Масеҳӣ ва Инҷили Худо
«Павлус, бандаи Исои Масеҳ, ки ба ҳавворӣ даъват шуда, барои Инҷили Худо ҷудо карда шудааст, (ки Ӯ онро пеш аз ин ба воситаи пайғамбарони Худ дар Навиштаҳои Муқаддас ваъда дода буд) дар бораи Писари Худ, Исои Масеҳ Худованди мо, ки аз насли Довуд аз рӯи ҷисм буд, ва аз рӯи Рӯҳи муқаддас, ба воситаи эҳё аз мурдагон, бо қудрат Писари Худо эълон карда шуд». Румиён 1:1-4 KJV)
Дар худи ибтидои Нома ба Румиён мо ба ҷои хеле баланд қадам мегузорем, то ки ба фазои васеи ҳақиқат, ки дар ибораи «Инҷили Худо» мавҷуд аст, назар андозем. Дар ин рӯзҳо мо Инҷилро чунон обдор кардаем, ки онро содда гардонем, ҳатто барои ақли бетавба, ки мо бузургии маънои онро тамоман дарк накардаем. Аксар вақт мо Инҷилро танҳо ҳамчун воситае мешуморем, ки ба воситаи он мо метавонем наҷот ёбем ва ба осмон равем.
Назари хурди мо
Сабаби чунин тафсир дар он аст, ки ман аз фоидаҳое, ки ба даст меорам, хеле банд ҳастам; дар ҳақиқат, ҳарфи калони «Ман» дар пеши назари ақл чунон бузург менамояд, ки мо одатан худро марказе мешуморем, ки ҳама чиз дар атрофи он давр мезанад. Пас, барои мо хуб аст, ки «Инҷили Худо, дар бораи Писари Худ, Исои Масеҳ Худованди мо»-ро мулоҳиза кунем.
Мо мехоҳем аз ҳар гуна кӯшиши паст задани фаҳмиши масеҳии миёнаи ин ҳақиқат эҳтиёт шавем. Аммо мо бояд бо вазъияте рӯ ба рӯ шавем, ки бо кам кардани андозаҳои Инҷил барои мувофиқ кардани консепсияи худ, мо онро аз ҷалолаш маҳрум мекунем. Натиҷаи ин дар он аст, ки мо аз ибодаткунандагон дар пои Он ки маркази мақсадҳои Худост, даст мекашем ва Инҷилро чизе месозем, ки бо қобилияти ақлии мо вазн ва чен карда шавад.
Ҳамин тариқ, масеҳӣ майл дорад, ки бештар ба раҳматҳои Худо, ки ба зарфи хурди ӯ ҷорӣ мешаванд, машғул шавад, назар ба он ки ба Марди машваратҳои Худо, ки Вориси ҳама чиз таъин шудааст, ки Сар ва Маркази коиноти Худост, ки ба Ӯ «ҳар зону хам хоҳад шуд ва ҳар забон иқрор хоҳад шуд, ки Ӯ Худованд аст ба ҷалоли Худои Падар» (Филиппиён 2:10-11).
Назари бузурги Худо
Пас, Инҷили Худо на танҳо роҳест, ки ба воситаи он ман наҷот ёбам; он аз ин ҳам бештар аст. Он «Инҷили Худо, дар бораи Писари Худ, Исои Масеҳ Худованди мо» аст (Румиён 1:3). Барои дарк кардани маънои ин ҳақиқати бузург мо бояд дар фаҳмиши ҷонҳои худ ба худи синаи абадият, ба утоқҳои машваратии Ҳаққи Таоло баргардем ва дарк кунем, ки Худои Падар, Худои Писар ва Худои Рӯҳи Муқаддас ин нақшаи аҷиби баракатро, ки мо онро масеҳият меномем, тарҳрезӣ кардаанд. Мақсади марказии ҳамаи ин нақша на ман ва баракатҳои ман, балки «Писари Ӯ, Исои Масеҳ Худованди мо» аст.
Ин ба мо ҳақиқати бузургро хотиррасон мекунад, ки Юҳанно дар номаи аввалини худ пешниҳод мекунад, ки
Худо муҳаббат аст (1 Юҳанно 4:8,16). Иҷрои ин муҳаббат абадӣ байни шахсиятҳои Худо амал мекард. Худованд Исо ба он муҳаббати беҳамто ишора кард, вақте ки ба Падари Худ гуфт: «Ту Маро пеш аз бунёди ҷаҳон дӯст доштӣ» (Юҳанно 17:24). Се шахсияти Худо ба таври пурасрор қодиранд, ки ин муҳаббатро нисбат ба якдигар амалӣ кунанд.
Масалҳо 8 ба мо тасвири зебои ин ҳақиқатро медиҳад. Ба фазои бепоёни асри абадӣ, пеш аз бунёди ҷаҳон, он ки таҷассуми ҳикмат аст, инро мегӯяд: «Худованд Маро дар ибтидои роҳи Худ, пеш аз корҳои қадимии Худ дошт. Ман аз азал, аз ибтидо, пеш аз он ки замин буд, барпо карда шудам... дар ҳоле ки Ӯ ҳанӯз заминро, на киштзорҳоро, на баландтарин қисми хоки ҷаҳонро наофарида буд. Вақте ки Ӯ осмонҳоро омода кард, Ман он ҷо будам; вақте ки Ӯ дар рӯи умқ қутбнамо гузошт; вақте ки Ӯ абрҳоро дар боло мустаҳкам кард; вақте ки Ӯ чашмаҳои умқро тақвият дод; вақте ки Ӯ ба баҳр фармони Худ дод, ки обҳо аз фармони Ӯ нагузаранд; вақте ки Ӯ асосҳои заминро таъин кард, он гоҳ Ман дар назди Ӯ будам, ҳамчун касе ки бо Ӯ тарбия ёфтааст; ва Ман ҳар рӯз шодии Ӯ будам, ҳамеша дар пеши Ӯ шодӣ мекардам; дар қисми маскунии замини Ӯ шодӣ мекардам; ва шодии Ман бо писарони одам буд» (Масалҳо 8:22-31).
Назари муттаҳид
Вазифаҳои муҳаббати илоҳӣ дар доираи пурасрори Сегона аз азал амал мекарданд. Дар он ҷо Худо ин нақшаи аҷиби масеҳиятро, мувофиқи машварати иродаи Худ, тарҳрезӣ кард; ва Худованд Исои Масеҳ, Писари Абадии Худо, объекти марказии он мақсадҳои муҳаббат аст. Мо ин ҳақиқатро дар Эфсӯсиён ба таври зебо таҳия кардаем, ки дар он Павлус бо нидои шодӣ мегӯяд: «Муборак бод Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки моро бо тамоми баракатҳои рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ баракат додааст, чунон ки Ӯ моро дар Ӯ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб кардааст, то ки мо дар муҳаббат дар пеши Ӯ муқаддас ва беайб бошем» (Эфсӯсиён 1:3-4). Дар ин ҷо мо ифодаи машваратҳои Худоро дорем, ва ин нақшаи аҷиби баракат ва муҳаббати абадӣ аст, ки ба мо дар «Инҷили Худо, дар бораи Писари Худ, Исои Масеҳ Худованди мо» эълон карда шудааст.
Ман боварӣ дорам, ки рӯзи нав дар рӯҳи масеҳӣ фаро мерасад, вақте ки ӯ бори аввал дарк мекунад, ки ӯ, ҳамчун як фард, танҳо як қисми хеле хурд дар мошини бузурги рӯҳонии корҳои мақсадҳои муҳаббати Худост. Ҷалоли Масеҳ мақсад аст. Худо қаноатманд нахоҳад шуд, то даме ки Ӯ коиноте дошта бошад, ки Худованд Исои Масеҳ сар ва шахсияти марказии он аст, Он ки аз ҷониби ҳар як мавҷуди оқил то дурдасттарин ҳудуди офариниш ибодат карда мешавад.
Бо дарназардошти ҳамаи ин, Павлус интихоб шуд, «бандаи Исои Масеҳ, ки ба ҳавворӣ даъват шуда, барои Инҷили Худо ҷудо карда шудааст... дар бораи Писари Худ, Исои Масеҳ Худованди мо». Ӯ банда буд, ки нишон медиҳад, ки ӯ дар робита ба Он ки шахсияти марказӣ дар ин драмаи бузурги рӯҳонӣ аст, ки ӯ барои эълон карданаш интихоб шуда буд, ҷои пасттаринро ишғол кард. Сипас ӯ ҳавворӣ буд, зеро ӯ бояд аз худи Худованд барои эълон кардани чунин мавзӯи бузург ваколат дода мешуд. Сипас, барои тасдиқи паём ва ҳаввории ӯ, ӯ барои ин Инҷил ҷудо карда шуд, ва то чӣ андоза ин ибора метавонад васеъ бошад, барои мо дарк кардан душвор аст.
