«Чашмони худро ба Исо, Сарвар ва Комилкунандаи имон дӯхта, ки ба хотири шодии дар пешистода салибро таҳаммул кард, аз шарм натарсид ва дар тарафи рости тахти Худо нишаст». Ибриён 12:2-3 NASB
Пойҳои муқаддаси Ту, Худованд Исо, Кӯчаҳои тиллоии осмонро тарк карданд Барои қадам задан дар роҳи хоксоронаи Бадбахтӣ ва сардӣ. Ту дар роҳҳои ғуборолуди замин қадам задаӣ Ҳамчун Худо ва инсони комил, Ту ба офариниши Худат хизмат кардӣ, Ва пойҳои хастаи онҳоро шустӣ.
Дастҳои мулоими Ту, Худованд Исо, Бо шифо дар ламсҳои худ, Аз меҳнате, ки мо сазовори он будем, Сахт шуда буданд. Он дастҳое, ки ба махавӣ даст расониданд, Ва бандҳои гуноҳро кушоданд, Барои гуноҳҳои онҳое, ки Туро куштанд, Сӯрох карда шуданд.
Сари шоҳонаи Ту, Худованд Исо, Тоҷи осмонро тарк кардӣ, Аммо замин ба Ту ҷойе надод, Ки онро бигузорӣ. Гарчанде ки хорҳо барои Одам сохта шуда буданд, Ва барои насли Одам ҳоло, Ту лаънати моро бар худ гирифтӣ Ва онҳоро бар пешонии худ пӯшидӣ.
Агар арақ ва ашк ва меҳнат Насли инсонӣ гардад. Ту насиби худро дар миёни мо партофтӣ Бо файзи бузург. Ҷони муқаддаси Ту, Худованд Исо, Гуноҳ ва тарсҳои моро ба ӯҳда гирифтӣ; Азоби Ту лабрез шуд Дар арақи хунин ва ашк.
Ту моро ба сурати Худо офаридӣ – Нафаси ҳаёти мирандаро дар дохили мо дамидӣ; Сипас ҷисми инсониро гирифтӣ, Мисли мо, бе гуноҳ. Онҳо он ҷисми хоксоронаро тозиёна заданд, Ва онро ба дарахт мехкӯб карданд; Онҳо масхара карданд ва бар он туф карданд, Ва азоби Туро тамасхур карданд.
Онҳо бар болои Ту нишонае гузоштанд Туро ҳамчун подшоҳ рад карданд – Ягона иттиҳоме, ки Тафтиши онҳо метавонист биёрад. Ту айбномаи сахтро қабул кардӣ Аз талафоти абадии мо, Рӯйхати гуноҳҳо бар зидди мо, Ва онро ба салиби худ мехкӯб кардӣ!
Гуноҳ моро аз он Адан дур нигоҳ дошт, Ки Худо бо одамон муошират мекунад, Бо кафорати Ту Мо метавонем боз наздик шавем. Гарчанде ки Худо дар доварии одилона Туро аз рӯи худ тарк кард, Хуни Ту истиқболи моро таъмин мекунад Дар дохили Макони Муқаддас.
Эй Наҷотдиҳандаи азиз, муқаддас, Мо дар осмон ба боло нигоҳ хоҳем кард Бо ибодати самимӣ Ба захмҳои муҳаббати Ту. Доғҳои фасоди мо Бо дарди Ту аз байн рафтанд; Аммо Ту абадӣ хоҳӣ монд, «Баррае, ки барои гуноҳкорон кушта шуд». —Аз ҷониби Бад Моррис
«Баррае, ки кушта шуд, сазовори гирифтани қудрат ва сарват ва ҳикмат ва қувват ва шараф ва ҷалол ва баракат аст». Ваҳй 5:12
