Оё шумо ягон бор дар Библия чизеро хондаед ва ҳайрон шудаед, ки чаро он дар он ҷост? Шояд достони устухонҳои Юсуф чунин як порча бошад. Дар Навиштаҳо чор ҷойе ҳаст, ки дар бораи устухонҳои Юсуф сухан мегӯянд: Ҳастӣ 50:25, Хуруҷ 13:19, Еҳушаъ 24:32 ва Ибриён 11:22. Чунин далел бояд таваҷҷӯҳи моро ҷалб кунад. Шубҳае нест, ки Юсуф дар байни патриархҳои Исроили қадим як шахсияти барҷаста аст, ва аммо ба назари мо ғайриоддӣ менамояд, ки устухонҳои ӯ на танҳо як бор, балки чор бор зикр шудаанд!
Ҷавоби ин метавонад қисман дар он бошад, ки Юсуф намунаи Худованди мо Исо аст. Ҳаёти ӯ пур аз радкунӣ, азоб ва ҷалоли ниҳоӣ ҳамчун сарвазири Миср буд, ки тасвири аҷиби Худованди мост! Аз ин рӯ, ҳар чизе, ки бо Юсуф алоқаманд аст, бояд муҳим бошад ва барои мо, ки пайравони Масеҳ ҳастем, маънои махсус дошта бошад. Ҳатто устухонҳои Юсуф аҳамият доранд!
Ҳангоми марги Юсуф, ӯ ба бародаронаш дастур дод. Хоҳиши ӯ оддӣ буд: ки дар оянда, вақте ки наҷоти ибриён аз Миср фаро мерасад, онҳо дар хотир доранд, ки устухонҳои ӯро бо худ баранд ва онҳоро дар замини Канъон дафн кунанд. Ин як хоҳиши аҷиби имон буд! Он нишон медиҳад, ки Юсуф ба ваъдаи Яҳува, ки ба бобои бузургаш Иброҳим солҳо пеш аз таваллудаш дода шуда буд, бовар дошт (Ҳастӣ 15:13–14). Вақте фаро мерасад, ки Исроил ба замине, ки Худо ба онҳо ваъда дода буд, бармегардад. Юсуф дар ин бора шубҳа надошт. Вақте ки мо ба Каломи Худо бовар мекунем, сарфи назар аз набудани ягон нишонаи иҷрои фаврӣ, ҳамеша мукофотонида мешавем. Бовар кардан ба он чизе, ки Худо ваъда додааст, гарчанде ки он метавонад муддате дер кунад, роҳи баракат аст. Бигзор мо имони Юсуфро дошта бошем!
