Биёед ба ин оят каме назар андозем, ки шодии мо дар ҷалол аз чӣ иборат хоҳад буд. Мо кафолати 2 Петрус 1:16-ро дорем, ки ин саҳна ба мо қудрати омадани Худованди мо Исои Масеҳро нишон медиҳад. Ва ин ҳамон чизест, ки мо интизорем. Ҷонҳои мо дар ҳолати солим нестанд, агар мо Писари Худоро аз осмон интизор набошем. Калисо дар умедҳои худ бо калом ва Рӯҳи Худо танзим намешавад, агар он Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳанда аз осмон интизор набошад (Филиппиён 3). Ва ин порча, ки ба мо махсусан нишон медиҳад, ки ҳиссаи мо ҳангоми омадани Ӯ чӣ хоҳад буд, аз ин ҷиҳат барои мо муҳим аст. Дар ин порча бисёр чизҳои дигар низ ҳастанд, ба монанди муносибатҳои мутақобилаи мардуми заминӣ ва осмонӣ дар салтанат. Инҳо метавонанд хеле омӯзанда бошанд; аммо ин ҳадафи ҳозираи мо нест, ки он баррасии он аст, ки чӣ гуна нур дар ин ҷо дар бораи табиати он шодӣ, ки мо ҳангоми омадани Худованд ва аз он мерос хоҳем гирифт, дода шудааст. Дигар оятҳо, ба монанди ваъдаҳо ба онҳое, ки дар Ваҳй 2-3 ғолиб меоянд, ва тавсифи шаҳри осмонӣ дар Ваҳй 21-22, ба мо дар бораи ҳамин мавзӯъ дастур медиҳанд; аммо биёед ҳоло махсусан ба саҳнаи кӯҳи муқаддас назар андозем.
Тағйири шакл: Нигоҳе ба ҷалоли оянда
«Ва тақрибан ҳашт рӯз пас аз ин суханон, Ӯ Петрус ва Юҳанно ва Яъқубро гирифта, ба кӯҳе баромад, то дуо кунад. Ва ҳангоме ки Ӯ дуо мекард, шакли чеҳраи Ӯ тағйир ёфт, ва либоси Ӯ сафед ва дурахшон шуд.»
Ин вақте буд, ки Исо дар эътирофи вобастагӣ буд, «ҳангоме ки Ӯ дуо мекард», ки ин тағйирот ба амал омад.
Пас, ин аввалин чизест, ки мо дар ин ҷо дорем, тағйироте, ки ҳангоми омадани Исо бар муқаддасони зинда хоҳад гузашт.
Шодии мо: Бо Исо будан
«Ва инак, ду мард бо Ӯ сӯҳбат мекарданд, ки онҳо Мусо ва Илёс буданд.»
Онҳо бо Ӯ буданд. Ва ин шодии мо хоҳад буд; мо бо Исо хоҳем буд.
Дар 1 Таслӯникиён 4, пас аз баёни тартибе, ки эҳёи муқаддасони хобида ва тағйири муқаддасони зинда ба амал меояд, ва ин ки мо ҳарду якҷоя ба ҳаво бардошта мешавем, то Худовандро пешвоз гирем, ҳама чизе, ки расул дар бораи он чӣ рӯй хоҳад дод, мегӯяд, ин аст: «ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд.»
Муоширати ошно дар ҷалол
Аммо дар ин порча на танҳо бо Масеҳ будан, балки муоширати ошно бо Ӯ низ ҳаст. «Ду мард бо Ӯ сӯҳбат мекарданд.» Ин маънои онро надорад, ки Ӯ бо онҳо сӯҳбат мекард, ҳарчанд ин бешубҳа дуруст буд; аммо ин метавонист бошад, ва онҳо дар масофа бошанд. Аммо
вақте ки мо мехонем, ки онҳо бо Ӯ сӯҳбат мекарданд, мо тасаввуроти муоширати озодтарин ва ошнотаринро пайдо мекунем. Петрус ва дигарон медонистанд, ки чунин муошират бо Исо дар фурӯтанӣ чӣ гуна аст; ва чӣ қадар шодӣ бояд мебуд, ки далели онро дошта бошанд, ки чунин муошират бо Ӯ дар ҷалол лаззатбахш хоҳад буд!
Шарикӣ дар ҷалоли Ӯ
Ва баъд Луқо мегӯяд, ки «онҳо дар ҷалол зоҳир шуданд.» Аммо ин нисбат ба он чизе, ки мо баррасӣ кардем, дуюмдараҷа аст.
Ба мо гуфта шудааст, ки онҳо бо Ӯ буданд, ва баъд онҳо дар ҷалол зоҳир шуданд. Онҳо дар ҳамон ҷалоле шариканд, ки Ӯ дар он зоҳир мешавад. Ва ҳамин тавр нисбат ба мо:
Вақте ки Масеҳ, ки ҳаёти мост, зоҳир шавад, он гоҳ мо низ бо Ӯ дар ҷалол зоҳир хоҳем шуд. Ҷалолеро, ки Ту ба Ман додӣ, Ман ба онҳо додам; то ки онҳо як бошанд, чунон ки Мо як ҳастем: Ман дар онҳо, ва Ту дар Ман, то ки онҳо дар як комил бошанд; ва то ки ҷаҳон бидонад, ки Ту Маро фиристодӣ, ва онҳоро дӯст доштӣ, чунон ки Ту Маро дӯст доштӣ.
Мавзӯи абадӣ: Марги Ӯ
Аммо боз як чизи дигар низ ҳаст. Ба мо на танҳо гуфта шудааст, ки онҳо бо Ӯ буданд, бо Ӯ сӯҳбат мекарданд ва бо Ӯ дар ҷалол зоҳир шуданд, балки мо инчунин имтиёз дорем, ки мавзӯи сӯҳбати онҳоро бидонем.
Онҳо «дар бораи марги Ӯ, ки Ӯ бояд дар Ерусалим ба анҷом расонад, сӯҳбат мекарданд.»
Ин салиб буд, ки мавзӯи сӯҳбати онҳо дар ҷалол буд, азоби Масеҳ, ки Ӯ бояд дар Ерусалим ба анҷом расонад. Ва бешубҳа ин шодии мо дар тӯли абадият хоҳад буд, вақте ки дар ҷалол бо Масеҳ, дар бораи ин мавзӯъ, марги Ӯ, ки дар Ерусалим ба анҷом расид, мулоҳиза кунем.
Заифии ҷисм
Баъд мо мехонем, ки Петрус ва онҳое, ки бо ӯ буданд, аз хоб гарон буданд. Ин ба мо нишон медиҳад, ки ҷисм дар ҳузури ҷалоли Худо чӣ гуна аст. Петрус хатои калон кард; аммо ман идома медиҳам.
Овози Падар аз ҷалоли аъло
«Ва ҳангоме ки Ӯ ин суханонро мегуфт, абре омад ва онҳоро соя кард; ва онҳо ҳангоме ки ба абр даромаданд, тарсиданд. Ва овозе аз абр омад, ки мегуфт: Ин Писари маҳбуби Ман аст; Ӯро гӯш кунед.»
Петрус ба мо мегӯяд, ки ин овоз аз ҷалоли аъло омадааст.
Зеро Ӯ аз Худои Падар шараф ва ҷалол гирифт, вақте ки чунин овозе аз ҷалоли аъло ба Ӯ омад: Ин Писари маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ хеле хушнудам.
Ҳоло Петрус ва дигарон ба абр даромада буданд; ва ҳамин тавр мо далели аҷиберо пайдо мекунем, ки дар ҷалол, ки овоз аз он меояд, муқаддасон имтиёз доранд, ки истанд, ва дар он ҷалол, аз шодии Падар дар Писари маҳбуби Ӯ шарик шаванд. Мо на танҳо ба муоширати Писари Худо, Исои Масеҳ, даъват шудаем, балки ба муошират бо Падар низ даъват шудаем. Мо аз ҷониби Худои Падар қабул шудаем, то аз қаноатмандии Ӯ дар Писари маҳбуби Ӯ шарик шавем.
Ҳузури доимии Исо
«Ва вақте ки овоз гузашт, Исо танҳо ёфт шуд.»
Ҳамаи рӯъё аз байн рафт, абр, овоз, ҷалол, Мусо ва Илёс; аммо Исо монд, ва онҳо монданд, то роҳи худро бо Исо идома диҳанд, Ӯро акнун дар нури он саҳнаҳои ҷалол, ки онҳо дида буданд, мешинохтанд. Ва ин барои мо истифодаи он даркҳои равшани чизҳои рӯҳонӣ аст, ки мо баъзан метавонем дарк кунем.
Ин маънои онро надорад, ки мо ҳамеша метавонем аз онҳо лаззат барем ва чизи дигаре нест. Аммо вақте ки онҳо барои муддате аз байн рафтанд, мисли ин рӯъё дар кӯҳи муқаддас, онҳо моро бо Исо танҳо мегузоранд, то роҳи зиёрати худро бо Ӯ ҳоло дар рӯҳ, ва бо Ӯ дар нур ва қудрати он шиносоии амиқтар бо Ӯ, ва муоширати шодии Падар дар Ӯ, ки мо дар кӯҳ ба даст овардаем, идома диҳем; ва ҳамин тавр интизори лаҳзаи бозгашти Ӯ бошем, вақте ки ҳамаи ин, ва бештар аз он чизе ки дилҳои мо метавонанд фикр кунанд, барои мо то абад иҷро хоҳад шуд.
