«Натарс, зеро Ман бо ту ҳастам; ҳайрон нашав, зеро Ман Худои ту ҳастам; Ман туро қавӣ хоҳам кард; бале, Ман ба ту ёрӣ хоҳам дод; бале, Ман туро бо дасти рости адолати худ дастгирӣ хоҳам кард» (Ишаъё 41:10).
Мушкилоти тарс
Ибораи «натарс» ё «тарс накун» тақрибан 143 маротиба дар Китоби Муқаддас пайдо мешавад. Тарси мо аз он чизест, ки мо дар дили худ мекорем, ки ин нишон медиҳад, ки мо он чизеро, ки коштаем, дарав мекунем. Имрӯз мо метавонем тарсро дар ҳар қадам пайдо кунем — таваррум, болоравии нархи сӯзишворӣ, эҳёи пандемия, ҷанг ва овозаҳои ҷанг ва зӯроварӣ, ки дар ҳар кишвари ҷаҳон, хоҳ сарватманд бошад, хоҳ камбағал, афзоиш меёбанд.
Ман фикр мекунам, ки хоки тухми тарси мо метавонад шубҳа бошад. Агар мо ба шубҳа кардан ба нақшаи Худо барои мо оғоз кунем, тарс ба даромадан оғоз мекунад ва то даме ки мо шубҳаи худро бартараф накунем, онро ба даст мегирад.
Кафолати илоҳии мо
Пас, алтернативаи мо чист? Ба ёд овардан, ки мо аз они Ӯ ҳастем: «Аммо акнун, Худованд, Офаридгори ту ва Он ки туро офаридааст, мегӯяд: «Натарс, зеро Ман туро наҷот додам, Ман туро бо номи ту хондам; ту аз они Ман ҳастӣ»» (Ишаъё 43:1). Ва аз дуои Худованд Исо барои мо: «Ман барои онҳо дуо мекунам: Ман барои ҷаҳон дуо намекунам, балки барои онҳое, ки ту ба Ман додаӣ; зеро онҳо аз они ту ҳастанд. Ва ҳамаи онҳое, ки аз они Ман ҳастанд, аз они ту ҳастанд, ва аз они ту аз они Ман ҳастанд; ва Ман дар онҳо ҷалол ёфтаам. Ва акнун Ман дигар дар ҷаҳон нестам, аммо инҳо дар ҷаҳон ҳастанд, ва Ман ба назди ту меоям. Падари Муқаддас, онҳоеро, ки ту ба Ман додаӣ, ба воситаи номи худат нигоҳ дор, то ки онҳо як бошанд, чунон ки Мо ҳастем» (Юҳанно 17:9–11).
Акнун, агар мо аз они Ӯ бошем, оё Ӯ ба мо ғамхорӣ намекунад? Оё қудрат ва муҳаббати Ӯ кофӣ нест, ва оё ба ваъдаҳои Ӯ шубҳа кардан лозим аст? «Натарс, зеро Ман бо ту ҳастам».
Бигзор Худованд имони моро дар ин рӯзҳои охир пеш аз омадани наздики Ӯ афзоиш диҳад.
Ташаккур барои почтаҳои электронӣ ва ёддоштҳои рӯҳбаландии шумо.
