Шамшери сахти Худованди лашкарҳо бо адолати бетағйир бардошта шуд ва он бояд дар хун ғарқ мешуд. Чашмаҳои умқи бузург шикаста шуданд ва дарвозаҳои осмон кушода шуданд. Умқ ба умқ фарёд мезад; раъдҳои Сино ғурриш мекарданд ва мавҷҳои кафкдори адолати хашмгин; ҳамаи талаботҳои одилонаи гуноҳ бар Исои фурӯтан, меҳрубон ва итоаткор ғалтиданд.
Ӯ аз Худо тарк карда шуд; Ӯ барои бехудоён мурд. Барраи беайб кушта шуд, ва «Ӯ онҳоеро, ки муқаддас мешаванд, то абад комил гардонд» (Ибриён 10:14).
Чаро ин ҳама азоб? Ин аз он сабаб буд, ки Исо Гуноҳбардор буд. Ҷалоли Худо талаб мекард, ки гуноҳҳои мо доварӣ шаванд. Бале, Худо бояд гуноҳро доварӣ кунад. Ӯ роҳи дигари муносибат бо он надорад; ва Ӯ наметавонист моро наҷот диҳад, агар гуноҳҳои мо доварӣ намешуданд, зеро Худо одилона аст. Худои одилона адолатро дӯст медорад. Танҳо Исо метавонист гуноҳҳои моро бардорад, зеро Ӯ Инсони комил ва бегуноҳ аст. Худо Ӯро барои наҷот фиристод, ва Ӯ бо хоҳиши худ омад ва гуфт: «Инак, Ман омадаам, то иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам» (Ибриён 10:9).
Ҳаёт, ҳаёти муҳаббат, ки хушбӯй ва муқаддас рехта шудааст!
Ҳаёт, дар миёни хорҳои дағали замин, беайб ва ширин!
Ҳаёт, ки аз он чеҳраи муҳаббати Худо, ҷалолнок, вале фурӯтан,
Медурахшад, то моро, Худованд, дар пойҳои Ту хам кунад!
Ғам, ғами муҳаббат, ки ҳар тири нафратро кашид!
Ғам, ки танҳо дили азобкашидаи Ту метавонист онро қонеъ кунад!
Ғам, ки аз он чеҳраи муҳаббати Ту, ки дар ғам медурахшад,
Моро парастишкунон, Худованд, дар пойҳои Ту хам мекунад!
Марг, марги муҳаббати зарбадида, ки баҳри хашмро меомӯзад!
Марг, марги пурасрори ҳаёт – умқ ба умқ вомехӯрад!
Марг, ки аз он дили таркандаи Ту дилҳои моро пур мекунад – рехтани
Ҳама, ҳама дар парастиш, Худованд, дар пойҳои Ту! — Франк Аллабен (1867–1927)
