«Дар ибтидо, Худо»
Тавре ки дар сарлавҳаи мо, иқтибос аз Ҳастӣ 1:1 (ESV) мебинем, воқеан оғози замон вуҷуд дошт. Пеш аз он лаҳза танҳо Худо буд; ҳеҷ чиз вуҷуд надошт, ҳатто замон ҳам! Ӯ «Худои абадӣ, Офаридгори ақсои замин» номида мешавад (Ишаъё 40:28). Мо Ӯро ҳамчун Сегона мебинем: Падар; Писари маҳбуб, ки «сурати Худои ноаён аст… ба воситаи Ӯ ҳама чиз офарида шудааст, дар осмон ва дар замин, намоён ва ноаён» (Қӯлассиён 1:15-16); ва Рӯҳи Худо, ки «бар рӯи обҳо ҳаракат мекард» (Ҳастӣ 1:2), эҳтимолан дар офариниш ширкат дошт. Аз он вақт инҷониб, «сифатҳои ноаёни Худо, яъне қудрати абадӣ ва табиати илоҳии Ӯ, дар чизҳое, ки офарида шудаанд, ба таври возеҳ дарк карда шудаанд» (Румиён 1:20).
Худо офарид
Ҳастӣ 1 мегӯяд: «Худо осмон ва заминро офарид… Ва Худо гуфт: «Бигзор дар миёни обҳо фазое бошад»… Худо фазоро Осмон номид» (оятҳои 1,6,8). Дар асл се осмон вуҷуд дорад (2 Қӯринтиён 12:2):
- Осмони атмосферӣ, ки мо онро «осмон» меномем, аз ҷумла ҳавое, ки мо нафас мекашем ва абрҳое, ки мебинем.
- Осмони ситорагӣ, ки дар он ситораҳо ҳастанд ва он чиро, ки мо «фазо» мегӯем.
- Осмон, ки дар он Худост ва дар ибтидо буд.
Осмон, ки дар он Худост
Ин ҷои маҳдуд надорад. Худо ҳамаҷо ҳозир аст; Ӯ дар ҳама ҷост! Забурнавис навиштааст: «Ба куҷо аз Рӯҳи Ту биравам? Ё ба куҷо аз ҳузури Ту бигурезам? Агар ба осмон бароям, Ту он ҷо ҳастӣ! Агар бистари худро дар Шеол созам, Ту он ҷо ҳастӣ! Агар болҳои субҳро гирам ва дар дурдасттарин қисматҳои баҳр сокин шавам, ҳатто дар он ҷо дасти Ту маро роҳнамоӣ хоҳад кард ва дасти рости Ту маро нигоҳ хоҳад дошт» (Забур 139:7-10).
Ин осмон ҷои моддӣ нест. Ин ҷои рӯҳонӣ аст, ки Худованди мо барои мо омода кардааст, то мо дар он ҷое, ки Ӯст, бошем (Юҳанно 14:2-3). Мо ҳоло ҷисмҳои табиӣ дорем; дар он ҷо мо ҷисмҳои рӯҳонӣ хоҳем дошт (1 Қӯринтиён 15:44). «Чӣ тавре ки мо сурати марди хокиро бардоштем, ҳамон тавр сурати Марди осмониро низ хоҳем бардошт» (ояти 49). «Мо ба Ӯ монанд хоҳем шуд» (1 Юҳанно 3:2) – ба Исо Наҷотдиҳандаи мо.
Дар ин осмон – хонаи Падар – барои имондорони ҳар як давр дар «бисёр ҳуҷраҳои» он ҷой хоҳад буд (Юҳанно 14:2). Дар даври мо имондорон ягонагиро ташкил медиҳанд: Калисо. Худованд дар Юҳанно 17:21 дуо кард, ки мо имондорон «ҳама як бошем, чунон ки Ту, Падар, дар Ман ҳастӣ ва Ман дар Ту».
Имондорон набояд аз марг битарсанд
«Худо ба мо ҳаёти ҷовидонӣ дод, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст» (1 Юҳанно 5:11). Писари Ӯ ҷисм ва хунро гирифт, то ки Ӯ «ба воситаи марг… онро, ки қудрати марг дорад, яъне иблисро, нобуд кунад ва ҳамаи онҳоеро, ки аз тарси марг ба ғуломии якумрӣ гирифтор буданд, наҷот диҳад» (Ибриён 2:14-15).
Эндрю Мюррей (1828-1917) навиштааст: «Марг қудрати худро тавассути қонун дошт… Дар Аҳди Қадим, ҳаёт ва абадият ҳанӯз ошкор нашуда буд». Аммо забурнавис, ки аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас фаҳмиш гирифта буд, навиштааст: «Худо ҷони маро аз қудрати Шеол [қабр] наҷот хоҳад дод, зеро Ӯ маро қабул хоҳад кард» (Забур 49:15).
«Қонун то омадани Масеҳ муҳофизи мо буд, то ки мо ба воситаи имон сафед карда шавем», ва ҳоло метавон эълон кард, ки «дигар ғулом нестем, балки писарем, ва агар писар бошем, пас ворис ба воситаи Худо» (Ғалотиён 3:24, 4:7). 1 Қӯринтиён 15:54 илова мекунад: «Марг дар пирӯзӣ фурӯ бурда шудааст». Оятҳои баъдӣ ба мо мегӯянд, ки мо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ пирӯз эҳё хоҳем шуд. Ин ҳақиқатҳо бояд ба ҳаёти имрӯзаи мо таъсир расонанд!
Калисо ба таври маҷозӣ зани Писар аст
Шавҳар ва зан ба таври маҷозӣ «як ҷисм» мебошанд (Ҳастӣ 2:24), ва ба ҳамин монанд Худованд ва Калисо ягонагиро ташкил медиҳанд – Домод ва «Арӯс, зани Барра» (Ваҳй 21:9). Ҳамчун зани Писар, мо ҳоло азоб мекашем; аммо агар мо азоб кашем, бо Ӯ ҳукмронӣ хоҳем кард (2 Тимотиюс 2:8-12-ро дида бароед). Ин ҳукмронӣ дар давраи ҳазорсола – замоне аҷиб хоҳад буд, ки «аждаҳо, он мори қадимӣ, ки иблис ва Шайтон аст, барои ҳазор сол баста хоҳад шуд» (Ваҳй 20:2). Ин ҳукмронӣ салтанати пешгӯишудаи осмонро ташкил хоҳад дод.
Пас, пас аз муддате, шӯриш ба амал меояд ва беимонони ҳама давру замонҳо бо «марги дуюм» рӯ ба рӯ хоҳанд шуд (ояти 14). Аммо, имондорони ҳар як давр бо Худо дар «маскани» Ӯ ҳузур хоҳанд дошт (21:3). «Дигар ҳеҷ чизи лаънатӣ нахоҳад буд, балки тахти Худо ва Барра дар он хоҳад буд, ва бандагони Ӯ Ӯро ибодат хоҳанд кард. Онҳо рӯи Ӯро хоҳанд дид, ва номи Ӯ бар пешонии онҳо хоҳад буд… ва онҳо то абад ҳукмронӣ хоҳанд кард» (Ваҳй 22:3-5). Аммо Масеҳ, «сурати Худои ноаён, нахустзодаи тамоми офариниш… Ба воситаи [Ӯ] ҳама чиз офарида шудааст», «Алфа ва Омега, аввал ва охир, ибтидо ва интиҳо» аст (Қӯлассиён 1:15-16; Ваҳй 22:13).
Суруди Сурудҳо Суруди Сурудҳо метавонад ҳамчун маҷозӣ аз муносибати байни Домод ва Арӯс гирифта шавад. Ба ин маъно вай хоҳад гуфт: «Ӯ маро ба хонаи зиёфат овард, ва парчами Ӯ бар ман муҳаббат буд» (Суруди Сурудҳо 2:4). Ин ҳатто ҳоло чӣ қадар дуруст аст! Бо Худованд сухан ронда, тавре ки дар Забур 16:11 сабт шудааст, мо фарёд мезанем: «Дар ҳузури Ту пуррагии шодӣ аст; дар дасти рости Ту лаззатҳо то абад!»
«Анҷоми ҳама чиз»
Тавре ки дар 1 Петрус 4:7 мехонем, коиноти моддӣ, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, абадӣ нахоҳад монд. «Осмонҳо ва замине, ки ҳоло вуҷуд доранд, барои оташ нигоҳ дошта шудаанд, то рӯзи доварӣ ва нобудии бехудоён» (2 Петрус 3:7). «Рӯзи Худованд мисли дузд хоҳад омад, ва он гоҳ осмонҳо бо садои баланд аз байн хоҳанд рафт, ва ҷисмҳои осмонӣ сӯхта ва об хоҳанд шуд, ва замин ва корҳое, ки дар он карда шудаанд, ошкор хоҳанд шуд» (ояти 10), ё «сӯхта хоҳанд шуд» (JND). Пас ҳавворӣ дар ояти 11 (ESV) пурсид: «Азбаски ҳама чиз ба ин тариқ об хоҳад шуд, мо бояд дар ҳаёти муқаддас ва худотарсона чӣ гуна одамон бошем?»
«Аз ин рӯ, худдорӣ ва хушёр бошед… якдигарро бо ҷидду ҷаҳд дӯст доред… меҳмоннавозӣ кунед… ҳар кас чӣ гуна тӯҳфае гирифтааст, онро барои хидмат ба якдигар истифода баред, ҳамчун мудирони хуби файзи гуногуни Худо: ҳар кӣ сухан мегӯяд, ҳамчун касе, ки суханони Худоро мегӯяд, ҳар кӣ хидмат мекунад, ҳамчун касе, ки бо қуввате, ки Худо медиҳад, хидмат мекунад – то ки дар ҳама чиз Худо ба воситаи Исои Масеҳ ҷалол ёбад. Ҷалол ва ҳукмронӣ то абад ва абад ба Ӯ тааллуқ дорад. Омин» (1 Петрус 4:7-11).
ЭЗОҲ
- «Муқаддастарин – Шарҳе дар бораи китоби Ибриён».
