Мавзӯъе, ки мо имрӯз бояд баррасӣ кунем, мавзӯъест, ки одамони боандешаро муддати тӯлонӣ ба ташвиш овардааст.
Китоби Айюб эҳтимолан қадимтарин китоб дар Библия аст. Дар он, Айюб ду маротиба ҳамон саволро медиҳад. Дар боби 9 ояти 2, ӯ мепурсад: «Чӣ тавр инсон бо Худо одилона бошад?» Дар боби 25 ояти 4, ӯ савол медиҳад: «Чӣ тавр инсон бо Худо одилона карда шавад?» Вазифаи мо имрӯз пайдо кардани ҷавоб, дар ҳақиқат ҷавоб, ба ин савол аст.
Нокифоягии «Имконияти дуюм»
Баъзан пешниҳод мешавад, ки одилона шудан маънои «мисли он ки ман ҳеҷ гоҳ гуноҳ накардаам» аст. Дар аввал, ин хуб садо медиҳад. «Лавҳаро тоза кунед». «Ҳама қарзро бекор кунед». «Ҳама чизро комилан тоза кунед». «Бигзор ман бори дигар кӯшиш кунам». «Бигзор ман аз сифр оғоз кунам». Мутаассифона, таҷрибаи шахсии ман аз ҳаёт ин аст, ки чунин равиш ҳеҷ фоидае нахоҳад дошт, албатта барои ман.
Худро чунон ки медонам, бояд бигӯям, ки агар ба ман имконияти дуюм дода мешуд, имконияти аз нав оғоз кардан, оғози нав кардан, бешубҳа ду маротиба тезтар, аз он ки бори аввал кардам, ба самти нодуруст мерафтам. Не! Ба ман ҳеҷ фоидае нахоҳад дошт, ки имконияти дуюм дода шавад, бе қудрати посух додан ба роҳи пешниҳодшудаи Худо барои ба даст овардани баракат, агар чунин чизе имконпазир мебуд.
Аз айбҳои тозашуда то мавқеи одилона
Шубҳае нест, ки мафҳуми асосии адолат ин аст, ки он маро аз ҳар айбе, ки Худои муқаддас метавонад ба таври одилона ба ман гузорад, тоза мекунад. Инро ман ҷониби манфии ҳақиқати хеле мусбати адолат меномам; муносибати одилона бо ҳар як айби эътиборнок, ки қаблан бар ман овезон буд. Ин оғози хеле хуб аст, аммо танҳо оғоз аст. Ин хеле ғамангез мебуд, агар ман аз он ки аз ҳар айби гуноҳ тоза шудаам, қаноатманд мебудам, аммо ба ҳақиқати хеле мусбат, ки Худо ба таври хеле муайян маро дар назди Ӯ комилан одилона эълон кардааст, пеш намерафтам.
Ки ман чунин мавқеъ дорам, бе ҳеҷ шакку шубҳа аст. Гӯш кунед, ки Ҳавворӣ Юҳанно дар номаи аввали худ, боби 4 ояти 17 чӣ мегӯяд:
Дар ин ҷо муҳаббат бо мо комил шудааст, то ки мо дар рӯзи доварӣ ҷасорат дошта бошем: зеро чунон ки Ӯст, мо низ дар ин ҷаҳон ҳастем. (1 Юҳанно 4:17)
Дар бораи ин фикр кунед! Муҳаббати Худо ба ҳадафи худ расидааст, вақте ки имондорон ба Худованд Исои Масеҳ комилан мутмаинанд, ки онҳо дар бораи рӯзи доварӣ ҳеҷ тарсе надоранд. Ва чаро? Зеро Масеҳ ба Худо дар бораи ҳар як талаботи одилона, ки Худои Муқаддас метавонад бар зидди гуноҳкорон кунад, комилан ҷавоб додааст. Ва мо инро аз куҷо медонем? Мо бояд аз худ як саволи муҳимро пурсем.
Мавқеи амни мо «чунон ки Ӯст»
Худованд Исо ҳоло дар куҷост? Дар осмон, дар дасти рости Худо. Ӯ дар он ҷо бар кадом асос аст? Мо ҳатто орзу намекунем, ки ҳуқуқи Масеҳро барои ҳозир дар осмон будан зери суол барем. Ҳеҷ гуна пешниҳоде вуҷуд надорад ва наметавонад вуҷуд дошта бошад, ки бар зидди Писари Худо айбе гузошта шавад, ки Ӯро ба таври дуруст аз ҳузури Худо маҳрум кунад. Инро мо комилан ва ба осонӣ дарк карда метавонем. Аммо ин оят боз ҳам бештар мегӯяд.
Он мегӯяд, ки мо баробари Ӯ ҳуқуқ дорем, ки дар ҳузури Худо бошем. Бо ин фарқият: Ӯ дар он ҷо, дар осмон, азбаски Ӯ шахсан барои дар он ҷо будан мувофиқ аст, азбаски Ӯ кист. Ҳуқуқи мо барои дар он ҷо будан ба он асос ёфтааст, ки Ӯ аз номи мо чӣ кардааст. Мӯъҷизаи мӯъҷизаҳо! Ҷои мо дар осмон ба мисли ҷои худи Масеҳ дар он ҷо амн аст! Чунон ки ба таври возеҳ гуфта шудааст: «Чунон ки Ӯст, мо низ дар ин ҷаҳон ҳастем». Яъне, ҳатто вақте ки мо дар ин ҳаёт, дар ин ҷаҳон зиндаем, мо итминони комил дорем, ки мо аз доварии абадӣ ба мисли худи Масеҳ озодем. Ва ҳеҷ кас ҷуръат намекунад, ки Масеҳ бояд боз барои гуноҳ азоб кашад. Ин кор ҳеҷ гоҳ такрор шудан лозим нест. Ё ба он илова кардан лозим нест, зеро Ӯ онро бори аввал комилан иҷро кард.
Нӯҳ ҷанбаи адолат
Ҳар қадар ки ман зиндагӣ мекунам, ҳамон қадар миннатдорам ва ҳамеша хоҳам буд, ки
наҷоти ман, итминони ман аз ҷойгоҳе бо Масеҳ дар осмон, ба ҳеҷ ваҷҳ, ё ба ҳеҷ дараҷа, ба ҳеҷ коре, ки ман кардаам, ё ҳеҷ гоҳ карда метавонистам, вобаста нест.
Қувваи занҷир аз қувваи занҷири заифтарини он вобаста аст. Чӣ қадар хушҳолам ва ҳақ дорам, ки ҳеҷ як ҳалқаи занҷири наҷот ба ҳеҷ ваҷҳ ё ба ҳеҷ дараҷа ба ман ё ба ҳеҷ коре, ки ман карда метавонистам, вобаста нест.
Ин яке аз бисёр чизҳоест, ки ҳақиқати адолат ба ман меорад. Боз, ин чӣ тавр имконпазир аст? Хуб, то ҳол ман нӯҳ ҷанбаи ин ҳақиқати аҷибро ёфтам. Ман онҳоро як ба як ба шумо пешниҳод мекунам. Пеш аз ҳама, ман ба шумо мегӯям, ки онҳо чистанд, ҳар яки онҳо барои онҳое, ки боварӣ доранд, ки Исо барои онҳо мурд ва аз нав эҳё шуд, комилан дурустанд.
- Мо аз ҷониби Худо одилона карда шудаем.
- Мо аз ҷониби файзи Худо одилона карда шудаем.
- Мо аз ҷониби хуни гаронбаҳои Масеҳ одилона карда шудаем.
- Мо аз ҷониби эҳёи шахсии ҷисмонии Худованди мо Исои Масеҳ одилона карда шудаем.
- Мо аз ҳама чизҳое, ки бо қонуни Мусо одилона карда намешудем, озодона одилона карда шудаем.
- Мо бо имон одилона карда шудаем.
- Мо бо корҳо одилона карда шудаем.
- Мо ба исми Худованди мо Исои Масеҳ одилона карда шудаем.
- Мо бо қудрати Рӯҳи Муқаддас одилона карда шудаем.
