Ҷенни Кэри ҳамагӣ даҳсола аст, аммо вай ҷони садҳо нафарро наҷот додааст.
Оё мепурсед, ки чӣ тавр як кӯдаки хурдсол метавонад чунин хидмати бузургро анҷом диҳад? Ман ба шумо мегӯям.
Дар яке аз иёлатҳои ғарбии Амрикои Шимолӣ, Ҷенни бо падар ва модараш дар ҷое бо номи Мачфорд зиндагӣ мекунад. Роҳи оҳани Панҳандл аз назди хонаи онҳо мегузарад ва як рӯз тобистони гузашта духтараки хурдсол дар қадди роҳ мерафт, ки дид пули роҳи оҳани чӯбӣ, ки аз як дараи амиқ мегузашт, оташ гирифтааст ва гузаштани ягон қатора аз он комилан ғайриимкон аст.
Ин дар давраи Намоишгоҳи ҷаҳонӣ дар Чикаго буд ва ҳазорон мусофир ҳар рӯз бо қатора барои дидани намоишгоҳи бузург сафар мекарданд. Ҳамин ки Ҷенни ҳолати пулро кашф кард, вай дар бораи экспресси Намоишгоҳи ҷаҳонӣ фикр кард, ки медонист қариб вақти он расидааст.
Вай чӣ кор кунад? Чӣ тавр ҳушдор додан мумкин буд? Ҳеҷ кас дар наздикии ӯ набуд, ки ба ӯ маслиҳат диҳад. Агар қатораи тез бо бори зиндаи 700 мусофир наҷот дода мешуд, вай бояд ин корро анҷом медод. Сигнали хатар бояд дода мешуд. Вай дарҳол юбкаи сурхи фланелии худро кашид ва дар самте, ки экспресс меомад, ба поён аз роҳи оҳан давид. Дар муддати хеле кӯтоҳ он пайдо шуд ва кӯдак юбкаи худро ҷунбонд, то ронандаро аз хатари пешомада огоҳ кунад. Хушбахтона, ин ӯро водор кард, ки истад. Ҳамин тавр мусофирон аз марги даҳшатнок наҷот ёфтанд ва Ҷенни Кэри миннатдории садҳо нафарро, ки ҷони худро ба шуҷоат ва ҳушёрии ӯ қарздор буданд, гирифт.
Дар байни мусофирон чанд фаронсавӣ буданд, ки пас аз бозгашт ба Фаронса, ин масъаларо ба Президенти Ҷумҳурӣ пешниҳод карданд, ки дар натиҷа медали хеле арзишманди Легиони Фахрӣ ба ӯ ба наздикӣ тақдим карда шуд.
Кӯдаки хушбахт, ки ба ин қадар одамон фоида овард. Мусофирон, вақте ки сабаби ногаҳон қатъ шудани буғро фаҳмиданд, бояд аз фикри марги даҳшатноке, ки агар огоҳии саривақтӣ намебуд, онҳоро фаро мегирифт, ба ларза омада бошанд ва бисёре аз онҳо бешубҳа, ҳатто барои як лаҳзаи кӯтоҳ, дар бораи абадияти пешомада ва доварии пас аз марг барои кофир фикр мекарданд.
Имрӯз дар экспресси ҷаҳонӣ ҳазорон нафар ҳастанд, ки бо суръати чархҳои замон мешитобанд. Онҳо ба айшу ишрат ё тиҷорат машғуланд, ба доварии пешомада аҳамият намедиҳанд. Онҳо хатари худро намебинанд. Бепарвоёна танҳо барои ҳозира зиндагӣ мекунанд. Вохӯрӣ бо Худо танҳо як фикри муваққатӣ барои онҳост. Ҳамаи чунин мавзӯъҳои ногувор аз зеҳни онҳо дур карда мешаванд. Онҳо чашмони худро ба хашми оянда мепӯшанд. Онҳо гӯшҳои худро ба хабарҳои нобудии наздик мепӯшанд. Онҳо дилҳои худро ба суханони ҷолиби Исо мепӯшанд. Ҳамин тавр онҳо ба азоби беохир мешитобанд.
Хизматгорони Худо парчами хатарро дар пеши шумо меҷунбонанд. Яке фарёд мезанад
«БАРОИ ВОХӮРӢ БО ХУДОИ ХУД ОМОДА ШАВЕД,»дар ҳоле ки дигаре фарёд мезанад
«ДОДВАР ДАР НАЗДИ ДАР ИСТОДААСТ.»Эй гуноҳкор, эҳтиёт шав. Ба паём гӯш деҳ. Ба сигнали огоҳӣ нигоҳ кун. Ҳоло эҳтиёткор бош.
«Одами бофаросат бадӣро пешбинӣ мекунад ва худро пинҳон мекунад: аммо соддаҳо мегузаранд ва ҷазо мегиранд.»Оё шумо бофаросат ҳастед ё содда?
Худованд Исо паноҳгоҳи муборакест, ки барои ҳама боз аст. Ҳеҷ кас ба Ӯ беҳуда наомадааст. Ӯ ҳанӯз ҳам даъват мекунад ва мегӯяд,
«То кай, эй соддаҳо, соддагиро дӯст медоред?»Дигар дар аблаҳӣ идома надиҳед. Ба ду тараф нигоҳ кунед ва интихоби худро кунед.
Аз як тараф, бофаросатон, ки ба Масеҳ мегурезанд, пайдо мекунанд
БАХШИШ,
СУЛҲ, ва
ЛАЗЗАТҲОИ абадӣ;
дар ҳоле ки, аз тарафи дигар, соддаҳо дарав мекунанд
ҒАМ,
АЗОБ, ва
ШАРМИ абадӣ.
Қисмати шумо кадом хоҳад буд?
Боз мо парчами хатарро меҷунбонем ва фарёд мезанем,
«АЗ ХАШМИ ОЯНДА ГУРЕЗЕД.»И.Ф.
