Имон ҷузъи муҳими ҳаёти масеҳӣ аст. Китоби Муқаддас мегӯяд: «Бе имон Худоро хушнуд кардан ғайриимкон аст» (Ибриён 11:6 NIV). Азбаски ҳамаи имондорон мехоҳанд Худоро хушнуд кунанд, намунаҳо дар ҳаёти қаҳрамонони Аҳди Қадим дар боби бузурги имон, Ибриён 11 метавонанд барои онҳо рӯҳбаландкунанда бошанд.
Имон ояндаро ба ҳозира меорад
Ин боб бо изҳороти «имон итминон ба он чизест, ки мо умед дорем ва яқин ба он чизест, ки мо намебинем» (Ибриён 11:1) оғоз меёбад. Ин оят на ин ки таърифи имон бошад, балки ба мо мегӯяд, ки имон чӣ кор мекунад. Вақте ки Худо ба мо тӯҳфаи имонро медиҳад, Ӯ ба мо имкон медиҳад, ки «ба он чизе, ки умед дорем, итминон дошта бошем». Мо ба чизҳое умед дорем, ки ҳатман рӯй медиҳанд, ба монанди эҳёи мурдагон, бозгашти дуюми Масеҳ ва осмон воқеан ҷое бе ашк аст. Умеди мо на танҳо «шояд» он чизест, ки Китоби Муқаддас мегӯяд, дуруст аст.
Имон ояндаро ба ҳозира меорад; он чизҳоеро, ки мо умед дорем, комилан яқин месозад. Имон инчунин моро «ба он чизе, ки мо намебинем, яқин» месозад. Мо ҳанӯз Падари осмонии худро, ё осмонро, ё Исои Масеҳро бо чашмони худ намебинем. Аммо бо чашми имон мо онҳоро мебинем ва итминон дорем, ки Худо бо мост, ки Масеҳ дар осмон тахтнишин аст ва барои мо бармегардад. Одамон дар Ибриён 11:2 барои амалҳои имони худ ситоиш карда мешаванд. Ин нишон медиҳад, ки имони ҳақиқии библиявӣ итоати боэътимод ба Каломи Худо сарфи назар аз шароит ва оқибатҳост. Масалан, ҳеҷ яке аз одамони ин боб барои чизе, ки ҷаҳон онҳоро ситоиш мекард, ба монанди мувофиқат ба либоси андозаи 8, сарватманд будан, зебо будан, машҳур будан ё доно будан, ситоиш нашуданд. Инчунин, фикр накунед, ки мо метавонем мавҷудияти Офаридгорро бо далелҳои тарҳ дар офариниш исбот кунем, ҳарчанд Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «аз офариниши ҷаҳон сифатҳои ноаёни Худо – қудрати абадӣ ва табиати илоҳии Ӯ – ба таври возеҳ дида мешуданд, ки аз он чизе, ки офарида шудааст, фаҳмида мешуданд» (Румиён 1:20). Барои фаҳмидани он, ки коинот бо амри Худо офарида шудааст, имон лозим аст (11:3). Мо наметавонем интизор шавем, ки як ғайриимондор он чизеро, ки мо оқилона мешуморем, муайян кунад. Қисми боқимондаи Ибриён 11 имонро, ки дар ҳаёти қаҳрамонони Аҳди Қадим ифода ёфтааст, тасвир мекунад.
Ҳобил
Қурбониҳои Ҳобил гаронбаҳо ва бодиққат андешида шуда буданд; онҳо беҳтарин қисмҳои нахустзодаи рамаи ӯ буданд (11:4). Аз тарафи дигар, қурбониҳои Қобил беандеша ва камхарҷ буданд; ӯ муносибати «қариб ки хуб аст» дошт. Ӯ бояд бо Ҳобил барои қурбонии хубе, ки Худоро хушнуд мекард, муомила мекард. Татбиқ ин аст, ки мо бояд ба Худо беҳтарини худро диҳем ва ҳар вақте ки ба Худо хидмат мекунем, беҳтарини худро кунем ва аз ин рӯ ба Ӯ қурбонии навъи Ҳобилро диҳем, на навъи Қобилро.
Ҳанӯх
Ҳанӯх ба таври возеҳ бо Худо муошират мекард (11:5). Ӯ дар ҳаёти ҳаррӯза ба Худо содиқ менамуд. Фикр накунед, ки мо бояд барои Худо корҳои бузург кунем. Мо бояд дар чизҳои оддӣ, ки ҷаҳон намефаҳмад, ба монанди «рухсораи дигарро гардондан», содиқ бошем. Ба ҳамин монанд, мо бояд дар чизҳои хурд низ, сарфи назар аз шароит ва оқибатҳо, содиқ бошем.
Нӯҳ
Падари содиқ метавонад ба оилаи худ таъсири бузург расонад. Нӯҳ падаре буд, ки бар зидди издиҳом рафт ва вақте ки ҳама дигарон масхара мекарданд, ба Худо содиқ буд. Ӯ ба он чизе, ки намедид, итминон дошт (11:7). Ҳарчанд ӯ ҳеҷ гоҳ боронро надида буд ва ҳеҷ гоҳ обхезиро аз сар нагузаронида буд, ӯ тақрибан 100 сол як киштии азимро дар масофаи милҳо аз об сохт. Ин тӯҳфаи имони Худо буд, ки ба ӯ имкон дод, ки итминон дошта бошад, ки обхезии воқеӣ меояд. Хароҷоте дар назар буд – тасаввур кунед, ки оилаи ӯ ҳангоми мавъиза ба мардум чӣ қадар масхараро таҳаммул мекард.
Иброҳим
Мисли Иброҳим, бисёре аз миссионерҳо худро дар ҳолате мебинанд, ки намедонанд Худо онҳоро ба куҷо мебарад (11:8). Дар итоат ба Худо хароҷоте дар назар аст, зеро Иброҳим маҷбур шуд, ки шаҳри бароҳати Урро тарк кунад. Намунаи дигари имони Иброҳим қабули ваъдаи писар пас аз он ки занаш аз синни таваллуд хеле гузашта буд (11:11). Азбаски онҳо Худоро дар гузашта кор карда дида буданд, бовар карданд – ҳарчанд ба ақли инсонӣ маъно надошт. Намунаи дигар омодагии ӯ барои қурбонӣ кардани писари ягонааш буд (11:17-19). Ин озмоиши имони Иброҳим буд, ки дар чизҳои хурд сохта шуда буд. Иброҳим Худоро борҳо исбот карда буд. Агар мо ба Худо иҷозат надиҳем, ки имони моро дар чизҳои хурд бисозад, чӣ тавр мо метавонем ба нуқтае бирасем, ки корҳоеро ба мисли кори миссионерӣ ё кӯчидан ба ҷои дигар таҳти роҳбарии Ӯ анҷом диҳем? Мо бояд аз бисёр чизҳое, ки Худо барои мо дар назар дорад, танҳо аз сабаби он ки мо бо имон амал намекунем, маҳрум бошем. Ин маънои онро дорад, ки Ӯ наметавонад имони моро бисозад. Умеди Иброҳим дар оянда буд (11:10). Ӯ аз кӯчидан хушҳол буд, зеро умеди ӯ ба ҷое, ки зиндагӣ мекард, баста набуд, балки ба Худо буд.
Онҳо чизҳои ваъдашударо нагирифтанд; онҳо танҳо онҳоро аз дур диданд ва истиқбол карданд ... Онҳо ба кишвари беҳтаре – осмонӣ – орзу мекарданд (Ибриён 11:13,16).
Худо берун аз замон аст, ва Иброҳим метавонист аз ин зиндагӣ хеле дуртарро бубинад. Ин фикр дар ин порча борҳо такрор мешавад.
Мусо
Баъзан имон моро водор мекунад, ки аз чизҳо даст кашем ё аз анҷом додани корҳо сарпечӣ кунем, ҳарчанд мо метавонем онҳоро дӯст дорем. Мусо, ҳамчун писари духтари Фиръавн, ҳама чизро дар ихтиёр дошт (11:24). Аммо ӯ интихоб кард, ки бо ғуломони ибронӣ шинохта шавад, на ин ки мавқеи худро ҳамчун узви оилаи шоҳӣ нигоҳ дорад. «Ӯ ба мукофоти худ менигарист» ва «ӯ истодагарӣ кард, зеро Ӯро, ки ноаён аст, медид» (11:26-27). Ӯ ба он чизе, ки намедид, итминон дошт. Шармсорӣ ба хотири «Масеҳ» (Масеҳ) аз ҳамаи ганҷҳои Миср арзишмандтар буд.
Шимшӯн
Мо одатан Шимшӯнро ноком мешуморем, аммо Худо ӯро ин тавр намебинад (11:32). Агар шумо ҳис кунед, ки Худо бояд аз шумо доимо ноумед бошад ва шумо Ӯро доимо ноком мекунед, қайд кунед, ки Худо ҳеҷ яке аз бевафоиҳоро сабт намекунад. Рӯҳбаланд шавед, ки ҳарчанд шумо борҳо ноком хоҳед шуд, Худо сабти нокомиҳои шуморо нигоҳ намедорад, зеро онҳо дар салиб ҳал карда шуданд.
Таъқибшудагон
Дигарон шиканҷа шуданд ва аз озод шудан сарпечӣ карданд, то ки эҳёи беҳтареро ба даст оранд (Ибриён 11:35).
Онҳо интихоб доштанд, ки имони худро инкор кунанд ва аз шиканҷа раҳо шаванд, аммо онҳо интихоб карданд, ки бо оқибатҳои имони худ ба Худо рӯ ба рӯ шаванд. Ин одамон бехона шуданд ва бо онҳо мисли ҳайвонот муносибат карда шуд:
Баъзеҳо бо тамасхур ва қамчинкорӣ рӯ ба рӯ шуданд, дар ҳоле ки дигарон занҷирбанд шуда, ба зиндон андохта шуданд. Онҳо сангсор карда шуданд; онҳо ба ду қисм арра карда шуданд; онҳо бо шамшер кушта шуданд. Онҳо дар пӯстҳои гӯсфанд ва буз, камбағал, таъқибшуда ва бадмуомила мегаштанд (Ибриён 11:36-37).
Соулро дар Аҳди Ҷадид ба ёд оред, ки одамонро ба зиндон мебурд ва онҳоро барои имонашон таъқиб мекард. Ӯ тамошо мекард, ки Истефанус сангсор карда мешавад. Ин гуна чизҳо имрӯз ҳам метавонанд ба масеҳиён дар баъзе кишварҳо рӯй диҳанд. Шумо метавонед ҳисоботҳоро дар нашрияҳое ба монанди маҷаллаи «Овози шаҳидон» хонед. Ин моро водор мекунад, ки фикр кунем, имони мо чӣ қадар қавӣ аст? Агар мо дар чизҳои хурд содиқ набошем, чӣ тавр мо метавонем дар таъқибот содиқ бошем? Инчунин, чаро ин масеҳиён дар имони худ ин қадар қавӣ ҳастанд? Ин аз он сабаб аст, ки онҳо дигар масеҳиёнро мебинанд, ки дар ин шароит истодагарӣ мекунанд ва онҳо якдигарро қавӣ мегардонанд.
Имони мо
Ин одамони имон Масеҳро надиданд (11:39), аммо мо тавассути таърихи сабтшуда медонем, ки Исо чӣ гуна зиндагӣ кард ва мурд ва Ӯ ба Масеҳи ваъдашудаи Аҳди Қадим комилан мувофиқат мекард. Мо ба он чизе, ки умед дорем, яъне эҳёи мурдагон, итминон дорем. Ҷисмҳои ин одамони содиқи Аҳди Қадим бо ҷисмҳои мо барои мулоқот бо Худованд дар ҳаво гирифта хоҳанд шуд (11:40). Худо содиқ аст; Ӯ боэътимод аст. Оё мо метавонем дар чизҳои хурди ҳаёти ҳаррӯза содиқ бошем? Он гоҳ Ӯ метавонад имони моро бисозад ва шояд моро барои чизҳои бузургтар истифода барад.
