Мувофиқи луғати ман «намуд» «он чизест, ки бо он чизе пешакӣ тасвир ё пешгӯӣ шудааст». Яке аз намудҳои маъруфтарин дар Аҳди Қадим Барраи Фисҳ аст. Дар Хуруҷ 12, ба хонаводаҳои яҳудӣ гуфта шуд, ки барраҳоро забҳ кунанд ва дари хонаҳои худро бо хун нишон кунанд. Он гоҳ Худо гуфт: «Хун нишона хоҳад буд… вақте ки ман хунро мебинам, аз шумо мегузарам. Ҳеҷ вабои харобиовар ба шумо намерасад, вақте ки ман Мисрро мезанам» (Хуруҷ 12:13 NIV). Барраи Фисҳ Исои Масеҳро, «Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад» (Юҳанно 1:29) дар Аҳди Ҷадид пешгӯӣ карда буд.
Дар ҳоле ки Барраи Хуруҷ 12 шояд маъруфтарин намуди Масеҳ бошад, намуди ҷолибтарини Наҷотдиҳандаи мо дар Хуруҷ 10, дар шакли нур пайдо мешавад. Вақте ки Худо вабои «торикии мутлақ»-ро бар Миср овард, халқи интихобкардаи Ӯ ягонаҳое буданд, ки «дар ҷойҳое, ки зиндагӣ мекарданд, нур доштанд» (Хуруҷ 10:23). Ин «нур» дар хонаҳои онҳо Наҷотдиҳандаро пешгӯӣ мекард, ки дар Аҳди Ҷадид ҳамчун «нури ҷаҳон» (Юҳанно 8:12) пайдо мешуд. Он хонаҳо дар «торикии мутлақ»-и Миср то чӣ андоза ҷолиб буданд? Хонаҳои мо дар торикии ахлоқӣ ва рӯҳонии имрӯза то чӣ андоза ҷолиб буда метавонанд?
Юҳанно Исоро ҳамчун иҷрокунандаи ин намуд муаррифӣ кард, вақте ки ӯ навишт, ки Ӯ «нури одамон буд… нуре, ки дар торикӣ медурахшад» (Юҳанно 1:5). Ӯ баъдтар хабар дод, ки худи Исо «фарёд зад… Ман ҳамчун нур ба ҷаҳон омадаам, то ҳеҷ касе, ки ба Ман имон дорад, дар торикӣ намонад» (Юҳанно 12:44,46) – яъне, дар торикии ахлоқӣ ва рӯҳонӣ.
Агар мо нури бештари Худоро хоҳем, Исо ба мо мегӯяд, ки чӣ тавр онро ба даст орем: «Ман нури ҷаҳон ҳастам. Ҳар кӣ Маро пайравӣ кунад, ҳеҷ гоҳ дар торикӣ роҳ нахоҳад рафт, балки нури ҳаёт хоҳад дошт» (Юҳанно 8:12). Агар мо хоҳем, ки дигарон онро бубинанд, мо бояд дар хотир дорем, ки ӯ гуфт: «Шумо нури ҷаҳон ҳастед… бигзор нури шумо дар пеши одамон дурахшад» (Матто 5:14,16). Нури Ӯ нури мост. Оё мо дар торикӣ, ки дар он зиндагӣ мекунем, медурахшем?
