Исои Масеҳ на танҳо Подшоҳи яҳудиён аст; Ӯ вориси тахти ҷаҳонӣ аст. Падар ба дасти Ӯ нигоҳдории ҷалоли бепоёни Худро ва иҷрои тамоми иродаи Худро супурдааст.
Ҳукмронии мутлақ ва ҷаҳонии Ӯ таъмин аст. Ихтиёри ҳар як махлуқ дар қудрати Ӯст, аз баландтарин фаришта дар осмон то пасттарин дев дар дӯзах. Ба исми Исо ҳар зону дар осмон, дар замин ва зери замин хам хоҳад шуд.
Аммо бузургии шахсии Ӯ аз ҳама чизе, ки Ӯ хоҳад кард, бузургтар аст. Зеро Ӯ Писар аст ва ҳеҷ кас сирри мавҷудияти абадии Ӯ ва муносибати абадии Ӯро ба ҷуз Падар наметавонад донад. Ӯ Инсон шуд, то Номи Падар ва муҳаббати Падарро ошкор кунад – то ки пуррагии шодӣ ва қаноатмандии абадӣ, ки дар он Ном ва муҳаббат ошкор шудааст, аз они мо бошад.
Ӯ омад, то мо хонаи Падарро бо Ӯ мубодила кунем. Ӯро дар ҳузури ниёзи ҷаҳон бубинед. Ӯ ҳама чизро медонист. Ӯ ҳар оҳро мешунид, ҳар ашкро медид ва ҳар бори гаронро месанҷид. Ҳеҷ диле аз Ӯ пинҳон набуд: ғам ва пастӣ дар ҳаёти одамон ҳама дар назди чашми Ӯ ошкор буд. Ва Ӯ дастҳои Худро ба ҷаҳон бо бешумор мусибатҳо ва ниёзҳои он дароз кард ва фарёд зад: «Назди Ман биёед!»
Албатта, мо дарҳол мегӯем, ки танҳо Худо метавонист чунин сухан гӯяд. Зеро кӣ ба ҷуз Худо метавонист ҳар рӯҳи табъи баландро ором кунад, ҳар виҷдони гунаҳкорро сабук кунад, ҳар дили шикастаро бибандад ва ҳар гунаҳкори мушкилро баракат диҳад? Бузург аст сирри худотарсӣ! Танҳо Худо метавонист чунин сухан гӯяд, вале ин суханон аз лабони Исо, Носирии фурӯтан ва радшуда баромаданд. Дар ҳақиқат, Худо дар ҷисм зоҳир шуд!
«Бузург аст сирри худотарсӣ: Худо дар ҷисм зоҳир шуд». 1 Тимотиюс 3:16
