Исо бо меҳрубонӣ омад Ҷони маро бо раҳмат наҷот дод. Ва аз қаъри гуноҳу шарм Ӯ маро бо файз бардошт.
Ӯ маро аз регҳои ғарқшаванда бардошт, Бо дасти нарм маро бардошт, Аз сояҳои шаб ба даштҳои рӯшноӣ, Эй, номи Ӯро ситоиш кунед, Ӯ маро бардошт!
Ӯ маро хеле пеш аз шуниданам даъват кард, Пеш аз он ки дили гунаҳкори ман ба ҳаракат ояд, Аммо вақте ки ман Ӯро ба каломаш қабул кардам, Бахшида, Ӯ маро бардошт.
Пешонии Ӯ бо хорҳои зиёд сӯрох шуда буд, Дастони Ӯро мехҳои бераҳм дарида буданд, Вақте ки аз гуноҳу ғами худ, танҳо монда, Ӯ маро бо муҳаббат бардошт.
Ҳоло ман дар сатҳи баландтар зиндагӣ мекунам, Ва бо ҷони худ медонам, ки ҳамааш хуб аст; Аммо чӣ тавр ё чаро, ман гуфта наметавонам, Ӯ бояд маро бардошта бошад! — Чарлз Ҳ. Габриэл (1856–1932)
