Тӯфон дар Ҷалил
Бо фармони Устоди худ, шогирдони моҳигири Ӯ ба баҳре баромаданд, ки офтоб ҳеҷ гоҳ чунин оромӣ надида буд. Онҳо мардумро фиристода буданд ва Ӯро «чунон ки дар киштӣ буд» гирифта, дар қисми қафои он — ки курсии роҳбар буд — гузоштанд. Барои боварӣ ба маҳорати Ӯ дар он шоми зебо ба Ӯ супурдани роҳбарии киштии худ чандон боварӣ лозим набуд, аммо онҳо ҳанӯз ба қаиқҳои худ нанишаста буданд, ки тӯфони бузурге ба онҳо ҳамла кард, ки баҳри Ҷалил бо он машҳур аст. Аммо дар тамоми таҷрибаи худ он қаиқронҳои ботаҷриба ҳеҷ гоҳ чунин чизеро надида буданд; ин ба ҷанги ҳаёт монанд буд, ва танҳо бо роҳбарии моҳирона онҳо метавонистанд умед дошта бошанд, ки аз он тӯфон наҷот ёбанд, ва инак, роҳбар хоб буд.
Сулҳи комил дар тӯфон! Аммо ҳоло чӣ? Агар рул дар дасти қобили яке аз писарони Забдой мебуд, ё агар Шимъӯни бедор назорат медошт, онҳо метавонистанд умед дошта бошанд, ки ба лангаргоҳи бехатар бирасанд, аммо дар ҳоле ки роҳбар хоб буд, барои онҳо чӣ умеде метавонист бошад? Вақте ки тӯфон бо зӯроварӣ афзоиш ёфт, тарси онҳо зиёд шуд, то он даме ки ниҳоят Ӯро бо он фарёди нобоварии дарднок бедор карданд. «Устод, туро парвое нест, ки мо ҳалок мешавем?» Ва дар он фарёд қудрати Устоди онҳо бар тӯфон ва муҳаббати Ӯ ба онҳо яксон зери суол қарор гирифт.
Бо фарёди шогирдони худ Худованд аз хоби худ бархост ва шуълаи ҷалоли Ӯ дурахшид. Бо дилсӯзии нарм дар дили худ барои заъфи онҳо ва бо оромии абадӣ дар чашмони аҷиби худ, ва бо қудрати мутлақ дар суханони даҳони худ, Ӯ ба тӯфон сухан гуфт ва мавҷҳои бузург дар итоати хомӯшона ба пойҳои Ӯ афтоданд, чунон ки сагбача дар пойҳои соҳиби худ меларзад.
Сулҳи Худованд дар тӯфон
Ман намехоҳам қудрати Худовандро бар тӯфон таъкид кунам, балки сулҳи Ӯро дар он. «Сари Ӯ ба болишт гузошта шуда буд ва Ӯ сахт хоб буд.» Сулҳи Ӯ ба мисли қудрати Ӯ аҷиб буд. Чаро он мардоне, ки Ӯро пайравӣ мекарданд, имон надоштанд? Чӣ қадар шубҳаҳои онҳо ба Ӯ бемаънӣ буданд! Онҳо метавонистанд дар паҳлӯи Ӯ дароз кашанд ва дар оромии Ӯ шарик шаванд. Онҳо метавонистанд аҷоиби сулҳи беташвишро дар бузургтарин тӯфоне, ки ҳеҷ гоҳ таҷриба карда буданд, бидонанд ва он шабро бо боварии худ ба Ӯ фаромӯшнашаванда гардонанд.
Боварии мо дар тӯфон
Он шогирдон вақте ки он оромии бузург бар баҳр паҳн шуд, бехатар буданд, аммо онҳо вақте ки мавҷҳо бар онҳо меғурриданд, низ бехатар буданд, зеро Худованд бо онҳо дар қаиқ буд, ва ҳузури Ӯ гарави бехатарии онҳо буд. Ва мо чӣ? Мо дар бораи бехатарӣ дар Ӯ дар ҳавои хуб сухан рондем; мо изҳор доштем, ки дар шароити гуворо ба Ӯ боварӣ дорем; аммо ҳоло дар тӯфони хашмгин чӣ? Ба ростӣ, мо дар баҳри тӯфонӣ шино мекунем ва боварии мо ба Ӯ санҷида мешавад. Оё Ӯ бо мост? Оё мо Ӯро чунон ки ҳаст, ба қаиқҳои худ гирифтаем ва роҳбарии ҳаёти худро ба Ӯ супурдаем? Агар ин тавр бошад, оё мо мисли ин мардон ноком мешавем?
Фарз мекунем, ки Ӯ иҷозат медиҳад, ки озмоиш дар шиддати худ амиқтар шавад, ва зоҳиран дар бораи он хоб аст, оё мо метавонем ба Ӯ боварӣ дошта бошем? Вақте ки Павлус дар тӯфони бузург дар баҳр буд, ӯ гуфт: «Ман ба Худо боварӣ дорам,» ва баъдтар вақте ки дар зиндон буд ва бо шаҳодат рӯ ба рӯ буд, навишт: «Ман медонам, ки ба кӣ боварӣ дорам ва мутмаинам, ки Ӯ қодир аст он чиро, ки ба Ӯ супурдаам, то он рӯз нигоҳ дорад.» Мо набояд ба душворӣ ҷустуҷӯ кунем, зеро Худованд ба шогирдони худ таълим дод, ки дуо кунанд: «Моро аз бадӣ раҳо кун,» ва дуруст аст, ки мо бояд хоҳиш кунем, ки шароит чунон бошад, ки мо метавонем ҳаёти ором ва осоиштаро дар тамоми ростқавлӣ ва худотарсӣ ба сар барем. Ва бо ин мақсад мо даъват карда мешавем, ки хоҳишҳои худро бо шукргузорӣ ба Худо маълум кунем, ва натиҷа ин хоҳад буд, ки сулҳи Худо дилҳо ва ақлҳои моро тавассути Исои Масеҳ муҳофизат хоҳад кард.
Аммо фарз мекунем, ки тӯфон идома дорад, ва ин иродаи Худост, ки мо бояд сахт санҷида шавем. Он гоҳ чӣ?
Сирри оромии Ӯ
Худованд дар тӯфон хоб буд, ва он хоб далели он буд, ки Ӯ воқеан инсон буд, хастагиро аз меҳнат ва оромиро, ки хоб медиҳад, медонист; ва аҷиб аст, ки танҳо вақте ки мо дар бораи хоби Ӯ мехонем, дар тӯфон буд. Сирри он оромии аҷиб чӣ буд? Ӯ сари худро ба кадом болишт гузошт? Сирри он боварии комили Ӯ ба Худо буд, ва болишти Ӯ муҳаббати тағйирнопазири Падари Ӯ буд. Мо медонем, ки Ӯ беш аз инсон буд, фармони Ӯ ба унсурҳо инро исбот кард ва Ӯ қаиқро ҳатто дар ҳоле ки хоб буд, роҳнамоӣ ва назорат мекард; аммо Ӯ инсон буд, ва ҳеҷ гоҳ қудрати илоҳии худро барои манфиати худ ё тасаллои худ истифода накард. Ӯ дар вобастагии мутлақ ба Падари худ зиндагӣ мекард, ки каломи Ӯро ҳар рӯз итоат мекард. Иродаи Падари Ӯ иродаи Ӯ буд ва Ӯ медонист, ки иродаи Падари Ӯ барои Ӯ ҳамеша дуруст аст; Ӯ худро ба хоб гузошт, бо донистани он ки Худо маҳбуби худро дар ҳама роҳҳои Ӯ нигоҳ медорад; Исои ҳамеша муборак ва комилан вобаста дар он ҷо истироҳат кард.
Сулҳи Ӯ барои мо
Эй масеҳӣ, Ӯ он болиштро ба мо медиҳад, ва мо метавонем дар миёни мушкилот оромии ширин пайдо кунем. Ӯ мегӯяд: «Сулҳи Худро ба шумо медиҳам… на чунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам. Дили шумо ташвиш наёбад, ва натарсад» (Юҳанно 14:27); Ӯ ҳамчунин гуфт: «Падари Ман ва Падари шумо, Худои Ман ва Худои шумо» (Юҳанно 20:17). Инро дониста мо метавонем бигӯем: «Ман ҳам дар сулҳ хоб меравам ва хоб мекунам: зеро Ту, Худованд, танҳо маро дар бехатарӣ сокин месозӣ» (Забур 4:8). Ва агар тарс дар дил пайдо шавад ва фарёд баланд шавад: «Устод, туро парвое нест, ки мо ҳалок мешавем?» ҷавоб ин аст: «ҳамаи ғамҳои худро бар Ӯ андозед, зеро Ӯ дар бораи шумо ғамхорӣ мекунад» (1 Петрус 5:7).
