Рад кардани итоат ба сарвари халқҳо, ки Худо дар исён бар зидди Худои Худаш таъин кардааст
Ирмиё 27 ва 28 якҷоя меоянд. Мавзӯи асосии онҳо итоат ба сарвари халқҳост, ки Худо аз яҳудиён талаб мекунад. Аммо пеш аз он ки ба ин масъала бипардозам, мехоҳам ба ғамхории Худо нисбати халқи Худ таваҷҷӯҳ зоҳир кунам, ки онҳоро дар ҳар марҳилаи нави роҳи онҳо ба сӯи доварӣ боз ҳам огоҳ мекунад. Мо дар хотир дорем, ки Сидқиё ин довариро бо исён бар зидди подшоҳи Бобил ба вуҷуд овард. Дар оғози ҳукмронии ӯ Худованд каломи Худро ба воситаи Ирмиё фиристод, то ҳамаи подшоҳони атроф, инчунин Сидқиёро огоҳ кунад, ки онҳо бояд итоат кунанд. Агар онҳо итоат мекарданд, дар замини худ дар сулҳ зиндагӣ мекарданд; агар не, онҳоро аз он ҷо ронда, нобуд мекарданд.
Биёед ҳоло ҷойеро, ки Худо ҳамчун Офаридгори замин, одам ва ҳайвон ба подшоҳи Бобил медиҳад, мушоҳида кунем. Худо халқҳо ва ҳатто ҳайвоноти саҳроро ба дасти Набукаднесар барои муддате додааст. Худо қудрати марказӣ ва умумиро барқарор мекунад, ва халқе, ки аз итоат ба он саркашӣ мекунад, бар зидди Худаш исён хоҳад кард ва нобуд хоҳад шуд. Муқоиса кунед
Дониёл 2:38
ки паррандагони осмонро ба ҳукмронии ӯ илова мекунад. Ҳама чиз дар рӯи замин ба ин подшоҳи замин — сарвари императорӣ, ки аз байни халқҳо гирифта шуда буд, тобеъ буд. Ин ҳукумате буд, ки Худо таъин карда буд, ки Ерусалимро тарк карда буд ва дигар онро ҳимоя намекард, агар он ба ин ҳукумат итоат намекард. Чунин ба назар мерасад, ки подшоҳони кишварҳои атроф бо Сидқиё қасд доштанд, ки юғи подшоҳи Бобилро аз худ дур кунанд, ва рисолати сафирони онҳо сабаби дода шудани ин нубувват буд, ки Худо эълон кард, ки Ӯ мехоҳад ҳама ба ин юғ итоат кунанд, зеро ин Ӯ Худаш буд, ки онро бор карда буд.
Инсон дар озмоиши нав: нокомии ӯ
Ин далел — ки Худо қудратро дар ин ҷаҳон ба инсон супурдааст — хеле назаррас аст. Дар мавриди Исроил инсон дар асоси итоат ба Худо озмуда шуда буд ва натавониста буд баракатеро, ки аз он бармеомад, соҳиб шавад. Ҳоло Худо ин ҳукмронии мустақими ҷаҳонро тарк мекунад (дар ҳоле ки Ӯ ҳанӯз Худованди мутлақ дар болост); ва Исроилро, ки Ӯ аз байни халқҳо интихоб карда буд, партофта, халқҳои дигарро дар атрофи халқи интихобшуда ва тахти Худаш дар Исроил ҷамъ карда, ҷаҳонро ба як сарвар тобеъ мекунад ва қудратро ба инсон супурда, ӯро дар озмоиши нав қарор медиҳад, то исбот кунад, ки оё ӯ Худоро, ки ба ӯ қудрат додааст, эътироф мекунад ва онҳоеро, ки ба ӯ тобеъанд, хушбахт мекунад, вақте ки ӯ метавонад дар ин ҷаҳон ҳар кореро, ки мехоҳад, анҷом диҳад.
Ман дар ин ҷо ба тафсилоти таърихи ин озмоиш намедароям: онҳо ба китоби Дониёл тааллуқ доранд. Мо медонем, ки инсон дар он ноком шуд. Беақл ва мағрур, ӯ ҷаҳонро хароб кард ва халқи Худоро зулм кард, маъбади Ӯро поймол кард ва барои худ доварие омода кард, ки ҳамон қадар даҳшатноктар буд, ки Шайтон ӯро ба муқовимат ба он водор мекунад ва дар исёнаш ба ӯ кӯмак мекунад. Танҳо Набукаднесар дар ҳама ҷиҳатҳо ба он чизе ки мо ҳоло гуфтем, ҷавоб медиҳад. Ӯ сарвари тиллост. Худо ҳукмронии ҷаҳонро бевосита ба ӯ супурда буд. Куруш шахсан ҷои хос ва аз баъзе ҷиҳатҳо шарафмандтар дошт. Аммо ҳамчун империя, форсҳо танҳо ҷои империяи мавҷударо гирифтанд; ва сарчашмаҳо ва хусусияти қудрат пайваста бадтар мешуданд, ба андозае ки масофаи онҳо аз Худо ва атои Ӯ зиёд мешуд.
Паёмбарони дурӯғин ва муаллимон: шаҳодати Худо ба паёмбари ҳақиқӣ
Паёмбарони дурӯғин, инчунин муаллимони дурӯғин, дар ҳамин нуқтае, ки Худо халқи Худро меозмояд, ба ҳақиқат муқобилат мекунанд. Онҳо метавонанд ҳамаи қисмҳои дигари ҳақиқатро барои фиреб истифода баранд ва ба назар чунин мерасад, ки имони онҳо афзудааст. Маълум аст, ки сирри Худованд ҳеҷ гоҳ бо онҳо нест. Аммо новобаста аз он ки чӣ гуна зоҳир мешавад, онҳо Худоро аз роҳе, ки Ӯ мегирад, боз намедоранд ва дур намекунанд. Аммо мавқеи паёмбари ҳақиқӣ дардовар аст. Ӯ метавонад муваққатан хомӯш карда шавад; зеро дурӯғи маъмул дилҳои халқро соҳиб шудааст. Ирмиё маҷбур шуд, ки биравад. Бо вуҷуди ин, дар муборизаи байни ҳақиқат ва хато Худо аксар вақт бо шаҳодати назаррас дахолат мекунад, ва дар ин ҷо ҳам ҳамин тавр буд. Вазифаи паёмбар, нисбат ба ҳукмронии ҷаҳон ва рафтори халқ, ҳамеша шаҳодат ба довариест, ки бар бевафоӣ овезон аст.
