Се чизе, ки ҳар як оила ба он ниёз дорад
Ҳар як оила ниёзҳо дорад. Чаро? Зеро оила аз одамон иборат аст ва одамон ниёзманданд. Худо оиларо чунон тарҳрезӣ кардааст, ки он ҷое бошад, ки бузургтарин ниёзҳои зиндагӣ қонеъ карда шаванд. Занон ниёзҳое доранд, ки танҳо аз ҷониби шавҳаронашон қонеъ карда мешаванд. Шавҳарон ниёзҳои зиёде доранд, ки танҳо аз ҷониби занонашон қонеъ карда мешаванд. Вақте ки ин ниёзҳо дар издивоҷ қонеъ намешаванд ва ҳамсарон ба дигарон берун аз оилаи худ рӯ меоваранд, издивоҷҳо ба мушкилоти ҷиддӣ дучор мешаванд.
Кӯдакон низ ниёзҳои амиқ доранд. Аз ин рӯ, Худо ба онҳо оила ва волидон дод. Аммо, дар ҷомеаи мо муассисаҳои хадамоти иҷтимоӣ, хадамоти кӯдакон ва муассисаҳои таълимӣ мавҷуданд, ки масъулияти волидайнро ба дӯш мегиранд. Бо ин кор онҳо кӯшиш мекунанд, ки ниёзҳоеро қонеъ кунанд, ки Худо ба волидон супурдааст.
Мушкилоти мо Мушкилоти мо чист? Ин нотавонӣ дар фаҳмидани воқеии ниёзҳои аъзои оилаи мост. Аксар вақт мо ниёзҳоро бо камбудиҳо омехта мекунем. Мо дар ҳаёти ҳамсар ё фарзандони худ чизеро мушоҳида мекунем, ки моро ба ташвиш меорад ва онро камбудие мешуморем, ки боиси хашм мегардад, дар ҳоле ки он дар асл ниёзест, ки барои қонеъ шудан фарёд мезанад. Мо онро ҳамчун мушкиле барои ҳал кардан мебинем, на ҳамчун имконият барои хидмат. Яке аз бузургтарин шодиҳои ҳаёти оилавӣ ин фаҳмидани ниёзҳои якдигар ва ӯҳдадор будан ба хидмат ба онҳост.
Гарчанде ки ниёзҳо аз оила ба оила фарқ мекунанд, биёед ба се чизе, ки ҳар як оила ба он ниёз дорад, таваҷҷӯҳ кунем. Барои ин мо ба се оила дар Каломи Худо – оилаҳои зиндонбони Филиппӣ, Иброҳим ва Еҳушаъ назар хоҳем кард.
1. Ниёз ба наҷот ёфтан Дар Аъмол 16:16-34 мо дар бораи табдили зиндонбони Филиппӣ ва оилаи ӯ мехонем. Павлус ва Сило башорат дода буданд, ҷонҳо наҷот ёфтанд ва ҳаётҳо тағйир ёфтанд. Яке аз чунин ҳаётҳо ҳаёти зани ҷавоне буд, ки дорои қувваҳои девӣ буд. Вақте ки Масеҳ ӯро аз қувваҳои торикӣ озод кард, ин баъзе мардонеро, ки ӯро барои фоидаи молиявӣ истифода мебурданд, ба хашм овард. Онҳо Павлус ва Силосро ба пешвоёни динӣ хабар доданд, ки онҳоро дастгир карда, латукӯб карданд ва ба зиндон андохтанд.
Шабона, Худо зиндонро бо заминҷунбӣ такон дод, ки ҳамаи маҳбусонро озод кард. Зиндонбон, бо гумони он ки маҳбусон гурехтаанд, қариб буд, ки ҷони худро бигирад. Вақте ки Павлус ба ӯ итминон дод, ки ҳамаи онҳо ҳанӯз дар он ҷо ҳастанд, ӯ ба назди онҳо омад ва муҳимтарин саволеро, ки ҳар як шахс метавонад бипурсад, пурсид: «Ман чӣ кор кунам, то наҷот ёбам?» Ҷавоби онҳо ин буд: «Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва ту ва хонаводаат наҷот хоҳед ёфт». На танҳо зиндонбон он шаб наҷот ёфт, балки тамоми оилаи ӯ низ наҷот ёфт (Аъмол 16:31-34).
Ин достони аҷиб ниёзи аввалин ва бузургтарини ҳар як аъзои оиларо нишон медиҳад – ниёз ба наҷот ёфтан. Дар ҳаёти ҳеҷ як шахс ниёзи бузургтаре аз шинохтани Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсӣ вуҷуд надорад. Ҳар як шавҳар ва падар бояд наҷот ёбад, зеро ҳар як зан ба шавҳаре ниёз дорад, ки Масеҳро мешиносад, ва ҳар як фарзанд ба падари худотарс ниёз дорад. Ҳар як зан ва модар бояд наҷот ёбад, зеро ҳар як шавҳар ба зани вафодори масеҳӣ дар паҳлӯяш ниёз дорад, ва ҳар як фарзанд ба модаре ниёз дорад, ки Худовандро мешиносад ва дӯст медорад. Ҳар як кӯдак, наврас ва ҷавон бояд наҷот ёбад, зеро наҷот бузургтарин ниёзи дили инсон аст.
Дар хонаи шумо чӣ гуна аст? Падар, оё шумо наҷот ёфтаед? Модар, шумо чӣ? Оё шумо медонед, ки шумо тавассути муносибати имони шахсӣ ба Исои Масеҳ наҷот ёфтаед? Оё шумо барои наҷоти ҳар як аъзои оилаи худ дуо мекунед ва мекӯшед? Дар хотир доред, ки ягона чизе, ки шумо метавонед бо худ ба осмон баред, аъзои оилаи шумо ҳастанд – аммо танҳо агар онҳо наҷот ёфта бошанд.
2. Ниёз ба таслим шудан Достони Иброҳим ва оилаи ӯ дар Ҳастӣ 22:1-14 оварда шудааст. Худо имони Иброҳимро борҳо озмуда буд, аммо ин бузургтарин озмоиши ӯ буд. Худо ба Иброҳим гуфт, ки писари азизаш Исҳоқро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ ба Ӯ пешкаш кунад. Ҷавоби Иброҳим чӣ буд? Ӯ бо омодагӣ маҳз ҳамон чизеро, ки Худо ба ӯ гуфта буд, иҷро кард. Ӯ Исҳоқро ба кӯҳ бурд, қурбонгоҳ сохт, Исҳоқро баст, ӯро ба болои ҳезум гузошт ва барои гирифтани ҷони ӯ омода шуд.
Дар лаҳзаи охирин Худо фариштаеро фиристод, то Иброҳимро боздорад. Худо қаноатманд буд; Ӯ медонист, ки Иброҳим аз Ӯ бештар аз писараш метарсад. Ба ҷои Исҳоқ, Худо ба таври мӯъҷизавӣ гӯсфандеро ҳамчун қурбонӣ таъмин кард.
Дар ин барои мо чӣ дарс аст? Ҳар як оила бояд таслим шавад, яъне ба Худое, ки оиларо ба мо дод, баргардонида шавад. Оилаи шумо ба кӣ тааллуқ дорад? Ба шумо, ба ҳукумат, ба омӯзгорон, ба муассисаҳои хадамоти иҷтимоӣ? Не! Оилаи шумо ба Худо тааллуқ дорад. Пас, беҳтарин коре, ки шумо метавонед барои оилаи худ кунед, ин аст, ки онро ба Худо баргардонед. Ӯ ягона шахсест, ки медонад, ки барои ҳар як аъзои оила чӣ беҳтар аст. Вақте ки шумо онҳоро худхоҳона нигоҳ медоред, шумо масъул мешавед. Вақте ки шумо онҳоро ба Худо таслим мекунед, Ӯ масъулиятро ба дӯш мегирад. Албатта, шумо ҳанӯз ҳам масъулиятҳои бузург доред, аммо таслимшавии шумо Худоро озод мекунад, то тавассути шумо барои иҷрои ҳадафи Ӯ дар оилаи шумо кор кунад. Оё шумо оилаи худро ба Худо таслим кардаед?
3. Ниёз ба хидмат кардан Достони охирини мо аз Еҳушаъ 24:14-24 меояд. Еҳушаъ мардуми Исроилро 25 сол роҳбарӣ карда буд. Ӯ онҳоро аз биёбон ба Канъон, замине, ки Худо ба онҳо ваъда дода буд, овард. Дар бобҳои 23-24 Еҳушаъ баракатҳои зиёди Худоро ба онҳо баррасӣ кард. Аммо, онҳо пайваста байни ибодати Худои зинда ва ҳақиқӣ ва худоёни дурӯғини мардуми замине, ки дар он зиндагӣ мекарданд, даргир буданд. Дар Еҳушаъ 24:15 ӯ онҳоро даъват мекунад, ки қарор қабул кунанд: «Имрӯз интихоб кунед, ки ба кӣ хидмат хоҳед кард ... аммо ман ва хонаводаам ба Худованд хидмат хоҳем кард». Вақте ки онҳо даъват ва шаҳодати Еҳушаъро шуниданд, мардум ҷавоб доданд: «Худо накунад, ки мо Худовандро тарк карда, ба худоёни дигар хидмат кунем».
Ин аст дарси мо аз оилаи Еҳушаъ: ҳар як оила бояд хидмат кунад. Ҳеҷ шодии бузургтаре аз донистани он ки оилаи шумо барои хидмат ба Худо зиндагӣ мекунад, вуҷуд надорад. Ҳамчун волидон мо бояд ба фарзандони худ таълим диҳем, ки ҳар коре, ки мекунем, бояд ҳамчун хидмат ба Худо бошад. Падар ба кор меравад, то ба Худо хидмат кунад. Модар хонаро ҳамчун хидмати худ ба Худованд нигоҳ медорад. Кӯдакон бо дӯстон бозӣ мекунанд ва ба мактаб мераванд, то ба Худо хидмат кунанд. Албатта, баъзе одамон дар хидмати ба истилоҳ «пурравақт» ҳастанд. Аммо ҳақиқат ин аст, ки ҳамаи мо бояд ҳамеша ба Худо хидмат кунем. Модар ва Падар, оилаи худро тарбия кунед, то ҳар коре, ки мекунанд, ҳамчун хидмат ба Худо бубинанд.
Ҳар як оила бояд наҷот ёбад, таслим шавад ва хидмат кунад. Бигзор шумо, бо файзи Худо, ин ҳадафҳоро дар оилаи худ амалӣ гардонед.
Аз ҷониби Ҷек ва Ҷун Палмер
