Имрӯз дар саросари ҷаҳон мо шуморо ба исми дӯстдори ҷон ва ақли шумо, Худованд Исои Масеҳ, ки ҷалол бар Ӯ бод, ҳоло ва то абад, салом мегӯем. Омин.
Хуб, ман имрӯз як дӯсти деринаамро бо худ овардам, масхарабози худро. Мо аз панҷсолагиам бо ҳам будем ва дар як кат бо маймун ва аллигатори ман хоб мекардем. Аммо масхарабози ман чизеро ба ёдам овард, ки имрӯз дар ин дунё воқеӣ аст. Медонед, масхарабоз чизеро ифода мекунад, ки хандаовар аст, чизеро, ки хушбахт аст ва чизеро, ки рӯҳро болида мегардонад. Аммо имрӯз дар ҷаҳон ин қадар одамон дарду ғамҳои тасаввурнопазир доранд. Ва шояд ин ҳатто касе бошад, ки шумо ҳеҷ гоҳ интизор набудед, ки онҳо чунин ғамҳо доранд. Аммо одамон дар дарун дард мекашанд. Онҳо метавонанд издивоҷи нохуш, нохуш дар кори худ, нохуш аз намуди зоҳирии худ дошта бошанд — ҳазор чизе, ки одамон метавонанд аз онҳо ғамгин ва афсурда бошанд ва ғам дошта бошанд.
Китоби Муқаддас дар Масалҳо 14:13 мегӯяд: «Ҳатто дар ханда дил ғамгин аст; ва охири он шодӣ андӯҳ аст». Пас, медонед, як вонамудӣ ҳаст, як намоиш ҳаст, ниқобе ҳаст, ки мо мепӯшем, ки вонамуд мекунем, ки мо хушбахтем, ки мо шодем. Аммо дар охири он шодӣ андӯҳ аст, зеро мо наметавонем аз он ғамҳо халос шавем. Мо дар дунёи афтода зиндагӣ мекунем, мо одамони афтодаем, ҳамаи мо ғамҳои бузург, бузург дорем.
Ва ҳамин тавр ба ёдам як ҳикояе омад, ки ман дар як рисола, як рисолаи масеҳӣ, дар бораи як масхарабоз хонда будам. Як марде буд, ки ба назди духтур рафт, зеро ӯ хеле бадбахт буд. Ӯ афсурда буд, афсурдагии даҳшатнок. Ӯ шабона афсурда ба хоб мерафт, субҳ афсурда бедор мешуд, тамоми рӯзро танҳо ғамгин, ғамгин мегузаронд. Ӯ — аз Иёри «Винни-Пух» ҳам ғамгинтар буд. Яъне, ӯ як марди хеле бадбахт буд.
Пас ӯ ба назди духтур рафт. Духтур ӯро тафтиш кард ва баргашта гуфт: «Медонед, шумо саломатии аъло доред, саломатии аъло. Медонед, шумо танҳо бояд рӯҳияи худро баланд кунед». Пас духтур тавсия дод, ки як китоби хубе, ки рӯҳияи ӯро баланд кунад. Ва мард дар ин бора фикр кард ва танҳо сар ҷунбонд ва гуфт: «Ман фикр намекунам, ки ин кор кунад, духтур».
Ва он гоҳ духтур гуфт: «Хуб, медонӣ, чаро ту ба тамошои як филми хуб, як филми хубе, ки туро хушбахт мекунад ва худро хуб ҳис мекунӣ, намеравед?» Аммо мард боз сар ҷунбонд ва гуфт: «Духтур, ман фикр намекунам».
Хуб, табиб он гоҳ гуфт: «Медонӣ чӣ? Дар шаҳр сирк ҳаст ва ман шунидаам, ки дар сирк як масхарабоз ҳаст, ки хеле хандаовар аст. Ҳама ӯро дӯст медоранд. Ӯ намоиши олиҷаноб мегузорад. Чаро шумо ба сирк рафта, масхарабозро намебинед?»
Ва мард чашмонаш пур аз ашк шуд ва ба замин нигариста гуфт: «Ман ҳамон масхарабоз ҳастам».
Мебинед, ҳеҷ кас намедонист, ки ин мард чунин бореро мекашад. Аммо чунон ки масал мегӯяд, «Ҳатто дар ханда дил ғамгин аст». Аммо медонед, ӯ ба он ҷо омад ва бисёр одамон бояд ба ин ҷо биёянд, ки дар он ҷо онҳо худро боз мекунанд. Зеро Воиз 7:2 ва 3 мегӯяд: «Ғам беҳтар аз ханда аст: зеро аз ғамгинии чеҳра дил беҳтар мешавад». Ба ибораи дигар, ростқавлӣ. Шумо бояд дар бораи он, ки ин бори гаронро мекашед, ки дилатон дар дарун мешиканад, ки шумо ин қадар нохушбахтед, ростқавл бошед. Танҳо кӯшиш накунед, ки вонамуд кунед. Ниқоб напӯшед. Нақш бозӣ накунед. Шумо бояд ба касе воқеан кушода шавед. Шояд ин дӯст бошад, дӯсти масеҳии шумо. Ин бояд касе бошад, ки рӯҳонӣ бошад, зеро мисли ин духтур, ӯ кӯмак карда натавонист. Ӯ мехост кӯмак кунад, аммо наметавонист ғамҳои он мардро қонеъ гардонад, зеро дар он ҷо масъалаи рӯҳонӣ вуҷуд дошт.
Медонед, Китоби Муқаддас дар Забур 84:5 ва 6 мегӯяд: «Хушо касе ки қувваташ дар Туст; ки аз водии Бақо мегузарад», ё Водии Ашк, «онро чашма месозад». Чанд нафар дар водии ашк зиндагӣ мекунанд? Аммо Худо мехоҳад, ки шумо файзи Ӯро эҳсос кунед, ва ин чашма месозад. «Ки аз водии Бақо мегузарад», Водии Ашк, «онро чашма месозад». Зеро шумо имрӯз метавонед файзи Худо, муҳаббати Худоро, дар ҳамон ҷое ки ҳастед, эҳсос кунед. Шумо метавонед ғамҳои худро ба Ӯ партоед, зеро Ӯ ба шумо ғамхорӣ мекунад. Ба шумо лозим нест, ки чизеро, ки ҷаҳон барои лаҳзае рӯҳияи шуморо баланд кардан пешниҳод мекунад, санҷед, зеро ҳатто дар ханда ҳам дил ғамгин аст. Не, ба шумо Исои Масеҳ лозим аст. Ба шумо Худованд лозим аст. Ба шумо лозим аст, ки муҳаббати Худоро бидонед.
Пас, мо имрӯз шуморо ташвиқ мекунем, ки дили худро ба Масеҳ гардонед. Дили худро баланд кунед ва танҳо бигӯед: «Худовандо, ба ман ёрӣ деҳ. Ман аз дарун хеле шикастаам. Ман сахт дард мекунам. Ту дарду ғамҳои дили маро медонӣ. Ба ман ёрӣ деҳ, Худовандо». Танҳо ҳамин корро кунед, ҳамин тавр не, ҳамин ки мо дар ин ҷо тамом кардем? Ва аз Худованд кӯмаки Ӯро пурсед. Ба номи Исо, омин.
