Хусусияти 2 – Сентябри 2012 – Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
ТаъсириБАРРА
Барраи Худо барои хурдтарин ва бузургтарин, барои замон ва абадият кофист. Он на танҳо барои як шахс ё як миллат, балки барои қонеъ кардани ҳар як ниёз, барои иҷро кардани ҳар як хоҳиш дар адолат кофист. Оё мо метавонем дар бораи Барра ба қадри кофӣ сухан гӯем? Умед аст, ки ин мақолаи мухтасар оғози кор хоҳад буд ва қадршиносии мо нисбат ба Барраи Худо низ аз ҷиҳати андоза ва аҳамият афзоиш хоҳад ёфт.
Навиштаҳои Муқаддас пур аз ишораҳо ба Барраи Худо мебошанд. Аммо чаро Худо бояд барра дошта бошад? «Ӯ дид, ки касе нест, ва ҳайрон шуд, ки шафоаткунандае нест; бинобар ин, бозуи Ӯ наҷотро ба Ӯ овард; ва адолати Ӯ, Ӯро дастгирӣ кард» (Иш. 59:16). Худо наҷотро ба Худаш овард, бо пешниҳоди Писари Худаш ҳамчун Барра; ин кори дуруст буд. Адолати Ӯ бо таъмини Барра тасдиқ карда шуд.
Шаш соҳаи асосӣ мавҷуданд, ки аз Барраи Худо таъсир мегиранд. Онҳо дар зер аз рӯи афзоиши андоза ва аҳамият номбар шудаанд:
• Барра барои писарбача (Ҳас. 22:7-8) Барраи пешгӯишуда
• Барра барои оила (Хур. 12:5) Барраи татбиқшуда
• Барра барои шаҳр (Ваҳй 21:23) Барраи бузургшуда
• Барра барои миллат (Ваҳй 14:1) Барраи даркшуда
• Барра барои ҷаҳон (Юҳ. 1:29) Барраи шахсиятёфта
• Барра барои осмон (Ваҳй 5:6) Барраи ҷалолдодашуда
• Барра барои абадият (1 Пет. 1:20) Барраи ваколатдоршуда
Барраи пешгӯишуда: *Барра барои писарбача* Аввалин зикри калимаи «барра» дар Китоби Муқаддас дар Ҳастӣ 22 аст. (Аввалин зикри «муҳаббат» ва «парастиш» низ дар он ҷо рух медиҳад.) Ин дар давраи бузургтарин озмоиши Иброҳим буд – дар пешниҳоди писари ягонаи худ Исҳоқ ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ – ки Иброҳим ба писараш итминон дод, ки «Худо барои худ барраеро барои қурбонии сӯхтанӣ таъмин хоҳад кард» (Ҳас. 22:8). Исҳоқ ҳезумеро, ки мебурд, дар баробари корд ва оташ пай бурд ва пурсид, ки барра барои қурбонии сӯхтанӣ куҷост. Ҷавоби падарашро шунида, Исҳоқ ба ҷои мубориза барои озод кардани худ аз он чизе, ки зоҳиран рӯй медод, итоат кард, зеро Иброҳим ӯро баст ва ӯро ба қурбонгоҳ гузошт, то ӯро мувофиқи фармони Худо қурбонӣ кунад. Худо дахолат кард, то кушторро пешгирӣ кунад, ва аз ин рӯ Иброҳим ӯро, ба таври маҷозӣ, «ҳатто аз мурдагон» қабул кард (Ибр. 11:19). Ба ҷои ин, он чизе ки Худо барои Иброҳим таъмин кард, қӯчқори шохдор буд. Агар он аз қисми дигари бадан гирифта мешуд, онро пешниҳод кардан мумкин набуд, зеро он харошида мешуд ва аз ин рӯ нуқсондор мешуд. Ҳоло қӯчқор барра нест, аз ин рӯ пешгӯии қаблии Иброҳим фавран пурра иҷро нашуд, аммо он назари дарозтар дошт. Ин метавонад он чизе бошад, ки Масеҳ дар назар дошт, вақте ки Ӯ гуфт: «Падари шумо Иброҳим аз дидани рӯзи Ман шод шуд; ва ӯ онро дид, ва шод шуд» (Юҳ. 8:56). Худо барраеро дар шахсияти Писари Худаш таъмин хоҳад кард – Барра ҳамчун ивазкунандаи гуноҳкорон.
Барраи татбиқшуда: *Барра барои оила* Дар ҳисоботи Фисҳ дар Хуруҷ 12, Мусо ба мардум фармуд, ки барои ҳар як хонавода баррае бигиранд. Ва агар хонавода барои барра хеле хурд бошад (шубҳае набуд, ки барра барои ҳадди аққал як хонавода хеле хурд бошад), он оила метавонад бо хонаводаи дигар ҳамроҳ шавад, то ҳамаи барраи бирёншуда истеъмол шавад ва ҳеҷ чиз то субҳ намонад. Ба онҳое, ки дар хона буданд, гуфта шуд: «Барраи шумо беайб, писарбачаи яксола ё хурдтар, аз гӯсфанд ё буз бошад.» Онҳо бояд онро чор рӯз нигоҳ дошта, тафтиш мекарданд; дар ин муддат онҳо метавонистанд итминон ҳосил кунанд, ки он беайб аст. Ва онҳо табиист, ки ба он дилбастагӣ пайдо мекарданд. Сипас онҳо бояд онро забҳ мекарданд ва хунро ба боло ва паҳлӯҳои дари хонае, ки онро мехӯрданд, мемолиданд. Ҳар як фарзанди нахустзода, ки дар он хонавода буд, аз марги фаврӣ наҷот меёфт. Ин Фисҳи Худованд ба маънои дугона буд: фариштаи марг, ки Худо фиристод, аз ҳар як хонаи бо хун нишондодашуда гузашт, ва Худо худаш аз хона гузашт, то сокинони онро аз он фаришта муҳофизат кунад (Хур. 12:23).
Азбаски Худо қаблан дар Хуруҷ 4:22 гуфта буд: «Худованд чунин мегӯяд: “Исроил Писари Ман аст, ҳатто нахустзодаи Ман,”» метавон тахмин кард, ки ҳар як исроилӣ, ки зери хуни барра набуд, кушта мешуд, на танҳо нахустзода, чунон ки ҳар як оилаи мисрӣ аз сар гузаронид. Мо метавонем қайд кунем, ки кӯдакон дар хонаи худотарс аз сабаби намунаи волидонашон ба қабули Худованд бартарии бузург доранд, ба монанди он кӯдаконе, ки дар хонаҳое буданд, ки падарашон хуни барраи Фисҳро молида буд.
Барраи бузургшуда: *Барра барои шаҳр* Яке аз хусусиятҳои фарқкунандаи шаҳрҳо дар ҷаҳони имрӯзаи мо нури шабона аст. Ҳангоми дидани замин дар шаб аз моҳвора, мо зуд мебинем, ки шаҳрҳо аз рӯи миқдори нуре, ки тавлид мекунанд, дар куҷоянд. Нури шаҳри осмонӣ, ки дар Ваҳй 21 тасвир шудааст, бузургтар хоҳад буд: «Нури он ба санги гаронбаҳо, ба санги яшм, ки мисли булӯр шаффоф аст, монанд буд» (Ваҳй 21:11). Фарқият дар он аст, ки дар он шаҳр шаб нахоҳад буд (Ваҳй 21:25). Ҳамаи нур аз куҷо меояд? «Шаҳр ба офтоб ва моҳтоб ниёз надошт, то дар он равшанӣ диҳад: зеро ҷалоли Худо онро равшан мекард, ва Барра нури он аст» (Ваҳй 21:23). Нур ҷалоли Худо дар Барра аст. Ин шаҳр хеле бузург аст – 12,000 фурлонг (баробар ба 1,440 мил ё 2,317 км) аз ҳар тараф, чоркунҷа. Худованд Исо, ки ҳоло ба маънои рӯҳонӣ Нури ин ҷаҳон аст, он гоҳ ба маънои аслӣ Нури Ерусалими Нав хоҳад буд, ва тамоми ҷалол ва шарафи миллатҳо ба он дохил хоҳанд шуд – онҳое, ки дар китоби ҳаёти Барра навишта шудаанд (Ваҳй 21:26-27).
Барраи даркшуда: *Барра барои миллат* Пас аз ҳазорсолаҳо муносибати Худо бо онҳо, миллати Исроил якбора таваллуд хоҳад шуд: «Кӣ чунин чизеро шунидааст? Кӣ чунин чизҳоро дидааст? Оё замин дар як рӯз таваллуд хоҳад кард? Ё миллат якбора таваллуд хоҳад шуд? Зеро баробари он ки Сион дарди зоишро ҳис кард, фарзандони худро таваллуд кард» (Иш. 66:8). Ман бовар дорам, ки иҷрои ин оят дар Ваҳй 14 аст, ки дар он 12,000 аз ҳар як қабилаи Исроил 144,000 нафари намоёнро, ки «аз замин наҷот ёфтаанд» (Ваҳй 14:3), ташкил медиҳанд. Ниҳоят, миллати Исроил, ки аз ин 144,000 нафар иборат аст, «ба Ман, ки онҳоро сӯрох кардаанд, назар хоҳанд кард,» мегӯяд Масеҳ, ва аз нав таваллуд хоҳанд шуд (Закарё 12:10). Ӯ ниҳоят ҳамчун Масеҳи онҳо эътироф хоҳад шуд, ва онҳо Ӯро ба ҳар куҷое ки равад, пайравӣ хоҳанд кард. Ин имондорон «нахустмеваҳои» миллӣ (Ваҳй 14:4) мебошанд.
Барраи шахсиятёфта: *Барра барои ҷаҳон* Юҳанно 1:1 ба мо мегӯяд, ки пеш аз он ки ҷаҳон вуҷуд дошт, Калом вуҷуд дошт, ва Калом Худо буд. Он Калом ҷаҳонро офарид, ва сипас он Калом ҷисм шуд ва дар миёни одамон зист. «Дар Ӯ ҳаёт буд; ва ҳаёт нури одамон буд ... Ӯ дар ҷаҳон буд, ва ҷаҳон аз ҷониби Ӯ офарида шуд, ва ҷаҳон Ӯро нашинохт» (Юҳ. 1:4,10). Ӯ ягона Писари Падар буд, пур аз файз ва ҳақиқат (Юҳ. 1:14). Яҳёи Таъмиддиҳанда пеш аз Ӯ фиристода шуд, то роҳи Ӯро омода кунад, то ҳама ба Ӯ имон оваранд. Вақте ки Яҳё Ӯро дид, эълон кард: «Инак Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад» (Юҳ. 1:29). Ин Калом кист, ки Барраи Худо шуд? Ин Исои Масеҳ аст, Ягона, ягона Писар, Қадими Айём, Он ки инсон шуд, то гуноҳи ҷаҳонро бо қурбонии Худаш бардорад. Ин гаронбаҳотарин қурбонӣ буд: се соати Ӯ дар салиби Ҷолҷота ҳукми гуноҳи ҳамаи одамонро барои ҳама давру замон ва абадият бекор мекунад. Ин аз сабаби муҳаббати Ӯ ба шумо ва ман буд, ки Ӯ иҷозат дод, ки гуноҳи мо Ӯро ба он салиб мехкӯб кунад, қурбонии Барраи Худо як бор барои ҳама.
Барраи ҷалолдодашуда: *Барра барои осмон* Юҳанно ба осмон бурда шуд, ки дар он ҷо Барраеро «гӯё забҳшуда» дид (Ваҳй 4:1; 5:6). Дар осмон захмҳои Ӯ то абад ёдовари он кори анҷомёфта хоҳанд буд. Ҳар зону хам хоҳад шуд, ҳар забон Исоро ҳамчун Худованд эътироф хоҳад кард, ба ҷалоли Худои Падар (Фил. 2:10-11). Лашкари бешумори фариштагон фарёд хоҳанд зад: «Баррае, ки забҳ шуд, сазовори гирифтани қудрат, ва сарват, ва ҳикмат, ва қувват, ва шараф, ва ҷалол, ва баракат аст. Ва ҳар махлуқе, ки дар осмон, ва бар замин, ва зери замин, ва онҳое, ки дар баҳр ҳастанд, ва ҳамаи онҳое, ки дар онҳо ҳастанд, шунидам (Юҳанно), ки мегуфтанд: “Баракат, ва шараф, ва ҷалол, ва қудрат, ба Ӯ, ки бар тахт нишастааст, ва ба Барра то абад ва абад бод.” Ва чор махлуқ гуфтанд: “Омин.” Ва бисту чор пирон афтода, Ӯро, ки то абад ва абад зинда аст, парастиш карданд» (Ваҳй 5:12-14). Саҳнаро тасаввур кунед – Барраи ҷалолдодашуда!
Барраи ваколатдоршуда: *Барра барои абадият* Аҳди Ҷадид ба мо се намуди абадияти пеш аз ҷаҳонро медиҳад, ки ҳамчун «пеш аз бунёди ҷаҳон» ишора шудааст. Аввалин дар Юҳанно 17:24 аст, ки дар он Исо гуфт: «Падар ... Ту Маро пеш аз бунёди ҷаҳон дӯст доштӣ.» Ин ҳаваси Падар буд – Писари Худаш. Баъдан, дар Эфсӯсиён 1:4 Павлус навишт: «Ӯ моро дар Ӯ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб кард, то ки мо дар муҳаббат дар назди Ӯ муқаддас ва беайб бошем.» Ин ҳадафи Падар буд – интихоби арӯс, «духтари бокираи пок,» барои Писари Худаш (2 Қӯр. 11:2). Ва ниҳоят, дар 1 Петрус 1:18-20, Петрус навишт: «Зеро ки шумо медонед, ки шумо бо чизҳои фаношаванда, ба монанди нуқра ва тилло, аз тарзи ҳаёти беҳудаи худ, ки аз падарони худ ба мерос гирифтаед, наҷот наёфтаед; балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, ҳамчун Барраи беайб ва беайб, ки воқеан пеш аз бунёди ҷаҳон пешбинӣ шуда буд, аммо дар ин замонҳои охир барои шумо зоҳир шуд.» Ин нархи Падар буд – барои иҷрои ҳадафи Худаш барои ҳаваси Худаш, ҳатто пешниҳоди он Писар ҳамчун Барра. Ӯ Он буд, ки пеш аз ҷаҳон пешбинӣ шуда буд ва аз ин рӯ ваколатдор шуда буд, ки Барраи Худо бошад.
Худо барои мо ва наҷоти мо то чӣ андоза ғамхор аст? Танҳо ба Барра бодиққат нигоҳ кунед!
Аз ҷониби Том ва Сюзан Стир
