«Ба воситаи як одам гуноҳ ба ҷаҳон даромад, ва марг ба воситаи гуноҳ» (Румиён 5:12), ва ҳамин тавр инсон худро аз Худо дур ёфт. Аз фармони Худо ба Одам, ки аз дарахти дониши неку бад нахӯрад, саркашӣ карда, ӯ аз боғ ронда шуд, ва Худо «дар шарқи боғи Адан керубиёнро ва шамшери оташборро, ки ба ҳар тараф мегардид, гузошт, то роҳи дарахти ҳаётро нигоҳ дорад» (Ҳастӣ 3:24). Ин буд оқибати ғамангези нофармонӣ ба Худо. Аммо пас чӣ тавр инсон метавонад ба Худо наздик шавад?
Қобил ва Ҳобил бародарон буданд, ки дар як оила таваллуд ва ба воя расидаанд. Эҳтимол онҳо низ либосҳои пӯстӣ мепӯшиданд, чунон ки Худо Одам ва Ҳавворо пас аз он ки баргҳои анҷири онҳо натавонистанд урёнгии онҳоро пӯшонанд, пӯшонида буд (Ҳастӣ 3:21). Сипас бо гузашти вақт, ҳам Қобил ва ҳам Ҳобил қурбониҳои худро ба Худо оварданд. Қобил, ки деҳқон буд, аз меваи замин овард. Бешубҳа, ӯ барои ба даст овардани он арақ рехта буд, зеро Худо заминро аз сабаби гуноҳ лаънат карда буд. Сарфи назар аз меҳнати сахти ӯ, ки беҳтарин кори худро мекард, Худо аз қурбонии Қобил розӣ набуд ва онро қабул накард.
Ҳобил низ қурбонӣ овард. Ӯ аз нахустзодаи рамаи худ овард, ва аз ин қурбонӣ Худо розӣ буд. Чӣ ин қурбониро ин қадар махсус кард? Ҳобил роҳи таъминоти Худоро барои пӯшонидан омӯхта буд. Ҳайвоне кушта шуда буд, хун рехта шуд, ҳаёт рехта шуд, ва аз пӯстҳо Худо пӯшонидани онҳоро сохта буд. Ин як тасвири зебоест, ки чӣ тавр Худо барои пӯшонидани мо бо фиристодани Писари Худ, Барраи Худо, ки бо марги Худ гуноҳро дур кардааст, таъмин кард. Ҳамаи онҳое, ки бо имон Худованд Исои Масеҳро қабул мекунанд, аз ҷониби Худо дар асоси ин кори комил ва анҷомёфта қабул карда мешаванд. «Шукр ба Худо барои тӯҳфаи бебаҳои Ӯ!» (2 Қӯринтиён 9:15).
