«Ва Ман туро то абад ба худ хоҳам гирифт!» (Ҳушаъ 2:19) Чӣ қадар аҷиб ва гуногунанд тасвирҳое , ки Исо барои ифодаи назокати муҳаббати аҳдии худ истифода мебарад! Ҷони ман! Худои Наҷотдиҳандаи ту туро ба занӣ гирифтааст ! Оё мехоҳӣ вақти
Ба зудӣ соати арӯсӣ фаро мерасад, вақте ки Худованди ғоиби ту меояд, то арӯси аҳдкардаи худро ба қасри шоҳии худ истиқбол кунад! Домод ҳоло интизор аст — аммо бубин, ки ту хоб наравӣ! Албатта, дар атроф бисёр чизҳое ҳастанд, ки камарбанди камар ва чароғҳои фурӯзонро талаб мекунанд. Дар «нисфи шаб!» (соате, ки Ӯ камтар интизор аст) фарёд шунида мешавад — «Инак, Домод меояд!»
Ҷони ман! Оё ин иттиҳоди пурасрор байни ту ва Худованди ту барқарор шудааст? Оё метавонӣ, бо итминони фурӯтанонаи имони худ ба Ӯ, бигӯӣ: «Маҳбуби ман аз они ман аст — ва ман аз они Ӯ ҳастам!» Агар ин тавр бошад, бузург, бениҳоят бузург — ҷалолҳое ҳастанд, ки туро интизоранд! Домодии ту, ҳамчун арӯси Масеҳ — ҳама он чизест, ки Қодири Мутлақ метавонад ато кунад — ва ҳама он чизест, ки арӯси ҷалолёфта метавонад қабул кунад! Дар интизори он издивоҷи пурҷалол, ту аз ҳеҷ дарди бевагӣ набояд битарсӣ. Он чиро, ки Худо пайваст кардааст, ҳеҷ қудрати офаридашуда наметавонад ҷудо кунад! Ӯ туро ба худ мегирад, ва ин «то абад!» аст.
