«Худо муҳаббат аст.» (1 Юҳанно 4:16) «Ягона сирри воқеии Китоби Муқаддас,» мегӯяд як нависандаи қадим, «сирри Муҳаббат аст.» «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт — ки Писари ягонаи Худро дод.» Чӣ? Барои ҷаҳони гумшуда ва харобшуда — Шоҳзодаи Ҳаёт бояд тахти ҷалоли Худро тарк кунад, ба води ашк фуруд ояд ва бо марги нангин дар дарахти талх бимирад! Муҳаббати бебаён! Муҳаббати бегуфтугӯ! Инъикоси скептики асрҳои гузашта, шояд гоҳ-гоҳ андешаи ақлҳои беҳтарро ташкил дода бошад, «Ин хеле бузург аст — ин хеле хуб аст, ки ҳақиқат бошад!» Бузургии бепоён — ба заъфи бепоён раҳм кардан! Офтоби бузурги осмон, Чашмаи нури ноофарида — барои як шамъе, ки дар муқоиса бо шуоъҳои Ӯ дар ҳеҷ чиз медурахшид, гирифтани торикӣ ва хунро аз сар гузаронд.
«Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт!» Инсон ҳеҷ гоҳ дар ҳалли ин мушкилоти аҷиб ба пешрафт намерасад. Худи абадият як нардбонро ташкил хоҳад дод — муқаддасон зина ба зина ба ҷалолҳои болоравандаи он мебароянд — аммо, вақте ки манзара васеъ мешавад, ҳар як ҳамон эътирофро ба вуҷуд меорад, «Муҳаббати Масеҳ, ки аз дониш болотар аст!»
Эй ҷони ман! Кӯшиш кун, ки ба асрори ин Муҳаббати Наҷотдиҳандаи маҳбуби худ дохил шавӣ! Пеш аз ҳама замон — ин муҳаббат оғоз ёфт. Мо лаҳзаҳои онро мебинем, ки аз умқи абадияти гузашта берун меояд, «Он гоҳ ман назди Ӯ будам, чун касе ки бо Ӯ тарбия ёфтааст, ва ман ҳар рӯз шодии Ӯ будам, ҳамеша дар пеши Ӯ шодӣ мекардам!» Ва «вақте ки пуррагии замон фаро расид,» гарчанде ки Ӯ ҳамаи азобҳои бешумори Худро пешбинӣ мекард — ҳеҷ чиз Ӯро аз пайгирии роҳи азобдидаи Худро боздошт намекард, «Ӯ рӯи Худро устуворона ба Ерусалим рафтан гузошт.» Бештар — гӯё орзу кардани соати пирӯзӣ, Ӯ фарёд зад, «Пеши ман як таъмиди даҳшатнок аст — ва ман то анҷом ёфтани он зери бори гарон ҳастам!»
Ҳоло дар бораи ин муҳаббат фикр кунед! Дар ангиштҳои сӯзон, дар бухори қадим, як намунаи заифи шавқу шӯри сӯзони муҳаббатро ташкил медиҳанд, ки то ҳол аз ҷониби Саркоҳини Бузурги мо дар дохили парда, ба нафъи халқи Худаш зоҳир мешавад. Дар он ҷо Ӯ номи ҳар яки онҳоро, ки дар синаи Ӯ нақш бастааст, мебардорад. Онҳоро дар аввал дӯст дошта — Ӯ онҳоро то охир дӯст хоҳад дошт.
Муҳаббати заминӣ метавонад сард ва тағйирёбанда шавад; муҳаббати заминӣ метавонад бимирад. Муҳаббати ин «Дӯсти дӯстон» чунин нест. Муҳаббати Ӯ мисли марг қавӣ аст — аз марг зинда мемонад — не, мисли абадият бемарг аст! Ба баёни худи Ӯ дар бораи шиддати он гӯш диҳед, «Чӣ тавре ки Падар Маро дӯст дошт — ҳамон тавр Ман шуморо дӯст доштам!»
«Шумо дар Ӯ мебинед;» мегӯяд як нависандаи қадим, «уқёнуси муҳаббатро бе қаъру ҳудуд, ки аз соҳилҳои Осмон лабрез шуда, ба ин ҷаҳон ҷорӣ мешавад, то палидии инсонро бишӯяд!» Исои муборак! Чӣ қадар сард, ва номунтазам, ва муваққатӣ буд муҳаббати ман ба Ту — дар муқоиса бо муҳаббати Ту ба ман! Маро бештар зери таъсири маҳдудкунандаи он биёр. Бигзор ин навиштаҷот дар ҳама фикрҳо ва амалҳои ман — дар ҳама машғулиятҳо ва вақти ман бошад, «Ман аз они худ нестам. Худованд, ман аз они Ту ҳастам! Чӣ тавр метавонам Туро ба қадри кофӣ дӯст дорам, ки Ту маро ин қадар дӯст медорӣ! Ҳаёти ман аз ин пас як қурбонии шукргузорӣ барои раҳматҳои наҷотбахши Ту хоҳад буд!» Имшаб дар соҳилҳои ин уқёнуси бепоён истода — дарозӣ ва паҳнои онро таҳқиқ карда — ҳар мавҷе ки меғурфад, «Сулҳ дар замин — ва иродаи нек ба одамон,»
Ман ҳам хоб мекунам ва ҳам дар сулҳ хоб меравам, зеро танҳо Ту, эй Худованд, маро дар амният зиндагӣ мекунӣ! (Забур 4:8)
