Ояти ҳаёти Яҳёи Таъмиддиҳанда чӣ мебуд?
Солҳо пеш, ҳангоми боздид аз қабристон ки волидонам дар он ҷо дафн шудаанд, ман аз зане, ки дар қабри ҳамсоя буд, пурсидам, ки оё ояти рӯи санги шавҳараш ояти дӯстдоштаи ӯ буд. Вай гуфт, ки ӯ ояти дӯстдошта надошт; ин танҳо ояте буд, ки вай аз рӯйхати «оятҳои марг», ки аз ҷониби сангтарош ба ӯ пешниҳод шуда буд, интихоб кард.
Имрӯз, истилоҳот тағйир ёфтаанд. Ба ҷои оятҳои марг, барои масеҳиён интихоб кардани «оятҳои ҳаёт» маъмул аст, ки онҳо бо онҳо ба таври муайян шинос мешаванд. Вақте ки аз ман ба наздикӣ пурсиданд, ки ояти ҳаёти ман чӣ буд, ман бе дудилагӣ ҷавоб додам: «Бо имон роҳ равед, на бо дидан» (2 Қӯринтиён 5:7). Чаро? Зеро ин ояте буд, ки маро дар қарори ман, беш аз 20 сол пеш, барои қабул кардани даъвати Худованд барои хидмат ба Ӯ дар «Ф&Ҳ» роҳнамоӣ кард. Аз он вақт инҷониб ин оят ба ман дар бисёр ҳолатҳо кӯмак кардааст.
Ҳангоми таҳрири мақолаҳои «Хусусият» -и ин моҳ дар бораи Яҳёи Таъмиддиҳанда, ин саволи ояти ҳаёт ба хотир омад: «Яҳёи Таъмиддиҳанда ояти ҳаёти худро чӣ интихоб мекард?» Пас аз андеша, ман фаҳмидам, ки Яҳё дар асл ояти ҳаёти худро интихоб кардааст. Вақте ки коҳинон ва левиён пурсиданд: «Ту кистӣ? ... Дар бораи худ чӣ мегӯӣ?» ӯ Ишаъё 40:3-ро иқтибос овард ва худро ҳамчун «овози касе, ки дар биёбон фарёд мезанад, 'Роҳи Худовандро рост кунед'» муаррифӣ кард. Ва Яҳё дар асл ояти ҳаёти худро зиндагӣ кард, ба ҳамаи онҳое, ки гӯш мекарданд, эълон кард: «Инак! Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад» (Юҳанно 1:19-36).
Ҳангоми хондани мақолаҳои «Хусусият»-и ин моҳ, бубинед, ки оё ояти дигареро барои тавсифи ҳаёти Яҳё интихоб мекардед. Сипас каме вақт ҷудо кунед, то дар бораи ҳаёти худ фикр кунед ва кадом оятро ҳамчун ояти ҳаёти худ интихоб мекардед. Ин машқи рӯҳонӣ метавонад ба ҷавоб додан ба ду саволи муҳим кӯмак кунад: Чаро Худо шуморо дар ин ҷо гузошт ва чӣ гуна мехоҳед, ки шуморо дар ёд дошта бошанд?
