Аз ҷониби: Э.С.Н.
«Ман дасти худро ба Худованд, Худои Таоло, Соҳиби осмон ва замин бардоштам, ки аз ришта то бандчаи пойафзол чизе нахоҳам гирифт, ва ҳеҷ чизеро, ки аз они туст, нахоҳам гирифт, мабодо ту бигӯӣ: «Ман Иброҳимро сарватманд кардам»» (Ҳастӣ 14:22, 23).
Иброҳим ҳатто як риштаро ҳам намегирифт. Чӣ ҳолати хубе дорад ӯ! Ӯ бо дунё тамом кардааст. Ӯ пеш меравад.
Агар шумо ҳам бо дунё қатъ кунед, бо Худованд пеш меравед!
Натиҷаи ин рад кардани мукофот аз дунё чист?
Биёед бубинем: «Баъд аз ин воқеаҳо, каломи Худованд дар рӯъё ба Иброҳим омад ва гуфт: «Натарс, Иброҳим: Ман сипари ту ва мукофоти бузурги ту ҳастам»» (Ҳастӣ 15:1). Чӣ сухани аҷибе барои рӯҳбаланд кардани инсон!
Худованд ба шумо наздик мешавад. Шумо васвасаи бузурге доштед ва ба он муқобилат кардед. Шумо баракат мегиред. Шумо бо васвасае дучор шудед — зеро шайтон ҳамеша роҳро бо васвасаҳо мепошад; дар тамоми роҳ онҳоро мепартояд ва барои шумо домҳо мегузорад — ва шумо тавонистед бигӯед: «Не!» Шумо хоҳед дид, ки Худованд ба шумо баракат медиҳад.
Ӯ дар ин ҷо мегӯяд: «Натарс, Иброҳим». Суханони зебо! Оё шумо ташвиш доред? Натарс! Оё шумо изтироб доред? Натарс! Оё шумо дар изтироби рӯҳ ҳастед? «Натарс».
Ин ду калимаи зеборо шумо дар саҳифаҳои Китоби Муқаддас мисли алмос пошидашуда хоҳед ёфт. Шумо наметавонед аз Китоби Худо дур равед, бе он ки Худовандро ба назди рӯҳи ларзон ва тарсончак бо ин суханон наздик шавад: «Натарс!» «Натарс: Ман сипари ту ва мукофоти бузурги ту ҳастам».
Оё Иброҳим бо гуфтани «Не» ба подшоҳи ҷаҳон чизеро аз даст дод?
«Ман сипари ту ҳастам», мегӯяд Худо, ва агар шумо Худоро сипари худ донед, шайтон метавонад ҳар қадар тирҳои худро партояд, аммо онҳо бетаъсир хоҳанд буд. Агар шумо Худоро сипари ҷони худ дошта бошед, ҳеҷ гоҳ набояд тарсед.
