки мо барои шукргузории амиқ ба Худо дорем барои
«хуни гаронбаҳои Масеҳ, ҳамчун баррае беайб ва бедоғ». Ва ҳамаи ин ба ҳамаи онҳое, ки Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда қабул кардаанд, татбиқ мешавад.
