Зиндагӣ чист?
Зиндагӣ чист?
Баъзеҳо мегӯянд, ки он дӯстони хуб, пул дар киса, машҳурӣ, зиёфатҳо, то ҳадди имкон хурсандӣ кардан аст. Оё зиндагӣ танҳо аз ҳамин иборат аст?
Як хулосаи зиндагӣ ин аст: «Имрӯз ҳастӣ, фардо нестӣ!» Як таблиғи машҳур чунин мегӯяд:
«Шумо дар зиндагӣ танҳо як бор меоед, пас ҳар қадар ки метавонед, лаззат баред.» Як стикери бампер зиндагиро ба таври манфӣ чунин ҷамъбаст кардааст:
«Зиндагӣ дар беҳтарин ҳолат як мушкилӣ аст, ва баъд шумо мемиред.» Ҷавоби хеле талх ба ин савол ин аст:
«Зиндагӣ як бемории марговар аст.» Зиндагӣ кӯтоҳ аст.
Ҳар чизе ки ин зиндагӣ бошад, он кӯтоҳ аст. Як китоб зиндагиро чунин тасвир мекунад:
«Зеро он буғест, ки каме зоҳир мешавад ва баъд ғайб мезанад» (Яъқуб 4:14). Аммо ҳамон китоб, Китоби Муқаддас, Мардеро муаррифӣ мекунад, ки мегӯяд, ки Ӯ ба ин ҷаҳон омадааст, то мо ҳаёт дошта бошем ва онро фаровон дошта бошем (Юҳанно 10:10). Ин Мард Исои Масеҳ аст.
Ин дин нест.
Ин дар бораи як шахси воқеӣ, Писари Худо аст, ки омадааст, то ба шумо ҳаёти воқеӣ, ҳаёти ҷовидонӣ диҳад — ҳам дар осмон пас аз марг ва ҳам ҳоло. Ӯ муҳаббат, сулҳ ва шодиеро медиҳад, ки аз ҳар чизе ки ин ҷаҳон дода метавонад, хеле беҳтар ва пойдортар аст.
Чашмони худро кушоед
Барои як дақиқа. Ба атрофи худ нигоҳ кунед. Ба умқи худ нигоҳ кунед. Хурсандӣ ва бозиҳо, сарват ва муваффақият, ҷинс ва маводи мухаддир пойдор нестанд. На даст кашидан ва на исён кардан. Онҳо холигии дарунро пур намекунанд. Онҳо танҳо бештар эҷод мекунанд. Онҳо ба ҳаёти хуб оварда намерасонанд. Дар асл, онҳо онро нобуд мекунанд. Аммо ба ин ваъдаҳо дар Китоби Муқаддас нигоҳ кунед ва бубинед, ки Исои Масеҳ чӣ пешниҳод мекунад —
Ҳаёти нав: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳанно 5:24).
- Муҳаббати ҳақиқӣ: «Дар ин муҳаббати Худо ба мо зоҳир шуд, ки Худо Писари ягонаи Худро ба ҷаҳон фиристод, то мо ба воситаи Ӯ зиндагӣ кунем. Дар ин муҳаббат аст, на ин ки мо Худоро дӯст доштем, балки ин ки Ӯ моро дӯст дошт ва Писари Худро фиристод, то кафорати гуноҳҳои мо бошад» (1 Юҳанно 4:9-10).
- Сулҳи пойдор: «Сулҳро ба шумо мегузорам, сулҳи Худро ба шумо медиҳам; на чунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам. Дили шумо ташвиш надиҳад ва натарсад» (Юҳанно 14:27).
- Шодии воқеӣ: «Ту роҳи ҳаётро ба ман нишон медиҳӣ; дар ҳузури Ту пуррагии шодӣ аст; дар дасти рости Ту лаззатҳои абадӣ ҳастанд» (Забур 16:11).
- Оё шумо ягон бор шунидаед
Дар бораи ин ҳаёти нав? Аз ивазкунандаҳои муваққатӣ барои чизи аслӣ қаноат накунед. Қаноатмандии воқеиро дар ҳаёти наве, ки Исои Масеҳ ба шумо дода метавонад, пайдо кунед. Он лаҳзае оғоз меёбад, ки шумо гуноҳҳои худро эътироф мекунед ва ҳаёти кӯҳнаи худро ба Ӯ месупоред, лаҳзае ки шумо Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул мекунед.
Мехоҳед ин ҳаёти навро пайдо кунед?
Китоби Муқаддас гиред ва ба хондани Инҷили Юҳанно оғоз кунед. Дар ҳақиқат ба он ғарқ шавед. Худро ба Худованд Исои Масеҳ супоред, ва дафъаи оянда, ки шумо бо саволи «Зиндагӣ чист?» рӯ ба рӯ мешавед, шумо беҳтарин ҷавобро зиндагӣ хоҳед кард.
