Чӣ тавр мо метавонем овози Худоро аз овози шайтон фарқ кунем?
«Худо одам нест, ки дурӯғ гӯяд... Оё Ӯ гуфтааст ва иҷро намекунад? Ё сухан гуфтааст ва онро иҷро намекунад?» (Ададҳо 23:19).
«Онҳоро бо ҳақиқати Худ муқаддас гардон. Каломи Ту ҳақиқат аст» (Юҳанно 17:17).
«Шайтон... дар ҳақиқат истода наметавонад, зеро дар ӯ ҳақиқат нест. Вақте ки ӯ дурӯғ мегӯяд, аз захираҳои худ сухан мегӯяд, зеро ӯ дурӯғгӯй ва падари он аст» (Юҳанно 8:44).
Оятҳои дар боло овардашуда ба ҷавоб додан ба ин савол кӯмак мекунанд. Худо дурӯғ гуфта наметавонад! Ӯ ба каломи Худ комилан содиқ аст. Титус 1:2 ва Ибриён 6:18 инро тасдиқ мекунанд. Худо ҳамеша бо Каломи ошкоршудаи Худ, Китоби Муқаддас – ягона роҳнамои мутмаини мо – мувофиқ сухан хоҳад гуфт. Ҳар вақте ки мо изҳороте мешунавем, ки ба Китоби Муқаддас мухолиф аст, мо метавонем мутмаин бошем, ки ин овози Худо нест, новобаста аз он ки кӣ онро мегӯяд ё чӣ қадар ҷолиб бошад.
Аз оғози таърих, Шайтон кӯшиш мекард, ки фиреб диҳад. Дар Боғ ӯ он чиро, ки Худо гуфта буд, зери суол бурд ва сипас онро комилан инкор кард. Ӯ ҷуръат дошт, ки дар кӯшишҳои худ барои васваса кардани Исо аз Навиштаҳо иқтибос орад. Аммо вақте ки мо иқтибоси ӯро аз Забур 91:11-12 бо он чи оят воқеан гуфта буд, муқоиса мекунем, мебинем, ки Шайтон Каломи Худоро моҳирона нодуруст иқтибос меовард. Худованд ӯро аз аввал қотилу дурӯғгӯй меномад. Тавассути дурӯғгӯии худ ӯ сабаб шуд, ки волидони аввалини мо бимиранд – аввал рӯҳан ва дар ниҳоят ҷисман.
Шайтон то ҳол ҳамон тактикаро истифода мебарад, зеро онҳо ба мақсади ӯ хидмат мекунанд. Ӯ ба писандиҳо ва шаҳватҳои мо муроҷиат мекунад; ӯ аз нодуруст иқтибос овардан ва нодуруст татбиқ кардани Каломи Худо лаззат мебарад. Ӯ устоди қалбакӣ аст ва қасдан оятҳоро барои ошуфта кардани мо нодуруст истифода мебарад ва нодуруст татбиқ мекунад. Ӯ ҳар фурсатро истифода мебарад, то инсонро бар зидди Худо гардонад ва сипас кӯшиш мекунад, ки Худоро бар зидди инсон гардонад.
Хулоса, он чи Худо мегӯяд, комилан бо Каломи Ӯ мувофиқ аст. Рӯҳулқудс Китоби Муқаддасро медонад, зеро Ӯ Муаллифи он аст. Аммо суханони Шайтон ҳамеша кӯшиш мекунанд, ки моро ба роҳҳои муқобили Худо баранд. Ӯ метавонад Навиштаҳоро истифода барад, аммо на мувофиқи мақсади Худо. Пешниҳодҳои ӯ маҳз ҳамон чизест, ки мо мехоҳем бишнавем, ва дар ҳоле ки виҷдони мо метавонад моро огоҳ кунад, Каломи Худо ягона роҳнамои мутмаини мост. Ҳар қадар бештар онро хонем ва итоат кунем, ҳамон қадар барои мо фарқ кардани овози Худо ва овози шайтон осонтар мешавад.
Оё дуруст аст, ки оташи Рӯҳулқудсро барои пароканда кардани қувваҳои торикӣ даъват кунем?
Дар Китоби Муқаддас, оташ одатан барои рамзи ҳукм истифода мешавад. Ҳар як қурбоние, ки дар қурбонгоҳ бо оташ сӯзонида мешуд, шаҳодат медод, ки Масеҳ рӯзе ҳукми Худоро бар зидди гуноҳҳои мо хоҳад кашид. Дар рӯзи оянда Ӯ бар ҳамаи бехудоён ҳукм хоҳад кард ва онҳоро ба кӯли оташ, дӯзах, ки дар он ҷо оташ хомӯш намешавад ва ҳеҷ гоҳ хомӯш нахоҳад шуд, хоҳад андохт (Марқӯс 9:43-48). Падар тамоми ҳукмро ба Писар супурдааст. Дар ҳақиқат, Ӯ ба Ӯ ваколат додааст, ки ҳукмро иҷро кунад, зеро Ӯ Писари Одам аст (Юҳанно 5:22,27).
Дар ҳеҷ ҷои Китоби Муқаддас Худо ба мо намегӯяд, ки оташи Рӯҳулқудсро барои пароканда кардани қувваҳои торикӣ даъват кунем. Дар асл, мо дар бораи «оташи Рӯҳулқудс» умуман намехонем. Дар Пантикост «ба онҳо забонҳои тақсимшуда, мисли оташ, пайдо шуданд ва яке бар ҳар яки онҳо нишаст» (Аъмол 2:3). Ин ба шогирдон рӯй дод, ки ҳама бо як дил дар як ҷо дар хонае дар Ерусалим буданд. Вақте ки мо бобро мехонем, мо далели таъкидшудаи бисёр забонҳоро (забонҳоро) меёбем, ки дар онҳо онҳо акнун корҳои аҷиби Худоро мегуфтанд.
Дар бораи оташ дигар чизе гуфта нашудааст, ва оташ дар се ҳолати минбаъда, ки Рӯҳулқудс дода мешавад, зикр нашудааст (Аъмол 8:17; 10:44-46; 11:15-16; 19:6). Яҳёи Таъмиддиҳанда, пешгузаштаи Худованд Исо, дар бораи Ӯ гуфта буд: «Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс ва оташ таъмид хоҳад дод». Ӯ идома дод, ки «Ӯ хирмани Худро комилан тоза хоҳад кард ва гандуми Худро ба анбор ҷамъ хоҳад кард, аммо коҳро бо оташи хомӯшнашаванда хоҳад сӯзонд» (Матто 3:11-12; Луқо 3:16-17). Ҷамъ кардани гандум ба анбор ва сӯзондани коҳ ду фаъолияти гуногун мебошанд. Худоро шукр, ки сӯзондани коҳ бо оташи хомӯшнашаванда ҳанӯз ба вуқӯъ наомадааст. Ғайр аз ин, ин коре нест, ки мо бояд кунем, ё ҳатто мо метавонем кунем, аммо ин ҳукм барои иҷро кардани Худованд нигоҳ дошта шудааст.
Илёс, пайғамбари ҳукм, оташи айнанро бар ду сардор ва панҷоҳ нафар аз ҳар яки онҳо даъват кард (2 Подшоҳон 1:9-12). Онҳоро подшоҳи шарир Аҳазиё барои дастгир кардани ӯ фиристода буд. Ҳар ду сардор ӯро «Марди Худо» номиданд ва бешармона ба ӯ фармон доданд, ки аз теппае, ки ӯ нишаста буд, поён ояд. Бешармии онҳо бар онҳо ва сарбозони онҳо ҳукм овард.
Солҳо пас дар ҳамин минтақа, вақте ки Яъқуб ва Юҳанно аз Худованд иҷозат пурсиданд, ки бар сомариён, ки ба онҳо ҷой надода буданд, оташ даъват кунанд, Ӯ онҳоро сарзаниш кард. Онҳо шояд ҳис карда бошанд, ки барои дархости худ як намунаи Китоби Муқаддас доранд, аммо Ӯ ба онҳо фаҳмонд, ки онҳо дар дархости худ барои интиқом гирифтан аз ин таҳқир рӯҳи нодурустро нишон медиҳанд. Ӯ на барои нест кардани ҳаёти одамон, балки барои наҷот додани онҳо омада буд (Луқо 9:51-56).
Ин ҳамон Худованд ба мо мегӯяд, ки душманони худро дӯст дорем, онҳоеро, ки моро лаънат мекунанд, баракат диҳем, ба онҳое, ки моро нафрат мекунанд, некӣ кунем ва барои онҳое, ки моро бадгӯӣ мекунанд ва таъқиб мекунанд, дуо кунем (Матто 5:44). Мо бояд фарзандони Падари худ дар осмон бошем, ки ба некон ва бадон некӣ мекунад. Ва зиреҳе, ки Ӯ ба мо медиҳад, то бар зидди қувваҳои бадӣ истодагарӣ кунем, дар Эфсӯсиён 6:10-18 ба таври муфассал барои мо оварда шудааст. Ин зиреҳ аз ҷиҳати муҳофизатӣ аст, зеро ба мо гуфта шудааст, ки ба шайтон муқобилат кунем ва ӯ аз мо гурезад (Яъқуб 4:7; 1 Петрус 5:9). Ҳеҷ гоҳ ба мо дастур дода нашудааст, ки бо ӯ мубориза барем.
Дар нури ин оятҳои Китоби Муқаддас ва мувофиқи тамоми мазмуни Каломи Худо, вазифаи мо ҳамчун масеҳиён нест, ки оташи Рӯҳулқудсро барои пароканда кардани қувваҳои торикӣ «даъват кунем».
