Барраи Худо, Ту акнун дар тахти Падарат баланд нишастаӣ; Ҳамаи кори файзбахши Ту анҷом ёфт, ҳамаи пирӯзии бузурги Ту ба даст омад: Ҳар зону дар осмон ба Барра барои гунаҳкорони кушташуда хам мешавад; Ҳар овоз ва дил варам мекунад, «Барра сазовори ҳукмронӣ аст».
Худованд, дар тамоми қудрат ва ҷалоли Ту, фикрҳо ва чашмони Ту то ҳол дар ин ҷо ҳастанд; Бар халқи наҷотёфтаи Ту назорат мекунӣ, ки ба дили файзбахши Ту хеле азизанд; Ту барои мо шафоат мекунӣ; муҳаббати Ту абадӣ аст; Ва истироҳати муборакро дар хонаи Падари мо дар боло омода мекунӣ.
Барраи Худо, ваъдаи содиқи Ту мегӯяд: «Инак, Ман ба зудӣ меоям»; Ва дилҳои мо, ки ба Ту ҷавоб медиҳанд, фарёд мезананд: «Биё, Худованд, ва моро ба хона баргардон». Оҳ, чӣ шодие моро интизор аст, вақте ки мо Туро дар ҳаво вомехӯрем, Ва бо Ту дар пирӯзӣ боло меравем, то ҳамаи шодиҳои амиқи Туро мубодила кунем.
Барраи Худо, вақте ки Ту дар ҷалол ба ин замини ғамгин бармегардӣ, Ҳамаи душманони Ту дар пеши Ту ба ларза хоҳанд омад, ҳамаи онҳое, ки Туро ҳоло нафрат мекунанд, мотам хоҳанд гирифт; Он гоҳ мо дар зуҳури Ту, бо Ту дар Малакути Ту ҳукмронӣ хоҳем кард; Сипос аз они Ту, ва ҷалол аз они Ту, Барраи Худо барои гунаҳкорони кушташуда. —Ҷеймс Г. Дек (1802–1884)
