Ӯ роҳро кушод
Кӯдакони хурдсол ба волидони худ вобаста ба вазъияти лаҳзаина ба таври гуногун муносибат мекунанд. Агар онҳо итоаткор бошанд, ба тавре рафтор кунанд, ки волидонашонро шод гардонанд, онҳо волидони худро меҷӯянд ва бе ҳеҷ дудилагӣ ба назди онҳо меоянд. Аммо, писарону духтарони гунаҳкор аксар вақт пинҳон мешаванд. Вақте ки онҳо ба назди волидони худ меоянд, бисёре аз ин ҷавонон оҳиста ва бо сари хам меоянд. Ин баъзан тағйир меёбад, вақте ки кӯдакон фикр мекунанд, ки хатари бузургтар ба некӯаҳволии онҳо аз ҷониби каси дигар – масалан, ҳамсоя ё полис – назар ба ҷазои эҳтимолии падар ё модар вуҷуд дорад (ниг. 1 Вақоеънома 21:13). Ҷолиб он аст, ки мо он қадар фарқ надорем.
Дар мавриди кӯдакони калонсол хатари виҷдонҳои сахтшуда вуҷуд дорад, ки дар он гуноҳи бадкорӣ нодида гирифта мешавад. Инчунин, дар ниҳоят дарк мешавад, ки волидони заминӣ на ҳамеша дурустанд. Аммо, Падари ҳамаи имондорон аз ҳар ҷиҳат комил аст. Ҳар чизе, ки дар муносибат бо Ӯ мушкилот эҷод кунад, айби шахс аст, на Худо.
Азбаски ҳамаи мо гуноҳ кардаем, чӣ тавр шахс метавонад ба Худо наздик шавад? Ба аксари одамон иҷозат дода намешавад, ки ба пешвои як кишвари пурқувват наздик шаванд. Умуман, танҳо одамони дорои мавқеи муайян барои мулоқот бо чунин шахси муҳим даъват карда мешаванд – ва он ҳам барои чанд лаҳза дар идораи пешво ё минтақаи қабул. Чунин боздидҳо метавонанд аз мо талаб кунанд, ки костюм ё либоси махсус пӯшем ва аз муқаррарӣ хеле беҳтар рафтор кунем – коре кунем, то худро барои наздик шудан ба одамони муҳим омода созем. Аммо, танҳо Худо метавонист масъалаҳоеро ҳал кунад, ки моро аз Ӯ дур нигоҳ медоштанд (Ишаъё 61:10; Ваҳй 19:7-8). Ӯ роҳро барои наздик шудани мо ба Ӯ кушод (Марқӯс 15:38) – ҳама чизеро, ки лозим буд, ба қаноатмандии худ анҷом дод (1 Юҳанно 4:9-10).
Чаро Ӯ ин корро мекард? Ин бо ҳамон сабабест, ки волидон мекӯшанд, ки роҳро барои наздик шудани фарзандонашон ба онҳо боз кунанд: муҳаббат. Шояд шумо ин оятро дар хотир доред:
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16 KJV).
Дар муҳаббат, Ӯ роҳро барои шумо кушод, то ба назди Ӯ биёед. Оё шумо пешниҳоди Ӯро дар бораи наҷоти абадӣ тавассути Худованд Исои Масеҳ қабул кардаед?
