Худо номи шуморо медонад
Рӯзи аввали мактаб
Рӯзи аввали мактаб ҳамеша як хел аст. Муаллимон ҳар як дарсро бо хондани рӯйхати донишҷӯёни худ оғоз мекунанд ва дар ниҳоят номи шумо хонда мешавад. Албатта, муаллимон шуморо дарҳол намешиносанд. Одатан ба онҳо чанд рӯз лозим аст, то шуморо дар ёд дошта бошанд ё номи шуморо дуруст талаффуз кунанд. Аммо баъзан муаллиме метавонад бошад, ки пас аз як моҳи пурра ҳам номи шуморо намедонад! Эҳсос кардани шахси номаълум метавонад хеле нороҳаткунанда бошад.
Аммо Худои Китоби Муқаддас ҳеҷ гоҳ чунин нест! Шумо метавонед мутмаин бошед, ки Худо номи шуморо медонад. Чанде пеш, писаре бо номи Самуил инро худаш фаҳмид.
Писаре дар торикӣ
Дур аз оилааш, Самуил бо як коҳини пир бо номи Элӣ зиндагӣ мекард. Ду писари калонсол низ дар он ҷо зиндагӣ мекарданд. Онҳо писарони Элӣ буданд – аммо онҳо мисли писарони коҳин рафтор намекарданд. Онҳо худхоҳ ва беахлоқ буданд. Тасаввур кунед, ки Самуил бояд бе волидонаш дар чунин хона ба воя расад!
Як шаб Самуил кӯшиш мекард, ки хоб кунад, вақте ки ӯ фикр кард, ки Элӣ ӯро даъват мекунад. «Самуил!» овоз даъват кард. Аммо вақте ки Самуил бархост, то бубинад, ки Элӣ чӣ мехоҳад, коҳини пир гуфт, ки ӯ даъват накардааст. Ин боз ду маротиба рӯй дод, ва ниҳоят Элӣ ба Самуил гуфт, ки Худо сухан мегӯяд. «Ба зудӣ овоз боз даъват кард. «Самуил! Самуил!» Ва дар он ҷо, дар торикӣ хобида, Самуил ба гӯш кардани Худо ва паёми ҳукми Ӯ бар рафтори даҳшатноки писарони Элӣ оғоз кард.» (Шумо метавонед тамоми ҳикояро аз Китоби Муқаддас дар китоби 1 Самуил, боби 3 хонед.)
Ин чӣ дарси аҷибе барои Самуил буд! На танҳо Худо номи Самуилро медонист, балки Ӯ ҳама чизро дар бораи Элӣ ва писаронаш низ медонист. Ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон набуд.
Худо ҳанӯз ҳам даъват мекунад
Дарси Самуил барои шумо низ ҳаст. Худо номи шуморо медонад! Ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест. Ӯ тарсу ҳарос ва мушкилоти моро медонад. Ӯ гуноҳҳои моро низ медонад – ҳамаи хатогиҳоеро, ки мо кӯшиш мекунем дар дили худ пинҳон кунем. Аммо Худо Писари Худ, Исои Масеҳро, ба ин ҷаҳон фиристод, то мо аз гуноҳҳои худ наҷот ёбем. «Ҳар ҷое ки Исои Наҷотдиҳандаи комил қадам мезад, Ӯ гуноҳкоронро ба тавба даъват мекард – яъне ақидаи худро комилан тағйир диҳанд – рӯй гардонанд ва аз паси Ӯ раванд.» (1 Юҳ. 4:10)
Сипас Ӯ дар салиби чӯбӣ мурд, то барои гуноҳҳои онҳо – барои гуноҳҳои шумо ва ман низ пардохт кунад. Вақте ки Ӯ пас аз се рӯз дубора зинда шуд, эҳёи Ӯ исбот кард, ки пардохти Ӯ барои гуноҳҳо комил буд. «Ҳоло Ӯ дар осмон зиндагӣ мекунад, ва Ӯ ҳанӯз ҳам шуморо даъват мекунад.» (Рум. 4:24-25)
Чанде пеш писари Самуил вақте ки Худо номи ӯро даъват кард, гӯш дод; ва пас аз он, Китоби Муқаддас мегӯяд,
«Худованд бо ӯ буд» (1 Сам. 3:19 NKJV).
Ваъдаи Худо имрӯз ҳам ҳамин тавр аст! Ба даъвати Худо гӯш диҳед. Ба Исои Масеҳ барои омурзиши гуноҳҳои худ имон оваред. Он гоҳ Худое, ки номи шуморо медонад, ҳеҷ гоҳ шуморо тарк нахоҳад кард.
(Ибр. 13:5)
— Стивен Кэмпбелл
