Сур ҳамчун намояндаи ҷаҳон ва сарватҳои он доварӣ карда шуд
Гарчанде ки ба маънои муайян дар қаламрави Исроил, Сур хислати дигар дорад ва мавзӯи пешгӯии алоҳида аст (Ҳизқиёл 26-28), зеро он ҷаҳон ва сарватҳои онро, дар муқоиса бо Исроил ҳамчун халқи Худо, намояндагӣ мекунад; ва на мисли дигарон аз нафрати шахсӣ, балки аз он сабаб шодӣ мекунад, ки (доштани манфиатҳои муқобил) нобудшавии он чизе, ки пешрафти онро бозмедошт, ба худхоҳии табиии он роҳи озод дод. Дар ин пешгӯиҳо қобили таваҷҷӯҳ аст, ки чӣ гуна Худо ҳамаи фикрҳои инсонро нисбат ба халқи Худ ва он чизе, ки онҳо нисбат ба Ӯ буданд, ошкор мекунад.
Бадхоҳии Сур нисбат ба халқ ва шаҳри Худо доварӣ карда шуд
Дар Ҳизқиёл 27, Сур барои бадхоҳии худ нисбат ба халқ ва шаҳри Худо доварӣ карда мешавад. Он ҳамчун як низоми дунявӣ сарнагун карда мешавад ва ҳама чизе, ки ҷалоли онро ташкил медод, дар назди нафаси Яҳува нопадид мешавад.
Мирзо ва подшоҳи Сур барои ғурури худ доварӣ карда шуданд
Дар Ҳизқиёл 28 мирзо ва подшоҳи Сур барои ғурури худ доварӣ карда мешаванд. Оятҳои 1-10 ҷалоли мирзои ин ҷаҳонро ҳамчун инсон, ки худро баланд мебардорад ва мекӯшад худро ҳамчун худо муаррифӣ кунад, ки бо ҳикмати худ сарват ва ҷалол ба даст овардааст, пеши назари мо мегузоранд. Оятҳои 11-19, дар ҳоле ки дар бораи Сур сухан мегӯянд, ба назари ман, хеле дуртар мераванд ва, гарчанде ки норавшан, суқут ва роҳҳои Шайтонро ошкор мекунанд, ки тавассути гуноҳи мо мирзо ва худои ин ҷаҳон шудааст. Мирзои Сур Сур ва рӯҳи Сурро намояндагӣ мекунад. Оятҳои баъдӣ (11-19) хеле шахситаранд. Ман шубҳа надорам, ки аз ҷиҳати таърихӣ, худи Сур ишора шудааст; оятҳои 16-19 инро исбот мекунанд. Аммо, такрор мекунам, ақли Рӯҳ хеле дуртар меравад. Ҷаҳон ва подшоҳони он ҳамчун боғи Яҳува аз сабаби бартариҳое, ки онҳо доранд, пешниҳод карда мешаванд. (Ҳукумати зоҳирии Худо дар назар аст, ки то он вақт миллатҳои гуногуни атрофи Исроилро эътироф карда буд). Аммо ин махсусан ба Сур дахл дорад, ки дар қаламрави Исроил, дар замини Иммануил ҷойгир буд ва дар шахси Ҳиром бо Сулаймон иттифоқ дошт ва ҳатто дар сохтани маъбад кӯмак карда буд. Гуноҳи он мутаносиб буд. Ин ҷаҳон дар робита бо Худо аст, ва агар мирзои Сур ин ҳолатро ҳамчун ҷаҳон, ва ҷаҳоне, ки дар қобилиятҳои худ аз ин мавқеъ хеле баланд бардошта шудааст — баландбардорие, ки он дар худоӣ кардани худ фахр мекунад, намояндагӣ кунад, подшоҳ худи мавқеъро намояндагӣ мекунад, ки дар ин ҷиҳат, ҷаҳон дар он ҷойгир шудааст, ва тарк кардани он ба он хислати муртадӣ медиҳад. Ин хислат аст, ки ба эълони муртадии душман, ки дар ин оятҳо оварда шудааст, имкон медиҳад. Ӯ дар он ҷое буд, ки растаниҳои Худо шукуфтанд, ӯ бо сангҳои қиматбаҳо пӯшида шуда буд (яъне, бо ҳама гуна зебоӣ ва комилият, ки дар он нури Худо инъикос ва табдил меёбад, вақте ки дар офариниш ва нисбат ба офариниш зоҳир мешавад). Дар ин ҷо инъикоси гуногуни ин комилиятҳо дар махлуқ буд: махлуқ воситаи зоҳиршавии онҳо буд. Ин нур набуд, ба маънои дуруст. (Худо нур аст; Масеҳ нур дар ин ҷаҳон аст, ва то он даме, ки Ӯ дар мо зиндагӣ мекунад, мо дар Ӯ нур ҳастем). Ин таъсири нур буд, ки дар махлуқ амал мекард, мисли шуои офтоб дар призма. Ин рушди зебоии он аст, ки комилияти моҳияти он нест, балки аз он бармеояд.
Хусусиятҳои подшоҳи Сур; суқути ӯ
Хусусиятҳои зерини хислати подшоҳи Сур, ё душмани Худо, мирзои ин ҷаҳон мебошанд. Ӯ керуби тадҳиншуда аст — ӯ бо сангҳои қиматбаҳо пӯшида шудааст — ӯ дар Адан, биҳишти Худо, дар кӯҳи Худо будааст — ӯ дар миёни сангҳои оташ роҳ мерафт — ӯ дар роҳҳои худ комил буд, то даме ки дар ӯ ноинсофӣ ёфт шуд. Ӯ аз кӯҳи Худо аз сабаби ноинсофиҳои худ ронда шуд; дили ӯ аз сабаби зебоии ӯ баланд шуд ва ӯ худро фасод кард. Ғайр аз ин, мо он чизеро меёбем, ки нисбат ба махлуқ, аз ҳама баландтарин аст; ӯ дар ҳукумати доварии Худо мувофиқи ақли Худо амал мекунад (ин хислати керуби тадҳиншуда аст). Ӯ бо зебоии ахлоқӣ пӯшида шудааст, ки хислати Худоро ҳамчун нур ба таври гуногун инъикос мекунад. Ӯ дар миёни растаниҳои Худо эътироф шудааст, ки дар он Худо ҳикмат ва қудрати Худро дар офариниш, мувофиқи хоҳиши неки Худ, ҳамчун Офаридгор нишон дод. Ӯ дар он ҷое низ буд, ки қудрати Худо амалӣ мешуд — дар кӯҳи Худо. Ӯ дар он ҷое роҳ мерафт, ки комилиятҳои ахлоқии Худо дар ҷалоли худ зоҳир мешуданд, ҷалоле, ки дар назди он бадӣ истода наметавонист — «сангҳои оташ». Роҳҳои ӯ комил буданд. Аммо ҳамаи ин бартариҳо сабаби суқути ӯ шуданд ва онро тавсиф карданд. Зеро имтиёзҳое, ки мо дорем, ҳамеша суқути моро тавсиф мекунанд. Аз куҷо афтодаем? ин савол аст; зеро ин нокомӣ дар он ҷо, вақте ки мо онро доштем, ҳолати моро паст мекунад. Ғайр аз ин, ин васвасаи беруна нест, мисли ҳолати инсон — ҳолате, ки гуноҳи инсонро аз байн набурдааст, аммо хислати онро тағйир додааст. «Дили ту аз сабаби зебоии ту баланд шуд». Ӯ худро бар зидди Худо баланд кард ва ҳамчун беҳурмат аз кӯҳи Худо ронда шуд. Рӯҳи ӯ, ки дар амният мустақил буд, вақте ки ба замин афтод, фурӯтан шуд. Урёнии ӯ ба ҳама зоҳир мешавад; аблаҳии ӯ дар ниҳоят ба ҳама ошкор хоҳад шуд.
Доварии Сидон; амнияти Исроил
Доварии Сидон илова карда мешавад. Ва он гоҳ, вақте ки ҳама умед аз Исроил гирифта шуд, вақте ки доварии миллатҳо ба анҷом мерасад, Худо онҳоро ҷамъ мекунад ва онҳоро водор месозад, ки дар замини худ то абад дар сулҳ зиндагӣ кунанд.
