Ҳангоми муқоисаи ҷанбаҳои гуногуни сулҳ, бояд қайд кард, ки дар Юҳанно 14:27, Худованд байни сулҳе, ки ба мо вогузор шудааст ва сулҳе, ки ба мо дода шудааст, фарқ мегузорад. «Сулҳро ба шумо мегузорам» сулҳ бо Худо дар ҳама масъалаҳои гуноҳ аст.
Ӯ бо хуни салиби Худ сулҳ овард ва хабари онро дар рӯзи эҳёи Худ овард, вақте ки Ӯ дар миёни они Худ истода, онҳоро бо «сулҳ бар шумо бод» салом дод. Ӯ ба онҳо дастҳо ва паҳлӯи Худро ҳамчун шоҳиди коре, ки бо он сулҳ ба амал омад, нишон дод ва онҳоро супурд, ки онро ба дигарон расонанд. (Юҳанно 20:19-21).
Ин мероси гаронбаҳои марги Ӯ буд. (Мо онро дар Румиён 5:1 дорем, зеро мо ба шаҳодати Худо дар бораи далелҳои ба хотири гуноҳҳои мо таслим шуданаш ва барои сафед кардани мо дубора эҳё шуданаш бовар дорем.) Ин сулҳи виҷдон аст. Ӯ ҳеҷ гоҳ ба он ниёз надошт: мо ниёз доштем, ва Ӯ онро сохт ва ба мо вогузор кард.
Сулҳи ман
Аммо Худованд дар бораи хислати амиқтари сулҳ сухан меронад - «Сулҳи Худро ба шумо медиҳам». Ин сулҳест, ки дар он Ӯ ҳамеша бо Падар роҳ мерафт; сулҳи ором ва беташвиш, ки аз истироҳат дар муҳаббати Ӯ ва комилан ба ҳама роҳҳои Ӯ итоат кардан ба даст меояд.
Ӯ онро ҳамчун Худаш тавсиф мекунад ва онро комилан ба мо медиҳад - на чунон ки ҷаҳон медиҳад (зеро гарчанде ки он метавонад фаровон ва саховатмандона диҳад, он медиҳад), балки моро бо Худаш соҳиби он мегардонад. Ин принсип дар ин ҷо ба сулҳи Ӯ татбиқ мешавад, аммо дар ҳама чизе, ки Ӯ медиҳад, дуруст аст: шодии Ӯ (Юҳанно 15:11), ҷалоли Ӯ (Юҳанно 17:22) ва ҷойгоҳе, ки Ӯ дар муҳаббати Падари Худ дорад (Юҳанно 17:23, 26).
Ин сулҳи дуюм, ки бо тартиби комили худ меояд, сулҳи дил аст; диле, ки макони истироҳати Масеҳро ҳамчун худаш дар муҳаббати Падар, ки хуб маълум аст, ёфтааст. Мо ҳақ дорем, ки онро аз они худ ҳисоб кунем - бо атои мутлақи Ӯ - ва дар он амалан тавассути ҳама фишорҳо ва мушкилоти ҳолатҳо зиндагӣ кунем.
Боз як бор дар Қӯлассиён 3:15 ба он расман ишора шудааст: «Бигзор сулҳи Масеҳ дар дилҳои шумо ҳукмронӣ кунад», ки ҳукмронии мубораки худро дар ҳама чизе, ки дар он ҷост, нигоҳ дорад, «ки шумо ба он дар як бадан даъват шудаед», ва ба ин васила дар ҳама муносибатҳои мо бо ҳаммасеҳиёни мо.
Сулҳи Худо
Танҳо таъкид кардани хусусияти шартии сулҳе, ки дар Филиппиён 4 ваъда шудааст, боқӣ мемонад. Аммо ягона шарт ин аст, ки мо ба Худо бо он чизе, ки моро вазнин мекунад, бовар кунем, ғамхориро ба Ӯ вогузорем, на ин ки онро ҳамчун боре бар дилҳои худ бардорем. Ин акнун сулҳи Масеҳ нест, ки ҳамчун инсон аз саҳнаи озмоиш гузашт, балки сулҳи Худо дар тахт аст, ки ҳеҷ нафаси озмоиш ҳеҷ гоҳ ба он ҷо нарасидааст, ки Ӯ кафолат медиҳад, ки дилҳо ва ақлҳои моро нигоҳ медорад.
Ва агар дилҳои бечораамон гӯянд, ки ин комилан нофаҳмост, Худо пешбинӣ кардааст ва ба мо мегӯяд, ки он «аз ҳар фаҳмиш болотар аст». Ӯ аз мо интизор нест, ки онро фаҳмем, аммо бо амал кардан ба каломи Ӯ бо эътимоди оддии дил ба Ӯ, мо ҳақиқати онро дарк хоҳем кард. Бигзор он ҳамеша бештар ва бештар бо мо бошад.
