Пудратчиёни хуби сохтмон танҳо маводи босифатро истифода мебаранд. Онҳо аксар вақт брендҳо ва таъминкунандагони дӯстдоштаи худро доранд. Одамоне, ки иншоотҳои баландсифат месозанд, одатан маводи хеле хуб мехоҳанд ва аксар вақт беҳтарин ашёро аз ширкатҳои бонуфузтарин, баъзан дар саросари ҷаҳон, меҷӯянд. Дар Навиштаҳо мо дар бораи интихоби бодиққати масолеҳи сохтмон, ба монанди маъбади Сулаймон, мехонем. Сангҳо дар берун аз макон бодиққат омода карда мешуданд. Чӯб аз кишвари дигар ба даст оварда мешуд. Тилло ва дигар маводҳо дар тӯли солҳои зиёд барои истифода дар ин бинои мушаххас ҷамъоварӣ карда мешуданд. Кор низ таҳти роҳбарии ҳунармандони моҳир анҷом дода мешуд (1 Подшоҳон 5–6; 1 Вақоеънома 29-ро баррасӣ кунед). Ин хона барои Худо буд, ва ҳама чизе, ки ба он алоқаманд буд, бояд Ӯро ба таври муайян намояндагӣ мекард.
Мақолаҳои хусусии ин моҳ ба сохтани Калисои Худованд – як сохтори рӯҳонӣ, ки аз имондорон иборат аст, тамаркуз мекунанд. Мисли маъбади қадим, кас метавонад фикр кунад, ки маводҳое, ки дар ин бинои рӯҳонӣ истифода мешаванд, бояд дорои хислати баландтарин бошанд – ва ин шахс дуруст мебуд! Одамоне, ки «калисои Худои зинда»-ро ташкил медиҳанд (1 Тимотиюс 3:15), танҳо онҳое ҳастанд, ки Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ қабул кардаанд. Аз лаҳзаи имон овардан, бо файзи Худо, ҳар як шахси наҷотёфта сифати қобили қабулро барои будан як қисми хонаи Ӯ дорад, зеро онҳо дар комилиятҳои Масеҳ дар назди Ӯ истодаанд (1 Петрус 2:4-5).
Гап дар он аст, ки ҳеҷ як масеҳӣ пеш аз наҷот ёфтан барои бинои Ӯ мувофиқ нест. Дар он рӯзҳо, мо мисли санги бадранг ё чӯби каҷшуда будем. Мо ҳама аз дарун пӯсида будем, новобаста аз он ки чӣ қадар хуб ба назар мерасидем. Аммо Худо, бо раҳмати бузурги худ, моро наҷот дод ва моро дар мавқеи худ дар назди Ӯ барои будан як қисми хонаи Ӯ мувофиқ гардонд (Эфсӯсиён 2:4-5). Мо шояд ҳайрон шавем, ки ин чӣ гуна имконпазир аст, вақте ки мо нокомиҳои худро дар оинаи Навиштаҳо мебинем, аммо мо медонем, ки ин дуруст аст, зеро Худо гуфтааст!
Оё шумо ба Худованд эътимод кардаед? Баъзе одамон фикр мекунанд, ки онҳо барои қабул кардани Худо хеле бад ҳастанд. Дигарон баракатҳои будан як қисми он чизеро, ки Худованд месозад, дарк намекунанд. Дар ҳақиқат, Худованд аллакай бо гуноҳ барои онҳое, ки ба Ӯ эътимод мекунанд, мубориза бурдааст ва Ӯ роҳи баракатро барои ҳамаи онҳое, ки бо имон ба Ӯ меоянд, омода кардааст. Ӯро имрӯз қабул кунед! Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
