«Биёед, мардеро бубинед, ки ба ман ҳама чизеро, ки карда будам, гуфт. Оё ин Масеҳ буда метавонад?» Юҳанно 4:29 NKJV
Ман бовар дорам, ки ин изҳорот аз дили як ибодаткунандаи нав баромад. Ин зан аз назари яҳудиён як шахси хориҷшуда буд, зеро вай аз нажоди нодуруст буд. Вай инчунин аз назари занони Самарӣ як шахси хориҷшуда ба назар мерасид, зеро вай танҳо ба чоҳ омад. Ин метавонад аз он сабаб бошад, ки вай панҷ шавҳар дошт ва ҳоло бо марде зиндагӣ мекард, ки шавҳараш набуд.
Аммо, Худованд мехост бо вай вохӯрад ва сафари худро мувофиқи он ба нақша гирифт. Ин зан, ки нодуруст таваллуд шуда буд ва нодуруст зиндагӣ мекард, ҳамон касе буд, ки Худованд ба ӯ гуфт:
Соат меояд, ва ҳоло ҳаст, ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ Падарро бо рӯҳ ва ростӣ ибодат хоҳанд кард: зеро Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд (Юҳанно 4:23). Бори аввал, ки ҳар яки мо Худовандро ба таври ҳақиқӣ ибодат кардем, вақте буд, ки мо ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод кардем. Бе имон ба Ӯ писанд омадан ғайриимкон аст (Ибриён 11:6).
Ба гуфтаи Исо, яҳудиён ибодаткунандагони ҳақиқӣ набуданд. Онҳо расму оинҳои худро иҷро мекарданд, аммо Худовандро, ки дар маросимҳои онҳо тасвир шуда буд, рад мекарданд. Онҳо бо Рӯҳ ибодат намекарданд. Самариён ибодаткунандагони ҳақиқӣ набуданд. Онҳо дар «ин кӯҳ» ибодат мекарданд, на дар Ерусалим; ибодати онҳо мувофиқи ҳақиқат набуд. Онҳо инчунин унсурҳои бутпарастиро бо яҳудӣ омехта карданд (2 Подшоҳон 17).
Ин зан ба Худованд иқрор шуд, ки вай бо марде зиндагӣ мекард, ки шавҳараш набуд. Вақте ки вай рафт, то ба дигарон бигӯяд, ки вай Масеҳро ёфтааст, вай ба онҳо гуфт, ки Ӯ ба вай ҳама чизеро, ки вай карда буд, гуфтааст. Ҳарчанд Худованд бо гуноҳи вай бо раҳмдилӣ муносибат кард, Ӯ вайро аз сабаби он рад накард, ва на аз сабаби ҷои таваллудаш.
Ман гумон мекунам, ки ин бори аввал буд, ки вай аз ҷониби мард бо эҳтиром муносибат карда шуд. Ва ин мард яҳудӣ буд! Сипас вай гуфт: «Биёед, мардеро бубинед». Вай ба назар мерасид, ки мефаҳмад, ки марде, ки вайро қабул карда буд, метавонад дӯстони вайро низ қабул ва баракат диҳад. Вай як воизи хеле хуб буд. Дӯстони вай омаданд, шуниданд ва бовар карданд, на аз сабаби он чизе, ки вай гуфт, балки аз сабаби он чизе, ки Исо ба онҳо гуфт. Онҳо гуфтанд:
Ҳоло мо бовар дорем, на аз сабаби он чизе, ки ту гуфтӣ, зеро мо худамон Ӯро шунидаем ва медонем, ки ин дар ҳақиқат Масеҳ, Наҷотдиҳандаи ҷаҳон аст (Юҳанно 4:42).
Ибодат на танҳо вақти ситоиш ё маросимест, ки дар он мо «нон мешиканем». Ибодат суханҳо, амалҳо ва муносибатҳои ҳамаи онҳоеро дар бар мегирад, ки воқеан ба Худованд ошиқ шудаанд. Он метавонад бо мавқеи мо ифода ёбад. Он метавонад бо сурудҳои ситоишӣ, маросим ё қурбонии мо ифода ёбад. Аммо он бе итоати содиқона ифода ёфта наметавонад (Ибриён 11:8). Агар мо Худовандро ибодат кунем, мо бояд донем, ки чӣ ба Ӯ писанд аст. Мо наметавонем ба Ӯ бигӯем, ки чӣ ба Ӯ писанд аст; мо бояд ба Ӯ иҷозат диҳем, ки ба мо бигӯяд.
Ибодати ҳақиқии зани Самарӣ пас аз вохӯрӣ бо Худованд аён буд. Дар натиҷа, мавъизаи Инҷили вай самаранок буд. Вай барои ибодат «омӯхтан» лозим набуд. Вақте ки вай фаҳмид, ки Худованд Масеҳест, ки вай меҷуст ва Ӯ метавонад ташнагии рӯҳонии вайро ба таври доимӣ қонеъ гардонад, ибодати вай худкор буд. Вай ҳатман аз Наҷотдиҳанда ва Дӯсти нави худ шарм надошт, вақте ки вай дигаронро даъват кард, ки «Биёед, мардеро бубинед!»
Падар ҳанӯз ҳам ибодаткунандагони ҳақиқиро меҷӯяд. Ӯ мехоҳад, ки ибодати мо ҳақиқӣ ва аз дил бошад, чунон ки ибодати ин зан буд. Ва Ӯ мехоҳад, ки суханҳои мо Ӯро дақиқ тасвир кунанд, чунон ки суханҳои вай карданд. Ӯ ҳанӯз ҳам ибодаткунандагонро меҷӯяд.
