Бузургтарин офати табиӣ дар таърихи ИМА ҷони тақрибан 12,000 нафарро гирифт. Мутаассифона, огоҳии кофӣ ва вақти фаровон барои эвакуатсия вуҷуд дошт; огоҳиҳо танҳо ба назар гирифта нашуданд.
Субҳи шанбе, 8 сентябри соли 1900, сокинони Галвестон, Техас бедор шуданд, ки огоҳиҳо дуруст буданд. Дар тӯли чанд соати оянда, тӯфони азим робитаи онҳоро бо материк қатъ кард, қисми зиёди шаҳри онҳоро хароб кард ва тақрибан 8,000 сокинонро кушт. Галвестон қаблан аз тӯфонҳо гузашта буд ва мардуми он фикр мекарданд, ки ин тӯфон фарқ нахоҳад дошт. Ҳатто агар огоҳӣ дуруст мебуд, онҳо нақша доштанд, ки дар лаҳзаи охирин берун шаванд. Аммо то вақте ки тӯфон омад, барои гурехтан хеле дер буд.
Барои онҳое, ки дар минтақаҳои тӯфонӣ зиндагӣ мекунанд, хатари беэҳсос шудан аз огоҳиҳои такрорӣ вуҷуд дорад - хусусан вақте ки бисёре аз онҳо бе ҳодиса мегузаранд. Бо вуҷуди ин, хатар дар ин тӯфонҳои пурқувват ҳанӯз ҳам хеле воқеӣ аст ва ба мо зуд-зуд хотиррасон карда мешавад, ки натиҷаҳо то чӣ андоза фоҷиавӣ буда метавонанд, вақте ки огоҳиҳо ба назар гирифта намешаванд, ё вақте ки тӯфонҳо ва офатҳои табиӣ бе ягон огоҳӣ рух медиҳанд.
Тӯфони оянда
Навъи дигари тӯфон вуҷуд дорад, ки солҳои зиёд пешгӯӣ шудааст, аммо ҳанӯз рух надодааст. Тӯфони ҳукми Худо бар гуноҳ дар уфуқ наздик аст ва ин дафъа хатар на танҳо аз даст додани ҳаёт ва молу мулк, балки аз даст додани ҷони абадии инсон низ мебошад. Каломи Ӯ, Библия, пур аз огоҳиҳо дар бораи ин тӯфон аст. Яке хеле равшан аст:
«Аз ғазаби оянда гурезед» (Матто 3:7).
Нақшаи гурези Худо
Гуноҳи мо моро мустақиман дар роҳи ҳукми одилонаи Худо қарор додааст. Чӣ тавр мо метавонем аз тӯфони ғазаби Ӯ гурезем? Бо пайравӣ аз нақшаи гурези Ӯ. Исои Масеҳ, Писари Худо, роҳи эвакуатсияро кушод, вақте ки Ӯ ихтиёран дар салиби Ҷолҷота мурд ва аз дасти Худо азоб кашид, ҷазои гуноҳҳои моро пардохт кард. Ҳоло мо бояд хатари худро дарк кунем ва ба Исо такя кунем, ки Ӯ
«паноҳгоҳи мо аз бод» ва «сарпӯши мо аз тӯфон» бошад (Ишаъё 32:2).
Имрӯз ба Масеҳ гурезед!
Шояд шумо ин огоҳиро қаблан шунидаед ва интихоб кардед, ки ба он амал накунед. Нагузоред, ки дили шумо аз беэътиноӣ ба Каломи Худо дигар сахт шавад. Имрӯз ба Масеҳ гурезед! Хатар воқеӣ аст ва вақт барои таъхир нест; вақти гурехтан аз ҳукми Худо ҳоло аст. Ба Худо рӯ оваред ва имони худро ба Он ки барои шумо мурд ва дубора эҳё шуд, гузоред. Бо ин кор, аз Каломи Худо итминон ҳосил кунед, ки ҷони шумо абадӣ наҷот хоҳад ёфт ва шумо бо Худо ҳаёти комилан нав оғоз хоҳед кард!
«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад... Он ки ба Ӯ имон дорад, маҳкум намешавад; аммо он ки имон надорад, аллакай маҳкум шудааст, зеро ба исми Писари ягонаи Худо имон наовардааст» (Юҳанно 3:16, 18).
