Шахсият
Бифаҳмед, ки чӣ гуна Инҷил шахсияти шуморо муайян мекунад, дарсҳоро аз гузаштан аз Баҳри Сурх ва дарёи Урдун гирифта.
Ҷанги рӯҳонӣ
Ин мақола ҷанги рӯҳонӣ ва доварии Худоро бар канъониён барои гуноҳҳои онҳо, аз ҷумла зинои маҳрам, қурбонии кӯдакон ва ҳамҷинсгароӣ…
Силсила– феврали 2024 –Маҷаллаи файз ва ҳақиқат
Аломатҳои Китоби Муқаддас
Ҷамъоварӣ аз Аҳди Қадим,Қисми 11
Маноҳ ва занаш
Ва Фариштаи Худованд ба ӯ гуфт: «Чаро исми Маро мепурсӣ, дар сурате ки он аҷиб аст?» Ва Маноҳ бузғоларо бо ҳадияи ғалла гирифта, онро бар санг ба Худованд қурбонӣ кард. Ва Ӯ кори аҷибе кард, дар ҳоле ки Маноҳ ва занаш тамошо мекарданд. —Доварон 13:18-19 NKJV
Ҳодисаҳои аҷиб
Таваллуди Шимшӯн кори Худо буд, зеро модараш безурёт буд. Аммо Паёмбари илоҳӣ омада буд, то ба ӯ бигӯяд, ки вай писаре ба дунё меорад, ки назри Худо хоҳад буд, яъне шахсе, ки комилан ба хидмати Худованд бахшида шудааст (ниг. Ададҳо 6). Ғайр аз ин, Фаришта гуфт, ки писараш «Исроилро аз дасти фалиштиён наҷот доданро оғоз хоҳад кард» (Дов. 13:5).
Дар ҳамаи ин ҷиҳатҳо, Шимшӯн, ҳарчанд дар худ заиф буд, намунаи Худованди мост, ки:
Ин мувозӣ бо дигар ҳодисаҳои муҳими ҳаёти Шимшӯн асоснок аст, аммо, албатта, камбудиҳои шахсии ин доварро дар ин робита набояд ба назар гирифт. Ғалабаи ӯ бар шери ғуррон аз ғалабаи Масеҳ бар Шайтон шаҳодат медиҳад (1 Пет. 5:8). Ҳамон тавре ки Шимшӯн ба волидонаш аз ғизое, ки «аз хӯранда» омада буд – чизи ширин, ки «аз қавӣ» омада буд – дод, ҳамин тавр Худованд натиҷаҳои пурҷалоли кори Худро бо мо мубодила мекунад (Дов. 14:9). Шикасти Шимшӯн бар душманони бештар дар маргаш назар ба ҳаёташ ишораи дигаре ба ғалабаи Масеҳ дар салиби Ҷолҷотост (16:30).
Таваллуди аҷиби Шимшӯн инчунин моро ба Исоқ ёдоварӣ мекунад – ки аз Соро, ки безурёт буд, таваллуд шудааст. ХУДОВАНД дар бораи таваллуди Исоқ гуфт: «Чаро Соро хандида, гуфт: “Оё ман, ки пир шудаам, ҳатман фарзанд хоҳам дошт?” Оё барои ХУДОВАНД чизе душвор [айнан, “хеле аҷиб”] аст?» (Ҳас. 18:13-14). ОВАНД гуфт дар бораи таваллуди Исҳоқ: «Чаро Соро хандида, гуфт: “Оё ман, ки пир шудаам, ҳатман фарзанд хоҳам дошт?” Оё барои ХУДОВАНД чизе душвор [айнан, “хеле аҷиб”] аст?» (Ҳас. 18:13-14). ОВАНД?” (Ҳас. 18:13-14).
Дар бораи мӯъҷизаи таваллуди бокира аз Масеҳ сухан ронда, ба шумо хотиррасон мекунам, ки аввалин номи Ӯ, ки аз ҷониби пайғамбар зикр шудааст, «Аҷиб» аст (Иш. 9:6). «Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд» (Юҳ. 1:14). Масеҳ барои бародарони Худ ҷисму хунро гирифт (Ибр. 2:14). Ин як сирри ногуфтанӣ аст ва сабаби ибодати абадӣ хоҳад буд. Масеҳ Одам шуд, то одамонро наҷот диҳад, онҳоро бо Худ муттаҳид созад ва онҳоро ба ҷалол биёрад. Чӣ тавр мо метавонем Ӯро барои ин миннатдор бошем!
Қурбонии Ӯ аҷиб аст
Аммо, на танҳо таваллуди Масеҳ моро ба ҳайрат меорад, балки қурбонии Ӯ боз ҳам бештар. Ӯ аз Рӯҳ таваллуд шудааст: «Рӯҳи Муқаддас бар ту хоҳад омад, ва қудрати Ҳаққи Таоло туро фаро хоҳад гирифт; аз ин рӯ, он Муқаддасе, ки таваллуд хоҳад шуд, Писари Худо номида хоҳад шуд» (Луқ. 1:35). Бо назардошти хидмати Ӯ дар ин ҷо дар рӯи замин, Ӯ низ бо Рӯҳ ва қудрат тадҳин шуда буд (Аъм. 10:38). Аммо дар охири ҳаёташ Ӯ Худро ба воситаи Рӯҳи абадӣ бе айб ба Худо қурбонӣ кард (Ибр. 9:14). Қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои гуноҳ Худоро хушнуд карда наметавонистанд, аммо қурбонии ҷисми Исои Масеҳ як бор барои ҳама, хушнуд кард (10:5-10). тадҳин шуда буд бо Рӯҳ ва қудрат (Аъм. 10:38). Аммо дар охири ҳаёташ Ӯ Худро қурбонӣ кард ба воситаи Рӯҳи абадӣ бе айб ба Худо (Ибр. 9:14). Қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои гуноҳ Худоро хушнуд карда наметавонистанд, аммо қурбонии ҷисми Исои Масеҳ як бор барои ҳама, хушнуд кард (10:5-10).
Мо дар достони Маноҳ ва занаш дар бораи ин қурбонии аҷиб дарси дигаре меомӯзем. Қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии ғалла ба Худованд бар санг қурбонӣ карда шуд (Дов. 13:19). Қурбонии ғалла аз орди хуб, ки бо равған омехта ва бо равған тадҳин шуда буд, сохта шуда буд (Иб. 2). Он табиати поки инсонии Худованди моро рамзӣ мекард.
Қурбонии сӯхтанӣ, аммо, қурбонии хунин буд (Иб. 1). Ин ба таври возеҳ аз марги Ӯ ба ҷалол ва шарафи Худои Падар шаҳодат медиҳад. Ҳарду қурбонӣ барои Худованд бӯи хуш доштанд. Инчунин, ҳардуи онҳо аз Наҷотдиҳандаи мо сухан мегӯянд, чунон ки дар Эфсӯсиён 5:2 мебинем:
Ин қурбониест, ки барои инсон нофаҳмост. Қурбонии Масеҳ барои гуноҳҳои мо дар айни замон қурбонии сӯхтанӣ буд, ки барои бӯи хушбӯй ба Худо боло рафт. Дар ҳоле ки Ӯ бояд аз ҷониби Худо дар салиб тарк карда мешуд, зеро Ӯ ҷои моро дар доварӣ гирифт, аммо Ӯ Ҳамон буд, ки Падар аз Ӯ хушнуд буд (Мат. 3:17). Дар он соатҳои торик дар салиби Ҷолҷото, Ӯ муҳаббат, адолат ва муқаддасии аҷиби Худоро инъикос мекард.
Ҷолиб аст, ки Маноҳ бузғолаи ҷавонро қурбонӣ кард. Ин баъзан дар Аҳди Қадим қурбонии гуноҳ буд, аммо ӯ онро ба Худо ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ қурбонӣ кард. Қурбонии сӯхтанӣ бо қурбонии ғалла алоқаманд буд (Дов. 13:16,19). Вақте ки Масеҳ ҷони Худро то марг рехт, ин барои Худо арзиши бепоён дошт. Зеро ин Инсони муқаддас, фурӯтан на танҳо Худоро дар ҳаёти худ дар ин ҷо дар рӯи замин ҷалол дод, балки Ӯ инчунин мехост, ки Ӯро бо марги худ ҷалол диҳад. Чӣ Наҷотдиҳандаи аҷибе, ки на танҳо ниёзҳои моро қонеъ кард, балки дар айни замон ҳама талаботи одилонаи Худоро қонеъ кард!
Бозгашти Ӯ ба осмон аҷиб аст
Чизи аҷиби дигаре, ки дар ин оятҳо зикр шудааст, мӯъҷизаест, ки аз ҷониби Фариштаи ХУДОВАНД анҷом дода шуд. Ин Паёмбар намояндагии Аҳди Қадими Худованд Исои Масеҳ буд (ниг. Мал. 3:1). Вақте ки аланга аз қурбонгоҳ ба сӯи осмон боло рафт, Ӯ дар алангаи оташ боло рафт. На танҳо номи Фаришта аҷиб буд, балки рафтори Ӯ низ: Ӯ кори аҷибе кард, дар ҳоле ки Маноҳ ва занаш тамошо мекарданд (Дов. 13:18-19). Ба ибораи дигар, Ӯ мувофиқи сирри аҷиби шахсияти Худ амал кард. ОВАНД. Ин Паёмбар намояндагии Аҳди Қадими Худованд Исои Масеҳ буд (ниг. Мал. 3:1). Вақте ки аланга аз қурбонгоҳ ба сӯи осмон боло рафт, Ӯ дар алангаи оташ боло рафт. На танҳо номи Фаришта аҷиб буд, балки рафтори Ӯ низ: Ӯ кори аҷибе кард, дар ҳоле ки Маноҳ ва занаш тамошо мекарданд (Дов. 13:18-19). Ба ибораи дигар, Ӯ мувофиқи сирри аҷиби шахсияти Худ амал кард.
Ин мӯъҷиза нишонаест, ки ба мо меомӯзонад, ки Масеҳ, пас аз он ки Худро бе айб ба Худо қурбонӣ кард, баланд шуд ба туфайли қурбонии Худ. Ӯ ҳоло дар дасти рости Ҳаққи Таоло нишастааст! Ҳамон ки фуруд омад, Ҳамон аст, ки аз ҳама осмонҳо болотар рафт (Юҳ. 3:13; Эфс. 4:9-10). Кӣ метавонад мӯъҷизаҳои шахсияти Ӯро дарк кунад? Ҳамчун Инсон, Ӯ ба осмон баргашт ва бо ҷалол ва шараф тоҷдор шуд. Ҷалоли Ӯ дар осмон ҷавоби одилонаи Худо ба таҳқири Ӯ дар ин ҷо дар рӯи замин буд. ба туфайли қурбонии Худ. Ӯ ҳоло дар дасти рости Ҳаққи Таоло нишастааст! Ҳамон ки фуруд омад, Ҳамон аст, ки аз ҳама осмонҳо болотар рафт (Юҳ. 3:13; Эфс. 4:9-10). Кӣ метавонад мӯъҷизаҳои шахсияти Ӯро дарк кунад? Ҳамчун Инсон, Ӯ ба осмон баргашт ва бо ҷалол ва шараф тоҷдор шуд. Ҷалоли Ӯ дар осмон ҷавоби одилонаи Худо ба таҳқири Ӯ дар ин ҷо дар рӯи замин буд.
Вақте ки мо дар бораи ин чизҳо фикр мекунем, ягона ҷавоби мувофиқ барои мо ин аст, ки дар пойҳои Ӯ ибодат кунем. Мисли Маноҳ ва занаш, мо аз он чизе ки дидаем, сахт мутаассир хоҳем шуд. Мо дар назди Худованди худ зону зада, Ӯро ибодат хоҳем кард ва ба Ӯ эҳтироми самимӣ хоҳем гузошт. Чунин ба назар мерасад, ки Маноҳ қасдҳои файзбахши Худоро ба андозаи занаш, ки фаҳмиши рӯҳонии бештар дошт, намефаҳмид. Дар бораи мо чӣ? Вақте ки мо мӯъҷизаҳои кор ва шахсияти Масеҳро мебинем, оё мо ҷои ибодаткунандагони оқилро мегирем?
Дар Забур 118:22-23 мо дар бораи мӯъҷизаи баланд бардоштани Худованд Исои Масеҳ мехонем: «Санге, ки бинокорон рад карданд, санги асосӣ гардид. Ин кори ХУДОВАНД буд; он дар назари мо аҷиб аст.» Масеҳи як замон радшуда, ки Худро қурбонӣ кард ва ба умқи марг фуруд омад, аз ҷониби Худо баланд бардошта шуд ва «бо ҷалол ва шараф тоҷдор шуд» (Ибр. 2:9). Ӯ санги асосӣ аст, ки мо ба Ӯ эътимод дорем. Ӯ санг аст, ки бар он Калисо ҳамчун хонаи рӯҳонӣ сохта мешавад. ОВАНД’с doing; it is marvelous in our eyes.” The once rejected Christ, who sacrificed Himself and stooped to the depths of death, has been exalted by God and “crowned with glory and honor” (Heb. 2:9). He is the Cornerstone in whom we have put our trust. He is the Rock on which the Church is being built as a spiritual house.
Ин мӯъҷизаи бузурги файзи Худост, ки Ӯ дар замони мо амал мекунад. Ва мувофиқи суханони забурнавис, мо танҳо метавонем эътироф кунем, ки Ӯ ҳамаи инро мувофиқи маслиҳатҳои аҷиби иродаи Худ анҷом додааст. Ин дар назари мо аҷиб ва ҳайратангез аст. Ва мо интизори рӯзи наздике ҳастем, ки Ӯро чунон ки ҳаст, хоҳем дид ва дар пойҳои Ӯ ибодат хоҳем кард.
Аз ҷониби Ҳуго Бутер (мутобиқшуда)
Қисми 12-и ин силсиларо моҳи оянда ҷустуҷӯ кунед.
Маноҳ ва занаш аз Худованд метарсиданд, ба овози Ӯ гӯш медоданд ва бо ҳамдигар сухан мегуфтанд (ниг. Мал. 3:16). Онҳо ба онҳое монанданд, ки интизори омадани Масеҳи ҳақиқӣ, Наҷотдиҳанда буданд, ва дигарон аз боқимондаи оянда, ки аз мусибат гузашта, роҳҳои адолатро пайравӣ хоҳанд кард, интизори Подшоҳи худ. Он чизе ки боқимондаро ҳамеша тавсиф мекунад, назр аст – ҷудоии комил ба Худованд. Зани Маноҳ бояд назрро ба дӯш мегирифт, зеро вай зарфи интихобшудаи Худо буд, то наҷотдиҳандаи ваъдашударо ба мардум пешниҳод кунад. Ба ибораи дигар, назри Шимшӯн назри модарашро дар бар мегирифт. Барои эҳтиром гузоштан ба ин наҷотдиҳандаи Исроил, лозим буд, ки шоҳидони ӯ нишонаҳои хоси хислати худро дар назди ҳама нишон диҳанд. Ин ҳамеша дуруст аст. Ин дарсро ба мо татбиқ карда, агар мо Масеҳро дар ин ҷо дар хислати ҷудоии комили Ӯ аз Худо зоҳир накунем, мо шоҳидони Наҷотдиҳандаи худ нестем. Бо омадани Масеҳ, ҷудоии доимӣ бояд муқаддасонро тавсиф кунад, чунон ки Худовандро; ва ҳар қадар харобӣ, ё дур шудан аз роҳҳои Худо, зиёд шавад, ҳамон қадар ин равшантар хоҳад шуд.—Анри Л. Росиер, Мулоҳизаҳо дар бораи китоби Доварон (мутобиқшуда)
