«Ва Худованд ба Еҳушаъ гуфт: «Бархез; чаро ба рӯи худ хобидаӣ? Исроил гуноҳ кардааст…» Пас, Еҳушаъ саҳар барвақт бархост ва Исроилро аз рӯи қабилаҳояшон овард… Ва Еҳушаъ гуфт: «Чаро моро ба ташвиш андохтӣ? Худованд туро имрӯз ба ташвиш хоҳад андохт» (Еҳушаъ 7:10-11, 16, 25). Дар айни замон дарк кардани шикаст, харобӣ ва нокомӣ – бахусус нокомии ҳар як фард ва иштироки мувофиқи онҳо дар харобӣ ва шикаст – ва зарурати тавба вуҷуд дорад. Аммо, зарур аст, ки тавба на танҳо ғамгинӣ барои гуноҳ ё эътирофи гуноҳ, балки дур кардани он ва даст кашидан аз он аст.
Хуруҷ 12 тасвир мекунад фарде, ки хамиртурушро рад мекунад: «нонҳои бехамиртуруш хоҳед хӯрд» (ояти 15); оилаҳое, ки хамиртурушро рад мекунанд: «хамиртурушро аз хонаҳои худ дур кунед» (ояти 15); ва як гурӯҳи мардуми Худо, ки хамиртурушро рад мекунанд: «дар ҳамаи манзилҳои худ нонҳои бехамиртуруш хоҳед хӯрд» (ояти 20). Мо бояд ҳама бо хамиртуруш ҳамчун намунаи бадӣ ошно бошем, аммо оё мо омодаем, ки бе он кор кунем – онро дар ҳар соҳа рад кунем ва «ҳар кӣ нони хамиртурушдор хӯрад, аз миён бурида шавад» (ояти 15)?
Даъват ба амал
Бародарон, гарчанде ки Худованд мушкилотро иҷозат додааст, ки боиси шикаст ва харобӣ шудаанд, Ӯ онҳоро ҷорӣ накардааст; ва то даме ки мушкилоти маълум ҳал нашаванд, тавбаи ҳақиқӣ вуҷуд дошта наметавонад. Шояд ғамгинии зиёди илоҳӣ вуҷуд дошта бошад, аммо агар тавбаи ҳақиқӣ ба амал ояд, амал лозим аст. Шояд фурӯтанӣ, эътироф ва тавбаи самимӣ ҳамчун фард ва дар хонаҳо вуҷуд дошта бошад, аммо оё иродаи истодан барои ҳақиқат ва роҳ рафтан дар ҳақиқат дар ҷамъомадҳои маҳаллӣ вуҷуд дорад?
Монеаҳо ба тавбаи ҳақиқӣ
Дар ин ҷо моҳияти аксари мушкилот аст: бемайлӣ ба хафа кардани дӯстон, бемайлӣ ба хафа кардани хешовандон, бемайлӣ ба хафа кардани бародарони мо, аммо комилан омода ба хафа кардани Худованд. Муқаддасии хонаи Худо бояд нигоҳ дошта шавад – аз ҷониби ҳар як мӯъмин – ва агар онҳо ин корро накунанд, пас шамъ хориҷ карда мешавад (Ваҳй 2:5), ва, барои истифодаи мисол аз суханони Сулаймон,
«ин хона, ки баланд аст, барои ҳар касе, ки аз он мегузарад, ҳайратовар хоҳад буд; ба тавре ки ӯ хоҳад гуфт: «Чаро Худованд ба ин замин ва ба ин хона чунин кард?» Ва онҳо хоҳанд гуфт: «Зеро ки онҳо Худованд Худои падарони худро тарк карданд… Аз ин рӯ, Ӯ ҳамаи ин бадиро бар онҳо овард» (2 Вақоеънома 7:21-22).
Мисоли тавба
Мисоли хуби тавба дар Луқо 15 оварда шудааст: писар нокомӣ ва ҳолати худро дарк кард ва онро дар дили худ эътироф кард; сипас ӯ хукҳо, наҷосат ва кишвари дурро тарк кард ва назди падараш омад ва эътироф кард – ӯ омад, то ба ҳокимияти падараш итоат кунад ва дар хонаи падараш ба қоидаҳо тобеъ бошад. Вақте ки ӯ ба ҳузури падараш расид, ӯ аллакай пок буд – зеро падараш беҳтарин либос, ҳалқа ва пойафзолро барои пӯшидани ӯ талаб кард – сипас шодӣ омад.
