Суқути Довуд дар Зиқлаг ва файзи Худо
Дар 1 Самуил 29 Худо, бо меҳрубонии худ, Довудро аз душвории ӯ ба воситаи ҳасади сардорони фалиштиён берун меорад. Бо вуҷуди ин, барои нигоҳ доштани эътибори худ дар назди Охиш, Довуд боз ҳам пасттар меафтад, ба назари ман, ва эътироз мекунад, ки ӯ комилан омода аст, ки бар зидди душманони подшоҳи фалиштиён, яъне бар зидди халқи Худо мубориза барад. Ин ба назари ман бадтарин қисми ҳаёти Довуд аст — ҳадди ақалл, пеш аз он ки ӯ подшоҳ шавад. Худо ӯро аз ин огоҳ мекунад; зеро дар ҳоле ки ӯ дар он ҷост, амолеқиён ӯро аз ҳама чиз маҳрум мекунанд ва Зиқлагро месӯзонанд, ва пайравони ӯ омодаанд, ки ӯро сангсор кунанд.
Ҳамаи ин ғамангез аст; аммо файзи Худо ӯро дубора бармегардонад, ва таъсири ин ҷазо ин аст, ки ӯро ба Худо баргардонад, зеро ӯ ҳамеша дар дил ба Ӯ содиқ буд. Довуд худро дар Яҳува Худои худ ташвиқ кард, ва аз Ӯ пурсид, ки чӣ кор кунад. Чӣ сабр, чӣ меҳрубонӣ дар Худо! Чӣ ғамхорӣ Ӯ ба халқи худ мекунад, ҳатто вақте ки онҳо аз Ӯ рӯй мегардонанд!
Омодагӣ ва поксозии Худо
Довуд ба Худо баргардонида шуда, аз мавқеи дурӯғини худ наҷот ёфтааст ва бо Худо роҳ меравад ва амал мекунад. Худо, бехабар аз ӯ, барои ӯ мавқеи хеле дигарро омода мекард ва ӯро барои он пок мекард ва омода месохт. Чӣ қадар даҳшатнок мебуд, агар Довуд бо фалиштиён мебуд ва дар шикасти халқи Худо ва дар марги касе, ки ӯ борҳо ҷони ӯро бо чунин таъсирбахшӣ наҷот дода буд, ширкат мекард! Чӣ қадар фарзанди Худо метавонад гумроҳ шавад, вақте ки ӯ худро зери ҳимояи кофирон мегузорад, ба ҷои он ки дар ҳама душвориҳое, ки роҳи имонро иҳота кардаанд, ба кӯмаки Худо такя кунад! Маҳз тавассути ин душвориҳо ҳар як файз инкишоф меёбад.
Ва хатареро, ки имондор дар он аст, мушоҳида кунед — агар имони ӯ содда набошад, балки ҳатто каме ҳам ноком шавад — аз таъқиби муаллимон ба оғӯши душманони Худо афтодан. Табиат хаста мешавад ва дар дур аз роҳи танг, ки аз миёни хорҳо мегузарад, тасаллӣ меҷӯяд. Ин вақте рух медиҳад, ки халқи Худо, аз паи иродаи худ, манфиатҳои худро ба онҳое месупорад, ки дар мавқеи камтар душвор, ки на мавқеи Худост ва на мавқеи имон, чизе ҷуз манфиати худро намеҷӯянд. Ва ҳар қадар кори бузургтаре барои имон бошад, ҳамон қадар табиат хаста мешавад, агар имон заиф гардад. Зиқлаг дар ғайбати Довуд гирифта мешавад, аммо ӯ ғоратгаронро таъқиб мекунад ва тамоми ғаниматро бармегардонад.
Довуд, ростқавл ва саховатманд, дар душворие, ки аз худхоҳии халқаш ба вуҷуд омада буд, имконият пайдо кард, ки он чизеро, ки ба иродаи Худо мувофиқ буд, таъсис диҳад; ва ба ҷои он ки аз ҳиссаи ғанимати худ худро сарватманд кунад, онро барои нигоҳ доштани муносибатҳои нек бо пирони халқаш истифода бурд ва ба онҳо исбот кард, ки Яҳува ҳанӯз бо ӯст.
