Донишҷӯи коллеҷе пай бурд, ки яке аз ҳамсинфонаш дар ҷузвдони худ Китоби Муқаддас дорад. Ӯ ба ӯ бо тамасхур нигоҳ карда гуфт: «Чӣ тавр як шахси оқил метавонад ба ин китоб бовар кунад?» Донишҷӯи масеҳӣ ҷавоб дод: «Оё шумо онро хондаед?» Дигарӣ гуфт: «Ман вақт надорам, ки чунин китоби кӯҳнаро хонда беҳуда сарф кунам.» Масеҳӣ ҷавоб дод: «Пас, бе хондани он шумо ба хулосае омадаед, ки китоб беарзиш аст? Чӣ тавр шумо мехоҳед бифаҳмед, ки профессори шумо ба шумо барои гузориши китобе, ки дар ин соли таҳсил ба мо супориш дода шуда буд, баҳои нокомӣ дод, зеро ӯ гузоришро беарзиш медонист? Он гоҳ вақте ки шумо аз ӯ пурсидед, ки оё ӯ онро хондааст, ӯ ба шумо мегуфт, ки ӯ вақт надорад, ки чунин гузоришҳоро хонда беҳуда сарф кунад. Оё ин роҳи дурусти доварӣ кардани гузориши шумо мебуд?» Донишҷӯ ҷавоб дод: «Албатта не!» Дӯсташ ҷавоб дод: «Шумо ҳоло ҳамин корро беадолатона нисбат ба Китоби Муқаддас кардед. Чаро шумо пеш аз он ки дар бораи ин китоби бузург ягон ҳукм бароред, онро пурра намехонед?»
Табиат ва мақсади Китоби Муқаддас
Ин Китоб Каломи Худост. Он ҳолати инсон, роҳи наҷот, сарнавишти гуноҳкорон ва хушбахтии имондоронро ошкор мекунад. Доктринаҳои он муқаддасанд, фармонҳои он ҳатмӣ, таърихҳои он ҳақиқӣ ва қарорҳои он тағйирнопазиранд. Онро бихонед, то доно шавед, ба он бовар кунед, то бехатар бошед ва онро амалӣ кунед, то муқаддас бошед. Он нур дорад, ки шуморо роҳнамоӣ кунад, ғизо дорад, ки шуморо дастгирӣ кунад ва тасаллӣ дорад, ки шуморо шод кунад. Масеҳ ҳадафи бузурги он, некии мо тарҳи он ва ҷалоли Худо анҷоми он аст. Он бояд хотираро пур кунад, дилро идора кунад ва пойҳоро роҳнамоӣ кунад. Онро оҳиста, зуд-зуд, бо дуо бихонед. Он дар зиндагӣ ба шумо дода шудааст, дар доварӣ кушода хоҳад шуд ва то абад дар ёд хоҳад монд.
Муносибати доимии Китоби Муқаддас
Барои мо имрӯз махсусан муҳим аст, ки дарк кунем, ки фиреб ва таълимоти бардурӯғе зиёд хоҳад буд, ки инсониятро аз Худо дур мекунад ва кӯшиш мекунад, ки ӯро бовар кунонад, ки Худо ё вуҷуд надорад ё Ӯ ба инсоният ғамхорӣ намекунад, аз ин рӯ ӯро аз муҳаббати Худо ва дарки он, ки қабули Масеҳ ягона роҳи наҷот аст, дур мекунад. Ин аст он чизе ки Китоби Муқаддас эълон мекунад:
«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад.» Юҳанно 3:16
